Morgunblaðið - 12.04.2007, Qupperneq 37

Morgunblaðið - 12.04.2007, Qupperneq 37
✝ Gunnar Þór-mundur Júl- íusson fæddist í Reykjavík 16. jan- úar 1922. Hann lést á Landspítalanum við Hringbraut 30. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru Helga Eiríks- dóttir, húsfreyja og saumakona í Reykjavík, f. í Útey í Laugardalshreppi í Árnessýslu, 23. janúar 1894 d. 4. desember 1953 og Júlíus Guð- mann Jóhannsson, klæð- skerameistari í Reykjavík, f. í Reykjavík 10. júlí 1896, d. 18. mars 1961. Þau skildu. Systur Gunnars voru Ingibjörg Júl- íusdóttir, f. í Reykjavík 9. júlí 1917, d. 2. júlí 1984 og Helga Hulda Júlíusdóttir, f. í Reykjavík 27. desember 1928, d. 24. janúar 1963. fyrra hjónabandi er Svan Arnar. 3) Björn Valdimar, f. 30. des. 1949, kvæntur Guðrúnu Kr. Óladóttur, f. 28. okt. 1950. Dóttir þeirra er Margrét Helga og barnabörnin eru þrjú. 4) Margrét, f. 11. júní 1951, gift Sigurði Val Jónssyni, f. 4. júlí 1950. Börn þeirra eru Arn- þór, Einar og Bjarney Inga. Barnabörnin eru 2. 5) Helga, f. 27. febr. 1955, gift Jóni Júlíussyni, f. 30. ágúst 1954. Börn þeirra eru Júlíus Ingi, Gunnar Örn og Arndís Eva. Þau eiga eitt barnabarn. 6) Gunnar Júlíus, f. 6. október 1960, kvæntur Ágústu Halldórsdóttur, f. 11. okt. 1954. Ágústa á einn son frá fyrri sambúð, Kristján B. Guð- mundsson. Gunnar og Ágústa eiga einn son Halldór Pétur. 7) Hulda, f. 13. júlí 1962, gift Ísaki Jakobi Matthíassyni, f. 25. júní 1963. Börn þeirra eru Matthías Orri, Steinar og Inga. 8) Unnur Björk, f. 28. okt. 1964, gift Þorsteini Þor- steinssyni, f. 7. júlí 1964. Börn þeirra eru Kristín Helga og Brynj- ar Gauti. Útför Gunnars verður gerð frá Dómkirkjunni í dag og hefst at- höfnin klukkan 13. Hinn 19. desember 1947 kvæntist Gunn- ar Unni Guðmunds- dóttur, f. á Ósi á Skógarströnd 3. maí 1925. Foreldrar hennar voru þau Margrét Björnsdóttir frá Emmubergi á Skógarströnd og Guðmundur Hall- dórsson frá Mið- hrauni í Miklaholts- hreppi. Börn Gunnars og Unnar eru: 1) Guðmundur, f. 30. janúar 1947, kvæntur Guð- rúnu Arndal, f. 15. janúar 1943. Guðmundur á tvö börn frá fyrra hjónabandi, Ásdísi og Heiðar. Barnabörnin eru fjögur. 2) Krist- inn Helgi, f. 11. nóv. 1948, kvænt- ur Sigrúnu Guðlaugu Ragn- arsdóttur, f. 19. nóv. 1951. Þau eiga fjögur börn, Ragnar Víði, Ás- geir Frey, Gunnar Hilmar og Unni Aldísi. Sonur Kristins Helga frá Ég sendi þér kæra kveðju, nú komin er lífsins nótt. Þig umvefji blessun og bænir, ég bið að þú sofir rótt. Þó svíði sorg mitt hjarta þá sælt er að vita af því þú laus ert úr veikinda viðjum, þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti þá auðnu að hafa þig hér. Og það er svo margs að minnast, svo margt sem um hug minn fer. Þó þú sért horfinn úr heimi, ég hitti þig ekki um hríð. Þín minning er ljós sem lifir og lýsir um ókomna tíð. (Þórunn Sigurðardóttir.) Þín eiginkona. Það er komið að leiðarlokum, og við viljum minnast pabba með örfá- um orðum. Hann var vesturbæing- ur í húð og hár, fæddur og uppalinn á Holtsgötu 13, og bjó þar alla sína ævi. Á árum áður var þarna lítið samfélag þar sem allir þekktust og voru stoltir af því að vera vest- urbæingar og það var sannkallað ævintýri að alast þar upp. Holtsgata 13 var og er ættaróðal okkar allra og pabbi var ættarhöfðinginn sem við litum upp til, góður faðir og leið- togi í lífinu. Við þökkum pabba og mömmu fyrir það sem við erum í dag og það er mat okkar að árang- urinn af þeirra starfi með stóra barnahópinn sinn sé frábær í