Morgunblaðið - 17.07.1948, Side 11

Laugardagur 17. júlí 1948-
MORGUNBLAÐ1Ð
'U
Hinnlngarorð
Davíð G.
HINN 3. febrúar 1948, andað-
ist í Hafnarfirði Davíð G. Eyr-
bekk nær 81 árs að aldri, eftir
langa vanheilsu.
Davíð var fæddur að Steins-
koti á Eyrarbakka 17. júlí 1867.
Faðir hans var Gísli bóndi í
Steinskoti Gíslason frá Bjólu-
hjáleigu í Holtum, Gíslasonar í
Steinstóft, Jónssonaj í Háfshjá
leigu í Holtum, Jónssonar. En
móðir Davíðs var Gróa, dóttir
Eggerts bónda í Haga í Holtum
og konu hans Þorbjarsar
Brandsdóttur, systur Bíörns
Brandssonar, bónda í Kirkju-
vogi („skynsamur maður og
einbeittur hreystimaður“ og
skáld gott. Sögn í Rauðsk. I. 6. Þau til Skagafjarðar og setj-
—9.). Þorbjörg þessi Brands
Minninprorð um
Sigríði Brynjéifs-
iillflllll
dóttir, amma Davíðs og ofan-
nefndur bróðir hennar, voru
börn Brands Guðmundssonar á
Brekkum (hreppstjóri, skáld og
skipasmiður) og konu hans
Gróu Hafliðadóttur í Kirkju-
vogi, Árnasonar í Hábæ í
Þykkvabæ, Þórðarsonar Skál-
holtsráðmanns, Þórðarsonar
sýslumanns. Átti Gróa langt í
ættir fram gáfaða og atgerfis-
mikla forfeður. í svipinn skort-
ir heimildir glöggar um föður-
ætt Davíðs, sem virðist einnig
vera úr Holtum. Má ætla, að
um nokkurt jafnræði hafi verið
að tefla. En af ofansögðu, er
augljóst, að í báðar ættir móð-
urinnar er Davíð kominn af
nafnkendu atgerfis- og greind-
arfólki. — Hann mun hafa al-
ist upp á Eyrarbakka og grend,
enda tók hann sjer ættarnafn
þaðan. En um þrítugsaldur fer
hann til Austfjarða. Og þótt
,eigi dveldi hann þar nema eitt
ár, varð dvöldin eystra hinum
unga manni örlagarík, því þar
kyntist hann jafnöldru sinni,
eyfirskri stúlku, af góðum ætt-
um, Sigríði Jónsdóttur, bónda
að Hólum í Eyjafirði, Ólafs-
sonar bónda í Samkomugerði,
Jónssonar á Þverá, Ólafssonar
frá Hjalla í Reykjahverfi. Gift-
ust þau Davíð og Sigríður 6.
júní 1897 og hófu búskap á
Nýjabæ í Eyjafirði vorið eftir
1898. Um eða úr aldamótum
flytja þau búferlum að Skáld-
stöðum í Eyjafirði og búa þar
allmörg ár. En um 1910 flytja
í DAG verður til moldar borin
hin háaldraða kona, húsfrú Sig-
ríður Brynjólfsdóttir, Suðurkoti
í Vogum, Vatnsleysustrandarhr.
Þegar fjólan fellur bláa,
fallið enginn heyra má o. s. frv.
Það mun enginn hjeraðsbrest
ur hafa heyrst, við andlát Sig-
ríðar sál. Hún dó eihs og hún
lifði, hávaðalaust. — Burtför
hennar er þó meira en bara
mannslát. Það var líka meiri
mannskaði en hægt er að segja
um alla sem deyja. Þar fór ein
af hinum r':;mlu. kyrlátu, hóg-
væru sóma konum landsins,
sem með alúð, dygð og trú-
mensku vann að því öllu frem-
ur að annast heimili sitt og gera
það svo vistlegt sem unnt var,
enda tókst 4ienni það ágætlega,
þrátt fyrir lítil efni framan af
æfinni. Með iðjusemi, sparsemi,
og Jóngeir (f. 1904). Sína góðu hirðusemi og nýtni tókst henni
konu, Sigríði misti Davíð árið ásamt eigimnanni sínum að gera
1 ast að á Sauðárkróki, með tvo
sonu sína unga, Ottó (f. 1899)
4ra manna bíll
Sfandard 1938
vel útlítandi, til sölu. —
Uppl. á Norðurbraut 24,
Hafnarfirði. Sími 9265 frá
kl. 5—7.
