Tíminn - 17.09.1960, Blaðsíða 14

Tíminn - 17.09.1960, Blaðsíða 14
14 TÍMINN, laugardaginn 17. september 1960. Nú voru þrír möguleikar fyrir hendi: A5 kvœnast Clot ilde, drekka olíuna eða hætta höfði sínu. Filimario kaus óhikað: —Jæja þá, Peggy. Ég er þá hérmeð í þjónustu Smit- sons lögfræðings og bíð nán- ari fyrirmæla frá honum. — Þetta vissi ég, sagði Peggy, og gleðin geislaði hvar vetna af henni. — Til að byrja með þurfið þér ekki annað að gera en segjast ekki vita neitt um neitt. — Get ég ekki einu sinni fenglð ag vita, hvaða glæp ég framdi? — Ja ég bara veit það nú ekki, svaraði Peggy. — Það skiptir engu máli. — Nei, ég var bara svolítið forvitinn, sagði Fil. Svo fór Peggy leiðar sinn- ar, eftir að hafa sent Fil fing urkoss gegnum rimlana. Þegar Dik lögfræðingur, vitnin og Settambee komu nokkrum mínútum síðar, sendi Fil þá burtu með sama svari og alla hina morgnana: — Verið nú þolinmöður, herra Dik. Við skulum ræða um þetta siðar. Hinn undarlegi atburð- ur með „hraðlest 148" — Vagn Filimarios — Ketty móti Clotilde — Lögfræð ingurinn áhyggjufullur — Nokkur orð um Dik lögfræðing — Peggy hafði ekki fyrr hringt til lögfræðingsins og sagt honum ag allt væri í lagi en lögfræðingurinn bað rit- arann að koma inn. — Hann gekk að því. Við byrjum undir eins. Amerlska lögreglan hafði að minnsta kosti þrjátíu óupp- lýst mál með höndum, og hið nýjasta var nefnt: Hraðlest 148. Hraðlest 148 hafði lagt af stað frá aðalstöðinni í New York 25. maí með 45 vagna, en þegar á ákvörðunpjrstaðinn Buffalo kom, voru vagnarnir aðeins 44. Að járnbrautarvagn losni frá lestinni cr. verði einhvers staðar eftir, er sjálfu sér ekkert undarlegt. En hið ó- venjulega í þessu tilfelli var það, að hinn „glataði" vagn var alls ekki sá síðasti heldur sá tuttugasti og fimmti. Með öðrum orðum mitt í lestinni. Og síðan 15. júni hafði ekkert spurzt til vagnsins eða þeirra I GIOVANNI GUARESCHI \ Clotilde Troll 32 I þrjátíu farþega, sem í honum voru. Lögreglan fann náttúrlega ekki neitt. Þegar það uppgötv aðist, að lestin var horfin, var lestin komin frá New York til Elmira hafði hún aldrei numið staðar. Þetta var stórkostlega dul- arfullt mál. Smitson lögfræð ingur ákvað, að þetta skyldi vera það mál, sem Filimario yrði saksóttur fyrir. Skömmu sðar fékk Fili- mario heimsókn af lögfræð- ingnum, sem sagði honum hvað á seyði væri, en Fili- mario hristi höfuðið. — Ég get ekki hugsað mér, að þetta heppnist, sagði hann. Ég treysti mér alls ekki til þess að stela vagni með þrjátíu farþegum í. Það þarf vel útbúinn flokk til að þess. — Ekki held ég það, svar- aði lógfræðingurinn. — Því þá? Filimario gat ekki varizt hlátri: — Ef þér eruð þolinmóður, herra lögfræðingur, skal ég skýra það út fyrir yður. Þrír men eru það minnsta sem hægt er að komast af með á sjálfri lestinni, einn verður að standa vörð á sporinu, og einn í sjálfum vagninum. Svo þarf að minnsta kosti fimm til þess að koma þýfinu undan, fyrir nú utan þá sem taka við og koma því í verð. Lögfræðingurinn yppti öxl- um. — Þér getið ekki fullviss- að mig, sagði hann- — En ef þér endilega