alla staði. Pabbi var af þeirri kynslóð sem upplifði hvað mestar breyting- ar á íslensku þjóðfélagi og einn af þessum sönnu alþýðumönnum sem eru lítið fyrir að bera mál sín á torg en standa þéttan vörð um sína nán- ustu af staðfestu og ákveðni. Það gustaði stundum um hann, því hann var skapmaður, en þrátt fyrir tölu- verðan skráp þá gat hann verið við- kvæmur og meyr. Með stóra fjöl- skyldu var lítið um frístundir en þrátt fyrir það var oft glatt á hjalla hjá stórfjölskyldunni og mikið líf og fjör á heimilinu. Pabbi var ekki langskólagenginn en var mjög vel að sér í hinum ýmsu málum, var víðlesinn, og hafði gaman af ætt- fræði og lestri góðra bóka. Hann hafði gaman af ferðalögum um land- ið en best fannst honum að dvelja í sumarhúsum Olíufélagsins á Laug- arvatni en hann var ættaður frá Út- ey. Í 51 ár starfaði hann hjá sama fyrirtækinu sem í upphafi hét Hið íslenska steinolíuhlutafélag og síðar Olíufélagið hf. oftast kallað Esso. Fyrst sem bílstjóri og síðar birgða- stjóri af mikilli tryggð og trú- mennsku. Það hefur áreiðanlega oft verið erfitt að komast um landið með olíu til landsmanna áður en vegakerfið byggðist upp að ráði. Þar reyndi á þrautseigju og harð- ræði olíubílstjóranna að komast um land og láð oft við háskalegar að- stæður. Pabbi hafði mikinn áhuga á fót- bolta og var gallharður KR-ingur allt frá barnsaldri. Hann fór á alla KR-leiki á meðan heilsan leyfði og ekki leið sá laugardagur að ekki var horft á enska boltann, og þannig var það allt fram á síðasta dag. Hann var duglegur að koma á leiki hjá okkur systkinunum sem vorum í íþróttum og gladdist með okkur í sigrum og studdi í ósigrum. Síðustu fimm ár voru pabba erfið sökum veikinda en hann tók því öllu með miklu æðruleysi enda stoltur maður sem kvartaði aldrei. Hann dvaldi heima og má þakka það mömmu sem skildi hann manna best og stóð með honum í blíðu og stríðu alla tíð. Þá á Unnur Björk systir okkar þakkir skildar fyrir alla aðstoð við umönnun pabba, og í þeim efnum treysti pabbi á hjúkr- unarfræðinginn í fjölskyldunni. Það var alltaf mikil reisn yfir pabba og þannig var hann allt til hinstu stundar þrátt fyrir veikindin. Við þökkum honum fyrir föðurlega ást og umhyggju sem hann veitti okkur í lífinu og biðjum algóðan guð að blessa hann og varðveita. Hvíl í friði. Börnin. Við hjónin erum stödd i sumarbú- staðnum okkar laugardaginn 24. mars. Síminn hringir, það er verið að flytja tengdapabba a spítala. Út- litið er ekki gott. Við drífum okkur í bæinn, það er lítið hægt að gera nema bíða. Viku seinna lést hann. Fyrir u.þ.b. 5 árum veiktist Gunnar í lungum og er búinn að vera tengdur súrefni síðan, hefur haft vélar heima og varla getað far- ið út úr húsi. Þetta hefur verið hon- um og fjölskyldunni afar erfitt en það vildi til að Gunnar var afar heimakær maður. Hans góða kona Unnur Guðmundsdóttir hefur verið honum stoð og stytta í veikindunum eins og alltaf, hún er algjör perla. Mín fyrstu kynni af Gunnari eru þegar við Helgi þurftum að sækja varning norður í land. Gunnar var starfsmaður Olíufélagsins og hafði sendiferðabíl til umráða og var hann fenginn til ferðarinnar. Við lögðum af stað snemma morguns til fararinnar og þegar við komum upp í Hvalfjörð var orðið svo hvasst að það var varla hægt að hemja bílinn á veginum en þarna var traustur og vanur bílstjóri á ferð enda gekk þetta eins og í sögu. Okkar samskipti hafa ætíð verið góð, Gunnar var mjög orðvar maður og talaði ekki illa um fólk. Það hefur nú oft