VtiiiiitHiiiiiiiimiiiiiiiiiiiitmtitiiciiMfciiiiiiiiiiiiinii
Góffdúkur
Get látið 1. flokks gólf-
dúk í skiptum fyrir nýja
rafmagnseldavjel. — Uppl.
í síma 6193.
AUGLYSING
ER GULLS iGILDl
1915 frá drengjunum þeirra 1
bernsku og æsku. En 1918 gift-
ist Davíð afturMargrjeti hjúkr-
unarkonu á Sauðárkróki, Jóns-
dóttur frá Brunnastöðum og
Halldórsstöðum á Vatnsleysu- |
strönd, Sveinbjörnssonar í
Hjallanesi á Landi, Jónssonar.
Birti nú aftur yfir lífi hans
og drengja hans, því að Mar-
grjet reyndist hin ágætasta
kona, er eftir því sem unt var
reyndi að bæta honum og
drengjunum hans hinn mikla
missi, sem var orðinn. Enn var
S
ný ráðabreytni fyrir höndum.
Árið' 1920 flvtur fjölskyldan
suður. Mun hafa miklu ráðið
í því efni, að farið var að
brydda á alvarlegum veikind-
um í eldra drengnum, svo hann
þurfti hælisvist. Rjeðist Davíð
þá til Vífilsstaða sem heimilis-
maður staðarins. Stuttu síðar
(1922) andaðist Ottó sonur hans
þar. Var það sár missir föður og
fóstru, því að pilturinn var vel
gefinn og hvers manns hugljúfi.
Á Vífilsstöðum starfaði Davíð
full 20 ár. eða fram um 1940.
Ljet hann þá af störfum þar,
enda kominn yfir sjötugt. —
Heimili þessara hjóna var svo
áfram í Hafnarfirði, og þar dó
Davíð eftir langa sjúkdómsbar-
áttu síðustu árin, er hann háði
lengst af heima, studdur um-
hyggju ástríkrar konu sinnar,
er lifir mann sinn og býr áfram.
í Hafnarfirði.
Davíð Eyrbekk var vel meðal
maður á vöxt og þrekvaxinn,
svipmikill og þó fríður sýnum.
Hann var maður vel gerður og
vel gefinn eins og hann átti
kyn til. Andlega og líkamlega
listfengur og hagur vel. Fá-
mæltur var hann venjulega, en
þó skemtilegur viðræðis, glað-
ur og greindur í tali. Munum
vjer vinir hans nær og fjær lengi
minnast hans sem hins trausta
og trygglynda fjelaga og dreng
skaparmanns. er best reyndist,
þegar mest lá við.
Um leið og vjer nú rennum
samúðarhug til ekkjunnar og
sonarins, sem eftir lifir, bless-
um vjer minningu þessa látna
sæmdarmanns og biðjum Guð
að blessa þau hjer og leiða hann
og lýsa honum á andlegu veg-
ferðinni og að störfum í landi
eilífðarlífsins.
J. Þ. Bj.
/
„garðinn frægan" — að ala upp
börn sína í guðsótta og góðum
siðum, enda var hún einlæg trú
kona, treysti drotni, örugg um
hans handleiðslu í hverju sem
að höndum bar. — Suðurkots-
heimilið, þar sem hún lengst
æfi sinnar, eða um 50 ára skeið,
ásamt eiginmanni sínum, Bene-
dikt Pjeturssyni, var á sínum
tíma nafnfrægt fyrir gestrisni
og hýsingu gesta. Þrátt fyrir
þröng húsakynni framan af æf-
inni. — Þá var ekki vani að
borga fyrir næturgreiða, enda
ekki til þess ætlast. — Aldrei
heyrðist Sigríður mögla eða
kvarta yfir neinu, heldur var
allt sem til var í tje látið með
góðvild og glöðu geði.
