Morgunblaðið - 17.11.2000, Side 55

Morgunblaðið - 17.11.2000, Side 55
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 17. NÓVEMBER 2000 55; MINNINGAR + Elsa Dóróthea Helgadóttir fæddist í Ásgarði í Ólafsvík 25. júlí 1913. Hún lést á heimili sínu hinn 11. nóvember síðastlið- inn. Foreldrar henn- ar voru Kristín Sig- urðardóttir, f. 27.10. 1877 í Ytri-Djúpa- vogsstekk, d. 1962 í Ólafsvík og Helgi Jónsson, sjómaður, f. í Skammadal í Mýrdal 25.5. 1874, d. 1954. Þessi heiðurs- hjón bjuggu lengst af í Ásgarði í Olafsvík og eignuðust þau eftir talin börn: Sigurður Ágúst,, f. 4.8. 1901, d.13.5. 1990; Hólmfríður Agnes, f. 25.10. 1903, d. 27.12. 1975; Guðmundur Herjólfur, f. 14.8. 1907, d. 6.9. 1996; Helgi Kristinn, f. 14.6. 1911; Friðjón, f. 1.7. 1916, d. 1945; Sigurlín, f. 30.6. 1918; Ingigerð- ur, f. 2.11. 1920, d. 27.11. 1998. Elsa ólst upp í Ól- afsvík en fer til Reykjavíkur ung að árum í atvinnuleit, þar sem hún kynnist eiginmanni sínum Guðmundi Hanssyni, vörubifreiðarstjóra, f. 11.5. 1913, d. 24.6. 1998. Guðmundur var fæddur í Holti í Fróð- árhrepp á Snæfellsnesi. Elsa og Guðmundur gengu í hjónaband 12.12. 1936 og bjuggu allan sinn búskap í Reykjavík. Börn þeirra eru: 1) Ilalla, f. 1937, eiginm. Gunnlaugur Hafstein Gíslason og eiga þau tvö börn, Elsu Kristinu, eiginm. hennar er Björn Steinn Sveinsson og eru börn þeirra fjögur og Gísli Haf- steinn, eigink. hans er Elfur Sif Sigurðardóttir og ciga þau þrjá syni. 2) Hans Bjarni, f. 1942, eig- ink. hans er Steinun Njálsdóttir og eiga þau þrjú börn: Guðmund, eigink. hans er Kristín Don- aldsdóttir og eiga þau þrjú börn; Elín Rós, eiginm. hennar er Birgir Birgisson og eiga þau þrjár dætur og Berglind Iris. 3) Friðjón, f. 1945, eigink. hans er Karen Em- ilsdóttir og eiga þau tvo syni, Heiðar, eigink. hans er Bryndís Kristinsdóttir og eiga þau þrjú börn og Theódór, sambýliskona hans er Sigurlaug Birna Bjarna- dóttir og eiga þau einn son. 4) Snorri, f. 1951, eigink. hans er Lilja Jónsdóttir og eiga þau þrjú börn: Jón Þór, sambýliskona hans er Þórdís Hjörleifsdóttir; Guð- mundur, sambýliskona hans er Hafdís Arinbjarnardóttir og eiga þau eina dóttur og Elsa Þórdís. titför Elsu D. Helgadóttur fer fram frá Seljakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 10.30. ELSA DOROTHEA HELGADÓTTIR Ævistarf Elsu var húsmóðurstarf í orðsins fyllstu merkingu. Þeim fækkar óðum sem hafa það sem að- alstarf, nú er þessu starfi sinnt á kvöldin og um helgar með misjöfn- um árangri. Starf húsmóður var að elda, þrífa, þjóna, sjá um uppeldi barnanna og ef heimilisfaðirinn var sjómaður sá húsmóðirin einnig um fjármálin að stórum hluta. Mikið hefur verið skrifað um þá íslensku sjómenn sem sigldu á stríðsárunum um heimshöfin, en minna um þann fjölda mæðra sem biðu heima og gættu bús og barna. Þetta eru víst þessar hvundags- hetjur eins og einhver orðaði svo réttilega. Elsa var frábær húsmóðir og er þá sama hvaða þáttur starfsins er tekinn fyrir. Eldamennska, hvort sem var daglegur matur eða