Morgunblaðið - 06.02.1944, Blaðsíða 5

Morgunblaðið - 06.02.1944, Blaðsíða 5
Suimudagur 6. febrúar 1944 MOBQUNBLADI& t tff'tt^^ttWftt'tftyt f IfTf f Í t Or'f'fTTf'HtT'*' fTWWHttyri fill WffFl-iWTT-T-MT-Tfr-^^ft'ítT-T-f J*,'*-^^*'*-J*tCO>(l>(Witi<#'H>COlt'rt"ff(K>y<'O'll>Oil>>O#0^'ðOOOy ^J\venpióoin oa ^hreimilio Mafreiðslá ívpla kompot. Efni: % kg. ný epli. % sitróna. % 1. vatn. 250 gr. sykur. EPLIN eru afhýdd, kjarn-' húsið tekið úr og skorin í 6—8 bita. Síðan núin með sítrónu og lögð í kalt vatn, til þess að þau verði ekki dökk. Vatn og sykur er soðið og eplin látin í og soðin þar til þau eru aðeins meir. Þá eru þau færð upp úr, en lögurinn soð'inn lengur. Síð- en er þeim raðað í skál og leg- írium helt yfir, þegar hann er oi-ðinn kaldur. Epla kompot má borða sem ábætisrjett með þeyttum rjóma. Finskur mjöður. Efni: 1 sítróna. 4 1. sjóðandi vata. % kg.. kandís. . % fl. öl. Vz gr. pressuger. Sítrónan er afhýdd, . það hvíta skorið innan úr berkin- um, en guli börkurinn skorinn í mjóar ræmur. Sítrónan skor- jn í sneiðar, og hvorttveggja látið í stórt f at með kandís, og sjóðandi vatninu helt yfir. Þeg ar það er farið að kólna, er öl- ið sett saman við ásamt upp- leystu gerinu. Látið bíða tii næsta dags. Þá síað og látið á flöskur, og tvær stórar rúsínur og % teskeið sykur látið á hverja flösku. Geymt á köld- um stað í 8 daga. Spánskur kjötrjettur, Efni: 2 kg. kjöt, feiti. 5 pelar heitt vatn. ca. 1% msk. salt. 4 lárberjalauf. % dí. tómat. 6 heil pipar- korn. Matarlitur. Kjötið höggvið smátt og brúnað vel. Soðið í Wz klst. með kryddinu og síðan fært upp úr. Sósan jöfnuð með hveitijafning, og soðin nokkr- ar mínútur, og kjötið Iátið út í aftur. Borðað með kartöflu- mósi og brúnum kartöflum. Það er nú orðið algengt að bera þannig á borð. að hver geti gerigið að því og afgreitt sig sjálfur, ef sv» má segja. Hjer er mynd af rnjög smekklegu kaffiborði, þar sem hver og einn gestanna getur fengið sjer það serft hann girnist, án þess að taka sjer sæti. ÞaS er oft mjög þægitegt að hafa þannig „standandi borð". Stúlkur, sem mönnum geðjusf uð Heilræði Treystið »ekki hinni hjegóma gjörnu konu. Hún er ávalt nr. 1 í sínum eigin augum. • Kona, sem ber virðingu fyr- 5r sjálfri sjer, er fegurri en ttjarna, já, fegurri en margar stjörnur á næturbjörtum himni * Drambsöm kona hrasar oft, því að hún sjer ekki það, sém er í vegi fyrir henni. • Guðirnir virða konuna, sem hugsar áður en hún talar. Orð- jn hrjóta eins og perlur af vör- um hennar. • Með konunni og barninu er eitt líkt: Bæði þurfa stranga hendi til þess að stjórna sjer: ENSKUR kvenrithöfundur segir, að til sjeu þrenskonar að— og hún mun eiga kollgát- stúlkur, sem mönnum geðjist una. í fyrsta flokki eru þær stúlk- ur, sem eru karlmönnum að bkapi; í öðrum flokki þær, sem rnc-stri hylli ná hjá sínu eigin kyni, kvenþjóðinni; og í„þriðja flokknum eru svo þær stúlkur, sem eiga því láni að í'pgna, að bæði karlar og konur viður- kenna, að þeim sje fidi iil lista iagt. Sú stúlka, sem þeim