Jeg hef áður í dagbl. Vísi á
80 ára afmæli hennar, lýst
nokkuð uppvexti hennar og æfi
ferli, endurtek það ekki hjer,
en vísa til þess, þeim er vilja
— en þar sjest að ekki var
sjóndeildarhringur hennar víkk
aður nje sálarþroskinn glæddur
með námi eða skólagöngu, en
sá, sem í næði átti tal við Sig-
ríði, fann fljótt, að hún var
góðum gáfum gædd, mátti þá
heyra söknuð hennar yfir því,
að fá ekkert að læra í uppvext-
inum; hún fann djúpt til þess
að hafa farið á mis við þau gæði
og þá möguleika sem nám veit-
ir, en nú býst jeg við að menta
þrá hennar sje svalað, og að
hún sje komir. í æðri skóla, ef
svo má að orði komast um þá
sem eru í drotni dánir, og jeg
býst við að undirbúningur henn
ar hjer í lífi, hafi verið þann-
ig, að hún hafi tekið sæmilegt
inntökupróf og jeg held, að
hún hafi farið h.jeðan sæmilega
útbúin með gjaldeyri þeim, sem
fyrir guði gildir, þó litið bæri
á þeim auð fyrir almannaaugum,
því hún vann öll sín göfugu
störf í kyrþey svo að lítið bar á,
enda er sá auður, ekki talinn í
dollurum.
Jeg veit, að allir sem þektu
hana rjett, sakna hennar. Þó að
söknuður aldraðs eiginmanns
hennar og barna sje sárastur,
en þau (börnin) eru tvö, Jón,
sem nú er hreppsnefndarodd-
viti og Guðrún, sem altaf hef-
ur verið heima. — Blessuð sje
minning hennar.
17. júlí 1948.
Á. Th. P.
ÞAÐ ER VITAÐ, að risin er í
Langholtinu mikil bygð á fáum
árum. Eru íbúar þar og í nán-
asta umhverfi þess þegar orðnir
yfir 4 þúsund, og fer þeim ört
fjölgandi, er setjast þar að', enda
er íbúðarhveríi þetta hið fjöl-
mennasta af úihverfum bæjar-
ins. Lítið skakkar, að íbúatalan
þar sje eins mlkil og í Hafnar-
firði og næstum tvöföld við það
sem hún er á Akranesi.
Þarna, í Langholtinu, sem frá
hendi náttúrunnar er miög fag-
urt bæjarstæði, hafa verið bygð
fjöldi húsa, aðallega einbýlis-
hús, og enn eru þar mörg hús í
smíðum. Þegar þau eru óll full-
gerð og bæjaryfirvöldln liafa
látið ganga vel frá götum, torg-
um o. fl., svo sem fyrirhugað
er, verður bygðin smekkleg og
vistleg mjög.
Þegar bæjarstjórn ákvað að
úthluta byggingarlóðum í Lang
hoitinu, var aðeins miðað við að
byggja þar lítil hús, og alt íbúð-
arhús. Mönnum gleymdist þá, að
í svo stórri bygð er íbúunum
nauðsyrJegt að hafa fleira en
þak yfir höfuðið. Menn mundu
þá ekki eftir því í svipinn, að í
hverri menningarbygð þarf að
hafa staði fyrir verslun og við-
skifti, iðnað, samkomuhú'-,
skóla, barnastofur og barnaleik
velli, bókasafn, lyfjabúð o. s.
frv. En nú er að rætast úr þessu
smám saman. Bókasafn er kom-
ið, lyfjabúðin er í uppsiglingu
og barnaskólinn líka. Verslunin
fylgdi fólkinu nokkurn veginn,
og eru þar nú að koma ýmis
snotur verslunarhús. Og iðnað-
urinn kemur smám saman, nú
seinast brauðgetðarhús Hilmars
Ludvigssonar, bakarameistara, í
Skipasundi 57. Að vísu var kom-
ið annað brauðgerðarhús aður,
en það gat ekki fullnægt eftir-
spurninni á svo fjölmennum
stað.