veisl- ur, hefði ekki verið betri þótt um fagmann væri að ræða. Þá má ekki gleyma tertu- og kökubakstrinum, því meðan heimili þeirra hjóna stóð í blóma var ekki bakarísbrauð á borðum, allt var heimalagað. Snyrtimennska og hreinlæti voru í hávegum höfð á heimilinu. Sauma- skapur og aðrar hannyrðir léku í höndum hennar, ófáar peysurnar prjónaði hún á börn, barnabörn og aðra fjölskyldumeðlimi. Öllum þessum störfum sinnti Elsa af alúð og nákvæmni. Skap- festa og hógværð einkenndu henn- ar fas, þó gat hún ef henni þótti til- efni til verið hvassyrt í tilsvörum. Heimili Elsu og Guðmundar var lengst af á tveimur stöðum hér í borg. Árið 1941 festu þau kaup á Vífilsgötu 18 ásamt vinafólki sínu, Elínu og Guðmundi Sigurðssyni, sem nú eru látin. Þessar tvær fjölskyldur byggðu sér síðan árið 1954 glæsilegt hús í Bólstaðarhlíð 35 og bjuggu þar til 1983. Þá höfðu Elsa og Guðmundur byggt sér raðhús á Neðstaleiti 12 hér í borg. Árið 1990 festu þau kaup á íbúð á Skúlagötu 40. Eftir að eig- inmaður Elsu, Guðmundur Hans- son, lést 24. júní 1998 flytur Elsa að Hjúkrunarheimilinu Skógarbæ, Ár- skógum 2, þar sem hún lést 11. nóv- ember sl. Sá er þessar línur skrifar er tengdasonur þessara mætu hjóna og fyrir utan að ná í eiginkonu mína, einu dóttur þeirra hjóna, hefði ég ekki getað eignast betri tengdaforeldra. Ófáar skemmti- ferðir fórum við saman innanlands að ógleymdri ferð okkar hjónanna með þeim til Flórída 1986 er þau héldu upp á gullbrúðkaupsdag sinn. Ekki má heldur gleyma öllum stundunum á sunnudögum sem öðr- um þegar tekið var í spil og gat þá sumum hlaupið kapp í kinn. Þegar ég lít til baka yfir þau 44 ár sem ég hef verið tengdur þessari fjölskyldu er mér efst í huga þakklæti til tengdamóður og tengdaföður fyrir allar ljúfu stundirnar og minning- arnar. Guð blessi minningu hennar um alla framtíð og megi góður Guð veita eftirlifandi systkinum hennar, börnum, tengdabörnum, barna- börnum og barnabarnabörnum styrk í þeim harmi sem þau hafa orðið fyrir við fráfall hennar. Að lokum vil ég fyrir hönd eigin- konu minnar, Höllu Guðmundsdótt- ur, barna okkar, tengdabarna og barnabarna þakka starfsfólki Hjúkrunarheimilisins Skógarbær fyrir frábært viðmót og þjónustu sem Elsa naut hjá ykkur. Þjónustan var til fyrirmyndar og mikils sóma. Megi góður Guð blessa starfsfólk og heimilisfólk í Skógarbæ. Gunnlaugur Hafstein Gíslason, vélfræðingur. Elsku amma. Nú ertu farin en þó ekki alveg því ég veit að þú vakir yfir mér og afi með þér. Það er erfitt að sætta sig við þetta en ég verð að gera það. Það er eitt gott, að ég mun alltaf eiga góðar minningar um þig. Það er einmitt eitt sem ég man og ég mun aldrei gleyma. Það var þeg- ar ég var hjá þér og afa yfir eitt sumarið. Ég kom á morgnana þegar mamma fór i vinnuna við fórum mikið upp á Miklatún og þar lék ég mér í kastalanum sem var þar. Eft- ir að við höfðum verið þar svolitla stund fórum við oft í fiskbúð og keyptum fisk fyrir hádegið en það var það besta sem afi fékk. Mamma kom alltaf að sækja mig í hádeginu. En