karlmönn um, er kynnast henni, geðjast vel að, á ekki úr háum söðli að detta hjá öðrum ungum stúlk- um, og er það af þeirri einföldu ástæðu, að hún kærír sig ekkí hót um þær. Alt, sem hún hef- ir tök á, til þess að þóknast, geymir hún sjer, þangað til hun á færi á að vera samvistura við karlmenn. Hún er ætíð falleg- ust, þegar hún á camræðu við karlmann, augu hennar fá þá meiri .Jjóma og litarhátturinn fær á sig hlýlegri og hreinni blæ. Alt látæði honnsí** veiður þýðara, eins og allar ójöfnur sjeu í einni svipan horfnar og af sorfnar. Eða hún er máske eih af þeim, sem kátína og glaðværð er eiginlegust. Hún lætur þá fjúka í hnittiyvðum og skarar fram úr í íjelagv- lyndi. Hún er stundum að öllu leyti ágætisstúlka, en á því geta kar' mennirnir vanalegá áttað sig betur en kvenfó'.kið. Því frá því heimurinn fyrst varð til hefir kvenfólkinu verið ótrú- lega gjarnt á að tortryggja all- ar stúlkur, bæði yngri og eldri, sem karlmennirnir hafa litl3 hýru auga. Unga stúlkan í öðruxn flokki Álit bresks rithöfundar á sjer heilan hóp af vinstúlk- um. sem tilbiðja hana; hún er vanalega kat og fiörug og á- valt gjarnt til hressandi hlátra og æringjaskapar. — ..Hún er svo skemtileg, og svo gaman að vera með henni", segja vin- stúlkurnar einróma. En hún er j'afn greiðvikin og hún er fjörug. Ef rigning er eitthvert kvöldið, lánar hún óðara vinstúlkunni regnkápuna sína heimleiðis. Hana fær hún svo aftur eftir svo sem viku- tíma, en þá er hankinn slitinn og tveir af hnöppunum farnir veg allrar veraldar. Hún lánar méð ánægju uppáhaldsbókina sína, og fær hana aftur með kaffiblettum á titilblaðinu, fitu blettum á víð og dreif innan i henni, og svo vantar þrjátíu síðustu blöðin aftan af. En hún lætur ekki hjartagæsku sína bila við þesskonar smávegis skakkaföll. Hún er ætíð reiðu- búin til þess að gera vinum sín um greiða, reiðubúin til að verja í þeirra þarfir tíma sin- um, peningum, hæfileikum og kunnáttu, reiðubúin með sam- úð sína og meðaumkvun og sitt hlýja hjartalag. Hún er í einu orði að segja eins og hún væri sköpuð til vináttu, þó Vináttan hins vegar sje ekki ætíð eins mikils virði fyrir hana sjálfa eins og fyrir vini hennar. Upp á hana roá heim- færa það, sem segir í vísunni frönsku: „Ávalt þar, sem einhver kyssir blíður, annar bara vangann sinri fram býður". Og svo er það loks unga stúlkan öfundsverða, sem öll- um geðjast að, bæði körlum og konum, ungum og gömlum. Hún getur verið fögur ásýnd- um, en hún getur líka verið ó- lagleg. Hún getur verið á öll- urh aldri, æskan byrjaf á fimta árinu og getur stundum varað fram yfir fertugt. Hún getur verið ákaflega smekklega bú- in, en hún getur líka gengið lielegar til fara en þeir, sem einna ljelegast þykja klæddir. Ekkert af þessu gerir neitt til. Hún er samt yndisleg. Hún er elskuleg við alla, sífelt góð og þægileg. En á móti allri blíð- unni, sem hún sigrar með hjört un, kemur fullkomið jafnvægi af óbrigðulli skynsemi og frá- bærwm vitsmunum. Vinir hennar geta reitt sig á hana takmarkalaust. Þeir finna, hve festan í skaplyndi hennar er óvanalega mikil. Sjálf hefir hún tíðast enga hugmynd um sína góðu eigin- ]eika og pau miklu áhrif, sem hún hefir. Ef hún vsrri sier þrss meðvi.