Vísir - 01.02.1957, Blaðsíða 10

Vísir - 01.02.1957, Blaðsíða 10
10 VÍSIR Föstudaginn 1. febrúar 1957 EDSSON MARS21ALL: 'B • mautíHn 40 ii land mitt og ríki með fangana og annað íólk yðar og fjármuni. Þér verðið hvergi beittur ofbeldi og sætið hvergi sviksemi. Hér undir mitt konunglega innsigli. Aella Rex." Því næst sigldum við upp eftir ánni í ágætum byr og bróðir Godwin vísaði veginn og réði ferðinni. Hann lét konurnar tvær setjast fram í stafn, en Lapparnir, Sendlingur og ég sigldum bátnum, efi Ragnar lá í botni bátsins. Það var sums- staðar dásamlegt að horfa upp á ströndina. Bróðir Godwyn fylgdi okkur að skipalægi konungsins sjálfs, sem var girt frá borginni sjálfri með háum veggjum. Hann fullvissaði okkur um, að bátnum yrði óhætt hér, en Kuola vildi samt heldur vera kyrr um borð í bátnum með hnífinn sinn í hendinni. Nokkrir varðmenn sáu okkur hverfa um bakdyr inn í höllina. Kitti gekk fast á hæla mér. Berta var stoltleg á svip- inn, en Sendlingur gekk eins og { draumi. Við gengum gegnum dimman forsal og inn í háhvelfdan sal, tjaldaðan innan, og í öðrum enda salsins var pallur. Fáeinir lávarðar og frúr stóðu á marmaragólfinu, en inn á pallinum sátu ungur maður og miðaldra kona á háum stólurn. Þessi stóri salur virtist bæði tómlegur og kuldalegur. Stóll unga mannsins var settur gulli og gimsteinum, en stóll konunnar var settur silrri. Hún var með silfurspöng um eennið og gimsteina í hárinu, en hann hafði gullkórónu á höfði. Þetta voru mannlegar verur en ekki guðir. Skikkia kon- ungsins var úr dýrum feldi. Konan hefur ef til vill einhvern- tíma verið falleg og vel vaxin, eins og Berta, en nú var hún orðin feit. Konungurinn var miklu stærri, en ég hafði gert mér í hugarlund. Víkingarnir álitu sjálfa sig hæsta manna í heiminum, en þessi konungur var þrem þumlungum hærri en ég og var ég þó hár maður. Hann var allur hinn hermann!- legasti. Ég vissi, að hann var tuttugu og fjögui'ra ára gamalt, en hann virtist vera eldri. Ef konan var Enid, sem ég efaðist ekki um, hafði hún verið mjög ung, þegar hún átti hann. — Ég er Aella konungur Norðimbralands, sagði hann hátíð- legri röddu, sem bergmálaði í hljóðum salnum. — Hver ert þú og hvaða erindi áttu til hirðar minnar? Honum hafði verið sagt, hvert erindi mitt væri, en hann hafði ekki trúað því.. Allt í einu varð mér ljóst, að það hafði verið of mikið til þess mælst að hann gæti trúað því, að ungur Dani, tveir Lappar og tungulaus maður hefði fært honum í senn brúði hans og nauðgara móður hans. Það var dauðaþögn í salnum og hírðfólkið þorði naumast að draga andann. — Ég er Ogier hinn danski sagði ég, — og böð var j fyrsta skipti, sem ég hafði kynnt mig þannig. — Ég er kominn hingað til að gera kaup við þig. Þannig, að ég læt þig fá annan fang- ann fyrir að mega halda hinum. Ég þóttist hfa komið vel orðum að erindi mínu og gat ekki varizt því að renna augum til félaga minna. Aðeins Ragnar, sem skildi ensku, virtist hrifinn af framistöðu minni. Morg- ana brosti, en Berta var eins og steingerfingur. — Berta hin saxneska færði oss þau skilaboð að annar fangi þinn væri Morgana, dóttir Rhodri konungs af Wales, og unn- usta min, sagði .konungurinn og brosti til ástkonu minnar. Brosið átti að vera hýrlegt, en mér var ljóst, að hann var í beizku skapi. Ég hélt, að Morgana mundi seg'ja eitthvað, en hún þagði og orkaði ekki vel á Aella. Þarna er hún, sagði ég eftir ofurlitla stund. ..¦ j — Þú ert velkomin hingað, Morgana, sagði Aella. Því næst hélt hann áfram. \ — Ogier! Berta flutti oss-einnig þau skilaboð, sem hvorki i ég né hirð mín hefur getað trúað. Hún var sú, að hinn fangi þinn væri Ragnar loðbrók, skelfir gervallrar kristni, höfðingi Norðmanna og svarnasti fjandmaður minn. — Þarna stendur hann, sagði ég. j Allir viðstaddir gripu andann á lofti og karlmennirnir gripu um sverðshjöltun. i — Ogier! Ég efast ekki um, a'ð þú haldir, að þetta sé Ragn- ar, en það kemur oft fyrir að fangar þykjast vera aðrir eni þeir eru í þeirri von að þeir verði teknir í gislingu í stað þess að vera hengdir strax. Hann sneri sér að íitu konunni í stóln- um og sagði. . I — Frú, sérSu nokkuð líkt með þessum manni og þeim, sem tók þig fanga fyrir tuttugu og þremur árum. • í —¦ Minnstu þess Aella, sð jég var blinduð af tárum þá nótt, svaraði Enid. — En vöxtur hans er hérumbil sá sa#ii og það er eitthvað í svip hans, sem skelfir mig, en hvort hann er þetta skrímsli, sem þú spurði um