ég held og er viss um að þetta var eitt besta sumrið mitt. Ég veit að við eigum eftir að hittast síðar en samt bless á meðan. í blúgri bæn og þökk til þín, sem þekkir mig og verkin mín. Ég leita þín, Guð, leiddu mig, og lýstu mér um ævistig. (Pétur Þórarinsson.) Elsa Þórdís. í dag er til moldar borin elskuleg amma mín, Elsa D. Helgadóttir. Nú, þegar þú hefur kvatt, koma ótal minningabrot upp í huga mínum. Ég naut þeirra forréttinda á mín- um bernskuárum að búa í sama húsi og þú og afi. Það var gott að hafa öruggt athvarf ef eitthvað bjátaði á. Þær voru ófáar ferðirnar upp til þín einmitt á matmálstímum, vitandi það að ef manni hugnaðist ekki að- alrétturinn brygðust ekki grautarn- ir. Ef hungrið svarf að var fullkom- inn skilningur á þvi að ungur maður í örum vexti þyrfti brúna tertu með kaldri mjólk á milli mála. Um helgar var oft farið í bíltúra eða stuttar tjaldútilegur með ykkur afa og á ég margar góðar minningar úr þeim ferðum. Á seinni árum hafði heimsóknum fækkað en alltaf var jafn notalegt að koma til þín. Þótt þú bærir ekki tilfinningar þínar á borð þá fann maður hversu vænt þér þótti um þessar heimsóknir. Þegar barna- barnabörnin fæddust eitt af öðru, fylgdist þú vel með þeim. Þú lagðir þig fram við að koma í afmæli þeirra, þó að þú ættir ekki alltaf auðvelt með það. Það sýnir um- hyggju þína og kærleik í garð fjöl- skyldunnar. Minningin um þig er samtvinnuð minningu minni um afa. Þegar afi dó, fyrir rúmum tveimur árum, var eins og hluti af lífskrafti þínum dofnaði. Söknuðurinn er mikill en góðar minningar um þig og afa lifa með mér og minni fjölskyldu um ókomna tíð. Ó hve heitt ég unni þér! Allt þitt besta í hjarta mér vaktir þú og vermdir þinni ást. Æskubjart um öll mín spor afturglóðisólogvor, J~ og traust þitt var það athvarf, sem mér aldrei brást. (Tómas Guðmundsson.) Þinn sonarsonur Heiðar Friðjónsson. Ég man þá daga þegar ég var lít- ill polli í pössun hjá þér, elsku amma mín, hjálpaði þér að þvo þvottinn og hengja hann út í Ból- staðarhlíðinni. Þangað var alltaf jafn gaman að koma og fannst okk- ur frændunum alltaf jafn spennandi; að gista hjá ykkur afa. Sama hvar þið bjugguð, alltaf var heimili þitt jafn glæsilegt og snyrtilegt. Þegar fjölskyldan kom í heimsókn til ykk- ar afa voru alltaf nýbakaðar kökur á boðstólum og áttum við barna- börnin vísan mola hjá ykkur. Mér fannst alltaf skemmtilegast þegar þú tókst þátt í spilum með okkur, þá var alltaf stutt í húmorinn og þar sást hvað þú og afi voruð yndisleg saman í leik og starfi. Á síðustu mánuðum hafði heilsu þinni hrakað mikið og greinilegt var hversu mikið þú saknar afa. Nú ert þú til hans komin, elsku amma mín, og með miklum söknuði kveð ég og fjöldskylda mín þig. Lítill drengur lófa strýkur, létt um vota móðurkinn, - augun spyrja eins og myrkvuð ótta og grun í fyrsta sinn: Hvar er amma, hvar er amma, hún sem gaf mér brosið sitt, yndislega og alltaf skildi ófullkomna hjalið mitt? Lítill sveinn á leyndardómum lífs og dauða kann ei skil: hann vill