^ndi, mundvi áhrif- in ekki franiar verða söm og áður. í'essi unga £>túlka er fyrir- mynd, fuilkomin fyrirmynd, og sá maður, tem giftist henni. gevor gert sjer vissa von um hamingju, sem er hundrað Kinnum meiri en hann á skilið. Þv' miður kjósa .flestir karl- menn sjer '.:.cldur hiv.a minni hamingju, með því að ganga að eiga stúlku úr fyrsta flokki, m ö. o. stúlkuna, sem ei ekki að öllu leyti ágætisstúlka. Því svona eru nú karlmenn- irnir einu sinni gerðir. •— Svo r^gir að minsta kosti kvenrit- hvifundurinn enski. '4 x t Silkisokkar og með- ferð þeirra i ÞAÐ mun óhætt að fullyrða, að flestar stúlkur eyði stórfje í sokkakaup, og sokkarnir sjeu einn hæsti gjaldliðurinn hvað föt snertir, enda ekki að furða, þar sem silkisokkar eru mest notaðir nú á dögum, og þeir eru ekki aðeins dýrir, heldur einnig oftast endingarlitlir. Þó> er það ekki altaf sokkunum sjálí'um að kenna, gæðum þeirra, eða rjettara sagt göll- um. Stundum er óvarlega með- þá farið. Ef sokkarnir eru t. d. þvegnir úr of heitu vatni, er hætt við að göt komi á þá, þeg ar farið er í þá. Þá er heldur ekki gott að láta sokkana liggja í bleyti yfir nóttina, ein& og sumir gera. Þeir hafa ekki gott af að vera í vatni lengur en nauðsynlegt er. Aftur á móti skaðar ekki þótt þeir sjeu þvegnir nokkuð oft, ef rjett er að farið. Það má ekki nudda sokk- ana, heldur þvo þá varlega og kreista upp úr volgum, ekki mjög sterkum sápulegi. Síðan verður að skola þá vel upp úr hreinum vötnum, og hafa síð- asta skolvatnið kalt, og ofur- lítið edik í því. Það kemur í veg fyrir, að sokkarnir upplit- ist. Þá má ekki þurka sokkana við hita, eða breiða þá til þerr- is á miðstöðvarofninn, ef þeir eiga að endast vel. Annaðhvort eru þeir hengdir til þerris á köldum stað. eða, ef um fínni sokka er að ræða, teygðir, svo- að þeir fái rjetta lögun, og breiddir til þerris á rúm, stól- bak eða annað, sem henta þyk- ir. — Holl að tala HVAÐ svo sem annars verð- ur sagt um ágæti hinnar þöglu konu, er þrátt fyrir alt afar holt að tala. Það styrkir lung- un og er góð leikfimi. Þetta segir franskyr læknir, sem er sjerfræðingur í lungnasjúkdóm um. Hann vill breyta máltæk- inu: „Að tala er silfur —' —" og segja: „Að tala er að anda djúpt og heilsusamlega, a& þegja er að fá broncitis". Þar er fengin vísindaleg sönnv un fyrir þvi, að það er skyn- samlegt af kvenfólkinu að rabba saman um daginn og veginn, um alt og ekkert. Það er hressandi. Og það er rjett ai' húsmóðurinn að syngja við húsverkin. Það er einnig hress- andi. Þá er það komið upp úr kaf- inu, að mælgi kvenfólksins gerir það langlífara en karl- mennina! Eins og hinn franski læknir segir: „Konurnar segja síðasta orðið af því að þær lifa lengur, og þœr ]ifa lengur af því að þær segja síðasta orð- ið".

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.