verið glatt a hjalla á Holts- götu 13 enda stór fjölskylda, ósjald- an bað Gunnar um að gluggum væri lokað svo að hávaðinn heyrðist nú ekki út þegar heimsmálin voru rædd. Það var gaman að tala við Gunnar, sérstaklega þegar við hjón- in hittum á þau tvö ein. Sátum við þá stundum lengi og er við hugð- umst fara heim á leið sagði Gunnar „Ykkur liggur nú ekkert á“. Hann var víðlesinn og vel greindur maður, út á meðal fólks alltaf hress og vel til fara og teinréttur í baki þannig að það sópaði að honum. Gunnar var dálítið útskeifur og eru synir hans, þeir Guðmundur og Helgi, það einnig. Þegar þeir fóru saman á völlinn sást varla hvort þeir voru að koma eða fara ef horft var aftan á þá. Fótbolti var líf og yndi Gunnars enda mikill KR-ingur hér á ferð. Eftir að heilsunni hrakaði sat hann í sínum lazyboy stól með allar mögu- legar fótboltastöðvar sem völ var á og horfði á sjónvarpið. Gunnar á tvo nafna og vill svo skemmtilega til að þeir báðir eru mjög góðir knatt- spyrnumenn. Gunnar var Vest- urbæingur í húð og hár og var allt best í vesturbænum. Þau skipti sem ég bakaði skonsur eða kleinur fyrir þau hjónin þakkaði Gunnar ávallt mjög vel fyrir sig enda dreymdi mig hann stuttu fyrir andlátið þar sem hann tók utan um mig, klappaði mér á bakið og þakkaði fyrir sig. Í veikindum hans hafa eiginkona, börn og aðrir aðstandendur verið til hjálpar en Unnur Björk á einstakar þakkir skildar. Að lokum vil ég þakka tengdaföður mínum fyrir góðar samverustundir og sendi eig- inkonu hans, börnum og öðrum að- standendum samúðarkveðjur. Guð geymi þig. Þín tengdadóttir, Guðlaug. Gunnar Þ. Júlíusson var virðu- legur maður, beinvaxinn og naut virðingar og athygli hvar sem hann kom. Allt frá því að Gunnar bauð okkur velkomna í fjölskylduna höf- um við tengdasynirnir borið mikla virðingu fyrir honum. Hann var mjög háttvís og heilsteyptur og einkar viljasterkur maður – nokkuð sem kom vel fram í baráttu hans við erfið veikindi síðustu árin þar sem æðruleysi hans gagnvart veikindun- um var aðdáunarvert. Gunnar tók ávallt vel á móti okkur í fjölskyld- unni þegar við komum í heimsókn til hans og Unnar á Holtsgötuna, var glaðbeittur og viðræðugóður. Hann var góður faðir og stóð ávallt þétt með börnum sínum og var þeim Unni mjög umhugað um vel- ferð og hamingju sinna nánustu. Greiðvikni var honum í blóð borin og var hann ávallt reiðubúinn til að rétta hjálparhönd okkur er til hans leituðum. Eitt helsta áhugamál Gunnars var fótbolti, KR-ingur í húð og hár og Manchester United- maður. Hann fylgdist vel með gangi mála hjá sínum liðum, og beinar út- sendingar frá fótboltaleikjum styttu oft stundirnar í veikindunum. Ferðalög voru í miklu uppáhaldi hjá Gunnari og ferðuðumst við mikið með þeim Unni um landið. Þar naut hann sín sérstaklega vel. Hann var fróður um staðhætti víðast hvar og fræddi okkur um ferðalög fyrri tíma. Við erum afar þakklátir fyrir að hafa kynnst Gunnari Þ. Júlíussyni og fjölskyldu hans og þökkum fyrir samfylgdina í gegnum lífið. Elskulegri tengdamóður okkar vottum við okkar dýpstu samúð. Megi Guð styrkja hana og styðja á þessum erfiðu tímum. Jón, Sigurður Valur, Ísak og Þorsteinn. Það var að morgni 2. apríl sem mér barst til eyrna lát vinar míns og samstarfsmanns til margra ára, Gunnars Þ. Júlíussonar. Haustið 1964 lágu leiðir okkar fyrst saman. Gunnar hafði unnið í allmörg ár hjá Olíufélaginu hf. sem bifreiðarstjóri en færði sig þá um set og fór að vinna við lagervörslu í hitunar- tæknideild