bara eins og áður ömmu sinnar komast til, ^ hann vill fá að hjúfra sig að hennar brjósti sætt og rótt. Amma er dáin - amma frnnur augasteininn sinn í nótt. Lítill drengur leggst á koddann - lokar sinni þreyttu brá, uns í draumi er hann staddur ömmu sinni góðu hjá. Amma brosir - amma kyssir undurblítt á kollinn hans. Breiðist ást af öðrum heimi yfir beð hins litla manns. (Jóhannes úr Kötlum.) Theódór Friðjónsson. GUÐRÚN MARÍASDÓTTIR + Guðrún fæddist á Flateyri við Onundarfjörð hinn 3. febrúar 1918. Hún lést í Land- spitalanum við Hringbraut 8. nóv- ember siðastliðinn. Foreldrar hennar voru Ingigerður Mekkin Friðriks- dóttir, f. 5. október 1896, d. 11. septem- ber 1946, og Marías Kristján Guðmunds- son, f. 19. apríl 1886, d. 13. mars 1955. Þau eignuðust fjögur börn og var Guðrún elst þeirra: Friðrik, f. 28. júlí 1919, d. 22. desember 1966, kvæntur Ingi- björgu G. Hjartardóttur; Hrefna Nú þegar ég sest hérna niður og skrifa um mína elskulegu föðursystur er mér efst í huga þakklæti fyrir allt sem að hún var mér sem önnur móðir og besta vinkona frá bamsaldri því það var hún í orðsins fyllstu merk- ingu. Alltaf var nóg pláss fyrir mig og mína fjölskyldu í hennar stóra faðmi. Alltaf voru þau Dúna og Siggi með okkur til að gleðjast og einnig á erfið- um stundum. Þá hafa þau verið au- fúsu gestir á aðfangadagskvöld síð- astliðin 28 ár sem og skötuveislum, Kristjana, f. 25 nó- vember 1928, gift Birni Gfslasyni; Guðmundur, f. 7. júlí 1932, kvæntur Sigurrós Sæmunds- dóttur, f. 30. júlí 1938, d. 3. aprfl 1973. Hinn 23. desem- ber 1945 giftist Guðrún eftirlifandi eiginmanni sínum, Sigurði Einarssyni útvarpsvirkja, og bjuggu þau lengst af á Digranesvegi 12 og síðan 16 í Kópavogi. títför Guðrúnar fer fram frá Kópa- vogskirkju í dag og hefst at- höfnin klukkan 13.30. gamlárskvöldum, veiðiferðum, sum- arbústaðaferðum, ferðalögum um Vestfirði og margt fleira. Nú hefur Siggi okkar misst sinn besta vin og fé- laga því samrýndari hjón hef ég varla þekkt. Við biðjum góðan Guð að vemda og styrkja Sigga sem nú dvel- ur á sjúkrahúsi og vottum honum okkar dýpstu samúð. Elsku Dúna, takk fyrir alla þína ást og umhyggju í okkar garð.Og viljum við kveðja þig með þessum ljóðlínum Tómasar Guð- mundssonar. En meðan árin þreyta hjörtu hinna, sem horfðu eftir þér í sárum trega, þá blómgast enn, og blómgast ævinlega, þitt bjarta vor í hugum vina þinna. Þínirvinir, Ingigerður og Atli. Dúna frænka er nú horfin til ann- arra starfa. Okkur systkinunum, sem litum á hana sem eina af ömmum okkar er brugðið við þetta snögga fráfall henn- ar, enda var Dúna enn í fullu fjöri þó svo að aldurinn væri farinn að færast yfir og minnið væri stundum að hrekkja hana. Dúna og Siggi, maðurinn hennar, tóku oft að sér að gæta okkar þegar mamma og pabbi fóru í burtu. Þau hjónin voru alltaf svo natin við okkur systkinin, Siggi fræddi okkur um undur veraldar, enda afskaplega vel lesinn maður og margfróður, en Dúna átti það til að bregða á leik. Við minn- umst þess oft, er hún eitt