viljið, skal ég finna mál sem ekki er eins flökið. Lögfræðingurinn ljómtiði eins og sól, þegar hann yfir- gaf fangelsið, og þegar hann kom aftur á skrifstofuna öskr aði hann til ritarans: — Allt í þessu fína, Mik! Svo settist hann niður og reit eftirfarandi bréf til lög reglu Bandarkjanna: „Ef nokkurn langar til að vita, hvað varð um vagninn úr hraðlest 148, skuluð þið yfirheyra fangann Dublé í Walk fangelsinu. Það er á- ríðandi að beita varfærni, og fá hann til að trúa því, að samkvæmt áliti lögreglunnar hafi einn maður verið að verki. Vinur réttlætisins." Þegar lögreglustjórinn fékk þetta dularfulla bréf, kallaði hann á Pew, duglegasta leyni lögreglumanninn innan lög- reglu Norðurríkja Bandaríkj anna. — Þetta getur verið þvæla, en það sakar ekki að reyna. Um að gera að vera varkár. Næsta dag fékk Filimario nýjan gest inn í klefann til sín, honum til mikillar á- nægju. Hingað til hafði hann verið einn í klefa, og jafnvel þótt sá nýkomni væri frem- ur skuggalegur í útliti, gat að minnsta kosti verið fé- lagsskapur að honum. Honum var heldur ekki alls varnar; hann hafði gaman af að tala, og samtalið var allt- af lflegt og skemmtilegt. O.g þar sem þeir sátu þarna og röbbuðu, barst talið náttúr- lega að hinu dularfulla hvarfi hraðlestar 148. Nýf fanginn hélt endilega, ag það 'hefði verið einn maður að verki. Filimario varð ergi- legur: — Ef það væri leikmaður, sem segði það, væri það fyrir gefanlegt. En að þér, sem eruð þjófur ag aðalstarfi, eftir því sem þér segið, skuli láta svona lagað út úr sér, það er óskiljanlegt. — Þér vilið sem sagt halda þvi fram, að þar hafi verið flokkur manna. Hvers vegna? Filimario birti skoðun sína: — Þrír men í vagninum, sem á að stela. Hér er um að ræða vagn í miðri lestinni svo málig er ekki svo einfalt. Einn þessara þriggja situr við glugga, svo að hann geti teygt út handlegginn og sent ljósmerki til manns, sem er úti í myrkrinu, svo sá geti vitað hvaða vagn er um að ræða. . Hinir tveir eru á fremri og aftari palli, til þess ag geta losað vagnana sundur á réttu augnabliki. Á meðan er allt í fullum gangi við sporið. Það hefur verið hugsað fyrir dragbit og hliðarspori, þannig að vagn- inn haldi áfram og út á tvo sterka vagna, sem standa þar sem hliðarsporið endar. Einn passar hliðarsporið, en ann- ar leggst á magann, þar sem hliðarsporið mætir aðalspor inu. Samkvæmt gefnu merki losa mennirnir að aftan og framan vagninn frá, meðan sá vig gluggann teygir út handlegginn og gefur merki. Vegna hragans rennur lest- in náttúrlega áfram, en fjar- læggin milli hennar og vagns ins verður stöðugt meiri, og þannig gefst nógur tími til þess að láta vagninn renna inn á hliðarsporið, áður en síðasti hluti lestarinnar kem ur. Maðurinn sem liggur á maganum gefur merki, og sér i um að allt fari fram á rétt- um tíma. Lestin heldur náttúrlega á- fram, en þessi eini vagn renn ur niður hliðarsporið. Mað- urinn á aftari pallinum fer inn í vagninn og heldur reglu með skammbyssu, og sá við gluggann hjálpar honum. Maðurinn á fremri pallinum stjórnar bremsunni, og það er honum ag þakka, að