eða ekki, get ég ekki sagt um. Ég sneri mér að Ragnari og sagði á dönsku: — Enid er ekki viss um, hvort þú ert Ragnar eða ekki. — Spurðu hana þá hvort hún sé búin að gleyma örinu eftir sverðshöggið á vinst-ri lierinu á mér sem ég sýndi henni. Þegar ég endurtók þttta, rak konan upp óp. Ég var búinn að sejtja yður þetta frú, sagði Godwin. | — Þetta er Ragnar, sagði ég við Aella. — Ég hef þekkt hann frá því ég man eftir mér. Hann er fangi minn. Eg fæ þér hanr í hendur og þii mátt gera við hann það sem þú vilt, ef þúvilt leysa Morgana frá eiði sjnum, sem húi. sór við kné föður síns. Þótt Berta væri )»úin að segja honum þetta, varð hann samt ókvæða við. — Hamingjan góða, Morgana, æpti hann. -— Ég ætla að tala við þig í einrúmi. | — Ég sver það við Óðin, Aella, að b.a'5 færðu ekki. Aealla blóðroðnaði af reiði og reiddi hnefann, en Godwin gekk til hans. — Vertu kyrr, annars svívirðirðu siálfan þig og kórónu þína, sagði hann. Aella stundi þungan, en þvi næst settist hann i stólinn aftur. — Fyrirgefðu, bróðir Godwin. Þú veizt, hvað ég er bráð-' lyndur og mér þykir vænt um, að þú skulir vera hér til að hjálpa mér til að hafa vald á mér. Morgana! Þú ert fangi Ogiers og ég get ekkert gert til að hjálpa þér. Ég hef látið hann hafa skjal, sem verndar hann, meðan hann er í ríki mínu. Hann getur því farið með þig á brott aftur, ef honum þóknast. t — Ég óska sjálf eftir því að vera leyst frá eiðnum, sagði Morgana. — En setjum svo, að ég gefi ekki samþykki mitt til þess. — Hann mun fara með mig samt og ég fer rneð honum af fúsum vilja. En þú getur létt þungri byrði af samvizku minni með aðeins einu orði. I — Af frjálsum vilja? spurði Aella, þegar hann gat náð andanum. — Já. — |Ég áleit sennilegast, að hann hefði lagzt með þér gegn vilja þínum og ég hefði tekið við þér þrátt fyrir það, eins og faðir minn tók móður mína aftur, eftir að Ragnar hafði svívirt hana. En nú er ég í miklum vafa. Ég get ekki trúað því, að kristin kona. ... | — Þú þarft ekki áð brjóta heilann um það, sagði Morgana. — Hann hefur ekki lagzt með mér gegn vilja mínum, heldur hef ég lagzt með honum af frjálsum og fúsum vilja okkar beggia. — Svei! Svei! hrópaði Enid feita, og ég hefði getað hlegið, ef Morgana hefði ekki verið svona rjóð í kinnum og með leiftrandi augu. — En hvað um heimanmundinn, sem Rhodri Tofaði að senda? spurði Aella. — En ég þarf sennilega ekki að spyija. . A -=S=0 k»v»ö»I-d»v*ö-k-u»n»n»i Ungur fiðlari gekk eitt sinn á fund Toscanini's og langaði til þess að heyra álit hans á því hvernig honum findist hann leika. Þegar Toscanini var búinn áð hlýða nokkra stund á miður góða hljómlist fiðlarans bað hann hann að hætta og kvaðst geta látið álit sitt í ljós strax. ,,Eg skipti mönnum í þrjá hópa," sagði hann; „í 1. flokki eru þeir sem spila vel á fiðlu, í 2. flokki þeir, sem spila illa á fiðlu og í 3. flokki menn sem spila alls ekki á fiðlu. Eg tel að þér séuð komnir uppj í 2. flokk." * Pétur litli bað pabba sinn að koma með sér í hringleikahús, en pabbinn kvaðst ekki nenna því. „Það er afar margt skemmti- legt að sjá þar," sagði Pétur biðjandi. „Þar er t. d. ung, voða falleg stúlka, sem ekki er í neinum fötum og hún þeysir um sviðið á hvítu hrossi." ¦'. Pabbinn hugsar sig um svo- litla stund. „Kannske eg komi með þér, Pétur minn. Þáð er svo langt síðan að eg hef séð hvítt hross." „Hvernig fellur þér í hjóna- bandinu?" spurði Hardy KriAger vin sinn, Adrian Hooven. „Prýðilega," svaraði Hooven. „Mér finnst eg vera farinn að yngjast upp, því nú er eg aftur byrjaður að reykja í laumi eins og eg gerði þegar eg var strák- ur." Eg las í blaði, sem gefið er út í New York, að maður nokkur hafi verið dæmdur i 1000 doll- ara sekt fyrir að kyssa konu gegn vilja hennar. Eg las þessa frétt fyrir konu mína, en að því búnu spurði sonur minn: „Hvað gerði maðurinn viS konuna'og hvers vegna kærði hún hann?" „Það var vegna þess að haim kyssti haha gegn vilja hennar, og hún taldi sig móðgaða." Þá horfði sonur minn, fullur vantrúar á mig og sagði að því búnu: „Trúir þú þessu pabbi?" €. /?. /Sumnqkb TAilZAM 2280 &:~i -•;Y... gfof Wyí" ' <?.*» ?':". - ^ Ertu ekki hræddur við mig, skrækti apinn. Eg er ægilegur stríðs- maður. Eg drepa þrjá hermenn. Er það nú svo, Manu. Sýndu mér eitthvað til sanninda um dáð þína. Apin litli fór með Tarzan að rjcðri nokkru og svo sannavlega voru þar lík þriggja hermanna.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.