sinn fór í fótbolta með okkur út í garði. Komin yfir sextugt veigraði hún sér ekki við að eltast við tuðruna af miklum móð og svo mikill var hamagangurinn að eitt sinn fauk skórinn með, og viti menn alla leið upp á þak, þar sem hann var fastur. Við systkinin hlógum mikið, en Siggi mátti skrönglast upp á þak til að endurheimta skóinn. Hjá Dúnu og Sigga áttum við systkinin margar ánægjustundir ásamt fjölskyldu okkar og öðrum vin- um þeirra hjóna. Dúna hafði nefni- lega svo gaman af því að halda matar- boð. Hvort sem það var á hátíðlegum stundum eða bara á venjulegum degi var alltaf stórveisla hjá þeim hjónum og borðið hlaðið krásum, en Dúna gerði alltaf sem minnst úr því sem á borð var borið og afsakaði stórveisl- umar með því hvað þetta væri nú fá- tæklegt. Fátæklegu veislumar hennar voru alltaf jafn kærkomnar og oftar en ekki var hægt að reiða sig á því að að nú yrði borin fram einhver nýr réttur því Dúna hafði einstaklega gaman af því að prófa sig áfram með nýja rétti eða bara búa þá til út frá einhverju, sem hún hafði sjálf reynt og séð í fjar- lægum löndum. Þau hjónin ferðuðust mikið, bæði innanlands sem utan og ég man hvað okkur þótti gaman þegar við vomm lítil að að hitta þau aftur, er heim var komið, því alltaf fylgdi einhvað lítil- ræði með til okkar systkinanna. Dúna var einstaklega lagin í hönd- unum. Oftar en ekki var það Dúna sem kom mömmu til bjargar þegar sú síðamefnda var búin að kaupa efni til að sauma úr á okkur systkinin, en gat ekki komið því saman svo úr yrði heil flík. Dúna saumaði oft ýmislegt fyrir basara kvenfélagsins. Okkur systurn- ar langaði oftar en ekki afskaplega mikið í þessa hluti og stundum feng- um við óskina uppfyllta þegar Dúna fór með okkur á basarinn og keypti þann sama hlut til baka handa okkur. Jólin og áramótin mátti ekki halda án þess að Dúna og Siggi væm með okloir, á aðfangadag vom þau oftast hjá okkur en við hjá þeim á jóladags- og gamlárskvöld. Þá var alltaf glatt á hjalla, spjallað og tekið í spil. Stund- um var spilað langt fram eftir nóttu enda hafði Dúna einstaklega gaman afþvíaðspila. <•» Nú er ekki langt til jóla. Það verður tómlegra í kringum okkur án Dúnu og hennar verður sárt saknað. í (jjúpum míns hjarta er örh'tið leynihólf innst, Sem opnast af skyndingu þegar mig varir minnst, Og hugskotsins auga með undrun og fögnuðisér eitt andartak birtast þar mynd síðan forðumafþér. (Jón Helgason.) Elsku Siggi okkar, missir þinn er mikill, við biðjum góðan guð að styrkja þig og vemda á erfiðri stund. Ingibjörg, Sif, Þröstur og Bryndís. 'v Formáli minningar- greina I ÆSKILEGT er að minningar- f greinum fylgi á sérblaði upp- lýsingar um hvar og' hvenær sá, sem fjallað er um, er fæddur, , - * hvar og hvenær dáinn, um for- ' eldra hans, systkini, maka og börn, skólagöngu og störf og loks hvaðan útför hans fer fram. Ætlast er til að þessar upplýsingar komi aðeins fram í formálanum, sem er feitletrað- ur, en ekki í greinunum sjálf-

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.