vagn inn rennur hægt og rólega út á vagnana tvo, sem eru festir saman á hliðunum og bíða. Meðan þessu fer fram, fjar lægja karlarnir sem voru við sporið öll ummerki, setja draslið upp á flutningavagn og flýta sér síðan brott allt hvað af tekur. Fyrir hjólin á lestarvagn- inum, sem nú hefur numið staðar á flutningavögnunum, ' eru settir stórir klossar, segl dúkur bundinn yfir allt sam- an, slegið í hestana og allt fjarlægt fljótt og vel. Þannig er það. Jámbraut- arfélagið þarf ekki ag kvarta. Er þetta ekki einfalt og aug- velt? Hreinasti barnaleikur! Atvinnuþjófurinn varg að viðurkenna það. — Jú, þag er barnaleikur, en hvernig vitið þér, að þetta gengur svona? — Ég, svaraði Filimario og brosti. — Eg veit ekkert. Þetta er bara það, sem ég hef hugsað mér. —Þér eruð hugmyndarík- ur. Það er bara verst fyrir yður, að fyrir utan dyrna standa tveir menn, sem hafa skrifað þetta allt saman nið ur. Orð fyrir arð! — Já, það var verst fyrir mig, sagði Fil, — því sagan var alltof þurr eins og ég sagði hana. Hefðug þér bara sagt mér þa^ áður, hefði ég lýst þessu mun líflegar og reynt að hafa betri stíl á því. — Þag skiptir ekki, miklu, svaragi atvinnuþjófurinn og hló. — Ég skal nefnilega segja ygur þag, ag við leggj- Laugardagur 17. september: 8.00 Morgunútvarp. 8.30 Fréttir. 10.10 Veðurfregnir. 12.00 Hádegisútvarp. 12.50 Óskalög sjúklinga (Bryndís Sig urjónsdóttir). 14.00 Laugardagslögin. 16.30 Veðurfregnio-. 19.00 Tómstundaþáttur barna og unglinga (Jón Pálsson). 19.25 Veðurfregnir. 19.30 Tilkynningar. 20.00 Fréttir. 20.30 Einsöngur: Paul Robeson syng- ur. 20.45 Smásaga vikunnar: „Á forn- um slóðum" eftir Nils Johan Rud, í þýðingu Jóns R. Hjálmairsson- ar (Gestur Pálsson leikari). 21.05 Tívólí-kvöld: Tippe Lumbye hljómsveitarstj. stjórnar flutn- ingi laga eftir afa ston, Hans Christian Lumbye. 21.30 Leikrit: „Maðurinn, sem átti hjarta sitt í Hálöndunum" eftir William Saroyan, i þýðingu Halldórs Stefánssonar. — Leik- stóri: Lárus Pálsson. 22.00 Fréttir og veðurfregnir. 22.10 Daoislög. 24.00 DagsikrárlO'k. EIRIKUR VÍÐFÖRLI og FÓRN SVÍÞJÓÐS 17 Guðlinda segir frá: — Ég kem frá Bohulsen, þar sem konungur- inn krafSist barns míns af mér. Er ég neitaði, sendi hann hermenn sína til mín. Maðurinn minn og ég flýðuim þá ineð barnið og komumst til hafs með hjálp góðra vina. Þar náðu Ibeir okkur. Áður en til baráttu kom, hróp- aði eiginmaður minn, að félli hann, skyldi ég flýja til Eiríks víð- förla 'með Hrólf. Stuttu síðar var hann drepinn, og fiskibátuf flutti mig burt. Okkur var veitt eftirför, en það var hvassviðri, og við héld- um okkur svo nærri landi sem við þorðum. En báturinn molaðist upp við klettana, sjómaðurinn drukknaði .... og það sem eftir er, veit Svíþjóður. — Hvers vegna hlustaðirðu ekki á miig í gærkvöldi? spyr Vínóna Eirík, sem bítur á vör sér og iðrast fljótfærni sinnar. — Hefðir þú sagt okkur allt, þegar þú komst, Guðlinda, hefði þetta varla gerzt — en ef til vill er það enn ekki um seinan. Hvað geta þeir verið komnir langt í burtu, Svíþjóður?

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.