Það leikur ekki á tveirn tung-
um, að íbúarnir í Langholtinu
hafa mikinn og einlægan áhuga
á því, að bygðin geti orðið hin
notalegasta og sð gott megi vera
þar að búa. En það eru ekki að-
eins veraldlegu málin, sem á-
hugi þeirra beinist að, því að
meðal þeirra er ennfremur mik-
ill áhugi ríkjandi á fjelagsleg-
um samtökum, til framdráttar
öðrum áhugamálum þeirra, svo
sem ýmsum menningar- og
mannúðarmálurn, sem til fram-
fara horfa, og má efalaust
vænta margs góðs og gagrdegs
úr þeirri átt á þeim sviðum.
Það er vel, þegar íbúarnir í
úthverfum bæjarins láta sjer ant
um hverfi sín og vilja halda
uppi sóma þeirra í hvívetna og
munu þá bæjaryfirvöldin vænt-
anlega ekki láta á sjer standa
að viðhalda áhuga þeirra og
leggja fram sút á móii, með
því að framkvæma fljótt og vel
það, sem þau þurfa að iáta gera
þar, því að öll erum vjer bs.jai'-
búar, þó að enn sje bærinn ekkl
orðinn ein samfeld bygð.
Langholtsbui.
V í s u r
fluílar Sir William A. €raigie,(
í samsæti í Tjarnarcafó^
12. júlí 1948.
■ i-1
Signir full þitt virða-val,
vinsemd hve'rgi brestur. |
Heill að sumbli hjer 1 sal |
hjá oss — kæri gestur.
\
Ei er kul um okkar hag
innst í kvæða-ranni.
Hárum þul vjer helgmn brag,
horskum fræðimanni.
Hefjum skál til heiðurs þje*g
hlýnar bál í sinni.
Oðins-málið eins og vjer -4
áttu í sálu þinni. !
Sögð er rímah sagna-góð,
soðin andans stáli,
allra tíma óska-ljóð,
æðst á voru máli-
Islands þjóðin ættar há,
efld við góðar sögur,
komin Öðins aðli frá,
á þau ljóðin fögur.
Okkar hróðri liðsemd Ijá
ljóst þú metið setur.
Enginn 1 jóð vor lista-há
lesið betur getur.
Rímum tamur rekkur er,
rengt það enginn getur.
Enginn fram í fornöld hjer
fimur vegið betur.
Andans knúður aflinum
orðin við að stíma.
Háttar-prúðum hendingum
helgar rúm og tíma.
Gengið heiðan, háan stig
hefir greiðum sporum.
Oss er heiður liafa þig
hjer á leiðum vorum-
1
Ótrauð það er ætlan min,
enginn rengja þorir,
að mörgum framar minnast þíxl
munu landar vorir.
I
Listum tamur, laust við tál i
ljóðs hvar hreimur glymrn*.
Hendinganna hefir mát
hent á lofti fimur.
Farðu vel — og fljúgðu úm gema
fjarri öllum þrautum.
Lifðu sæll í ljóða-heim
lífs á háum brautum.
P. Jak.
BERGUR JONSSON
Málf lutnin gsskrif stof a
Laugaveg 65. Sími 583S.
Heimasími 9234,
óskast við hreinlegan iðnað, frá n.k. mánaðarmótum. —
Umsókn með upplýsingum um aldur og fyrri atvinnu
leggist inn á afgr. Morgunbl. fyrir 20. þ. m. merkt:
„Handiðn — 227“.