félagsins. Á þeim tíma náði kerfi Hitaveitu Reykjavíkur aðeins yfir hluta bæj- arins og fjarvarmaveitur fyrir heitt vatn úr iðrum jarðar þekktust varla í öðrum landshlutum. Starfsvettvangur okkar á vegum Olíufélagsins snerist um tæknilegan þátt í upphitun húsa af öllum gerð- um á landinu öllu. Nokkrir aðilar komu þar við sögu. Allt var þetta úrvalslið. Verksviðið var margþætt, allt frá innkaupum, lagervörslu, sölu, viðgerðum og viðhaldi. Gunnar sá þar um lagerinn og afgreiðslu, ásamt sendingu tækja til lands- byggðarinnar. Hann sinnti sínum verkum af mikilli prýði og var sér- staklega þægilegur í umgengni meðal starfsfólks og við viðskipta- vini. Hann var stálminnugur og var því næmur á að velja saman rétta hluti til viðgerða á samsettum bún- aði. Starfið var erilsamt. Það lætur nærri að um helmingur allra húsa í landinu hafi beint eða óbeint notið þjónustu af hálfu Olíufélagsins á þessu sviði. Viðgerðarmenn voru á nokkrum stöðum á landsbyggðinni, en þungamiðjan hvíldi á höfuðstöðv- unum í Reykjavík. Það gildir í þessu tilfelli sem og í öðrum að vélrænir hlutir bila helst þegar álagið er mest. Það var því ekki síst í verstu veðrum sem að mest mæddi á okkar fólki. Ótaldar eru þær upphringingar sem svara þurfti utan hefðbundins vinnutíma og varð þá að bregðast hratt við. Iðulega þurfti að taka til varahluti í hasti og koma þeim á af- greiðslur fyrir fyrstu ferð að morgni. Það var því fremur regla en undantekning að hafa þurfti sam- band við Gunnar sem ávallt brást skjótt við. Ég minnist þess ekki að hann væri ekki ávallt reiðubúinn. Tímarnir breytast og þar kom að „olíuhitunaröldin“ leið undir lok og við tók tími hitaveitu og rafhitunar. Gunnar færðist þá til í starfi og vegna þekkingar og reynslu tók hann yfir lagervörslu fyrir verk- stæði félagsins. Hér komu hæfileik- ar hans á þessu sviði einnig að góðu gagni og nutu bæði samstarfsfélag- ar hans og ekki síður Olíufélagið, sem vinnuveitandi, góðs af vinnu- framlagi hans þar til hann lauk störfum sakir aldurs. Enginn veit ævina fyrr en öll er. Fljótlega eftir að Gunnar hafði lokið sínum skyldu- störfum, börnin fyrir nokkru vaxin úr grasi og þægindi elliáranna í faðmi stórrar fjölskyldu hefði átt að gera ævikvöldið sem lengst og ánægjulegast, fór að bera á veik- indum sem gengu honum nærri. Lungun drógu úr starfsemi sinni. Hann þurfti seinustu árin á stöðugri súrefnisgjöf að halda. Lungnabólga við þær aðstæður reyndist honum ofraun. Gott er að eiga góðs að minnast. Ég þakka Gunnari af heilum hug fyrir þægilegt viðmót og fyrir langt og frábærlega gott samstarf. Unni, börnunum og aðstandend- um öllum votta ég samúð mína. Ágúst Karlsson. Gunnar Þ. Júlíusson Elsku afi, nú er komið að kveðju- stund. Við viljum þakka þér fyrir allar þær stundir sem við áttum með þér. Minning þín lifir í hjörtum okkar um ókomna tíð. Nú legg ég augun aftur, ó, Guð, þinn náðarkraftur mín veri vörn í nótt. Æ, virst mig að þér taka, mér yfir láttu vaka þinn engil, svo ég sofi rótt. (Sveinbjörn Egilsson.) Barnabörnin. HINSTA KVEÐJA þá hafði mér verið veitt lyfsöluleyfið í Stykkishólmi og þurfti ég því vestur að ganga frá ýmsum málum sem ég kunni ekki of mikið á. Þegar ég bar mig upp við Þorvald út af þessu sagði hann: „Ég kem bara með þér.“ Og á stað fórum við í bíl Þorvaldar. Þegar við vorum komnir upp í Mos- fellssveit fór ég í vasa minn eftir kveri sem nefndist „Íslensk nútímalýrikk“. Nema það að ég hóf lestur úr bókinni, upphátt, enda vissi ég vel að Þorvald- ur var með afbrigðum ljóðelskur mað- ur. Í Hvalfjarðarbotni skiptum við um sæti. Þorvaldur las og ég ók, og þann- ig höfðum við það alla leiðina, skipt- umst á að aka og lesa. Þegar í Mela- sveitina kom höfðum við farið yfir bókina að mestu og varð þá nokkurt spennufall í bílnum sem hvorugum okkar líkaði, enda hafði Þorvaldur nú snör handtök, og dregur upp úr pússi sínu hina Fögru Veröld Tómasar Guð- mundssonar. Og hún dugði okkur þangað til hin fagra veröld Breiða- fjarðar blasti við okkur ofan úr Kerl- ingarskarði. Í Hólminum vorum við í tvo daga og komum öllum málum í höfn. Þegar heim kom spurði ég Þorvald hvað ég ætti að borga honum fyrir þennan mikla greiða. Hann hafði ver- ið frá vinnu í tvo daga, og auk þess lagt til bæði bílinn og bensínið. „Ekk- ert,“ sagði hann. „Þú borgar ekkert, Stebbi minn.“ Mér er kunnugt um að þeir eru ófá- ir sem geta sagt svipaða sögu af skipt- um sínum við Þorvald Lúðvíksson, enda safnaði hann ekki í sjóði, hérna megin. Kynni okkar Þorvalds hófust þegar á unglingsárum og voru traust alla ævi, þrátt fyrir það að fjörður væri milli frænda um tuttugu ára skeið vegna búsetu minnar úti á landi. Fyrir nokkrum árum tókum við upp á því, nokkrir skólabræður úr MR, að drekka saman kaffi í Gerð- arsafni á þriðjudögum. Harðasta kjarnann í þeim hópi mynduðu auk mín þeir Þorvaldur Lúðvíksson, Pétur Guðfinnsson, Þórarinn Jóhannsson, Valdimar Kristinsson, Eggert Ás- geirsson, Þór Vilhjálmsson og Sverrir Scheving Thorsteinsson. Í þessum hópi var Þorvaldur hrókur alls fagn- aðar og hnyttiyrði hans og tilsvör flugu um borð svo sem eins og þegar sumarvindur þyrlar vængjuðum fræj- um í allar áttir. Síðustu árin voru Þorvaldi erfið. Hann fékk heilablóðfall fyrir rúmum tveimur árum, og ári síðar deyr Ásdís kona hans. Þessi áföll megnuðu þó ekki að kæfa lífslöngun hans, og þó nokkrum sinnum komu synir hans með hann í hjólastóli í Gerðarsafn þar sem hann, þrátt fyrir örkuml sín, missti út úr sér brandara og brandara rétt eins og í gamla daga. Ljóst var þó að þessi daufi logi gæti slokknað fyrr en varði. Og á öðrum degi þessa apr- ílmánaðar andaðist Þorvaldur Lúð- víksson. Í Gerðarsafni situr eftir hnípinn hópur, og fyrir hönd hans sendi ég af- komendum og venslafólki Þorvaldar Lúðvíkssonar innilegar samúðar- kveðjur. Blessuð sé minning hans. Stefán Sigurkarlsson. Þegar Ólafur Börkur flutti í Kópa- voginn átta ára gamall tókst þegar með okkur mikil vinátta. Þorvaldur pabbi hans birtist okkur strákunum strax með skýr persónueinkenni; há- vaxinn, virðulega klæddur með axla- bönd og reykjandi vindil. Okkur strákunum fannst þetta flottur karl, hæstaréttarlögmaðurinn sem keyrði um á Benz. Allir sem kynntust Þorvaldi vissu að þar fór góður maður. Heilindi og trygglyndi voru hans aðalsmerki. Börkur vitnaði gjarnan í pabba gamla í umræðum um pólitík, lögfræði og líf- ið og var það alltaf mikilvægt innlegg í umræðuna, þótt við á köflum þætt- umst vita betur. Með árunum urðum við hins vegar oftar að játa okkur sigr- aða en hollt er að rifja upp. Eftir að við strákarnir hættum að vera heima- gangar á Sunnubrautinni fylgdist Þorvaldur vel með okkar lífshlaupi. Það þótti okkur mjög vænt um og þetta sagði svo margt um hann. Ég vil biðja góðan Guð að vaka yfir sálu Þorvalds Lúðvíkssonar og blessa börn hans og niðja. Jóhann R. Benediktsson MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. APRÍL 2007 37

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.