Morgunblaðið - 21.06.1955, Blaðsíða 14

Morgunblaðið - 21.06.1955, Blaðsíða 14
14 MORGVNBLAÐIÐ Þriðjudagur 21. júní 1955 g ag anc ^arr! -an 3r ir 3 c ac jc —rs-g HJÓNABANDSAST EFTIft ALBERTO MORAVIA ac *^g- -*«=• "»g Jg" ^^ "^g ^"^- ="= acc^zraiJ Frambaldssagan 10 uðustu lyst og fann, að ég var engan vegin mannleg vera, ein- vörðungu, heldur og líka tæmd vél, sem krafðist eldsneytis og aElgjafa eftir margra klukku- etunda áköf afköst Á meðan ég snæddi, hló ég og gerði að gamni mínu og jafnvel lék trúði, sem var þó mjög ólíkt eðli mínu, fram komu allri og lundarfari. Eins og ávallt vill verða, þegar ég læt undan ákafa mínum, þá var þessi framkoma mín og lát- bragð einkennt af einskonar óað- gætni og óvarkárni, ef ekki bein- línis af ókurteisi. Ég hafði grun um þetta, en þar sem ég hefði áður skammast mín fyrir að láta ujndan slíkum tilhneigingum, þá niiklaðist ég nú af því að leika þann leik. ; Þarna sat ég nú við borðið, andspænis konu minni og snæddi niat minn, en í raun og veru vjar ég alls ekki þar Betri hluti níiinn hafði orðið eftir í skrif- stofu minni, uppi á annarri hæð, Yjið skrifborðið, með penna í hlönd. Það sem eftir var dagsins léið í sama andrúmslofti glettni og kátínu — frekar áþekkastri sundurlausri, samkeppnislausri, fjarstæðukenndri kátínu drukk- ins manns. Hefði ég ekki verið jafn ofsa- fullur og ákafur, hefði ég verið ininna ölvaður af hinni góðu giæfu, þá hefði ég getað endur- þ'ekkt, í frjósemi þessara daga, návist hinnar sömu góðvildar, er ég stundum þóttist uppgötva í framkomu og viðmóti konu minn ar gagnvart mér. Til þess að orða það á annan hátt og án þess að þlanda því saman við þá stað- r^ynd, að sagan mín var ekki slííkt snildarverk, sem ég áleit Ijana vera, þá hlaut sú hugsun að gera vart við sig hjá mér, að allt þetta væri of gott til þess að geta verið raunveruleiki. i Fullkomnun er ekki mannleg- \ir hlutur, og oftar en ekki, þá býr hún í blekkingum fremur en í sannleika, hvort sem þær blekkingar verða kunnar og opin berar í sambandinu milli okkar og annarra manna, eða þær ráða fyrir sambandinu á milli okkar og sjálfs okkar. Því að, til þess að forðast hina ljótu óreglu og grófleika sannleikans, þá er föls- ún eða lygi, sem framkvæmir til- gang hans, án hindrunar eða efa- ^emda, áhrifameiri en samvizku- ^amur verknaður, sem heldur íast við málefnið. Eins og ég hefi 4agt, ég hefði getað orðið tor- trygginn yfir því, hversu málefni ínín réðust hæglega, eftir meira <fen tíu ára árangurslausar tilraun- ir. En hamingjan, gerir okkur ájálfselska, hugsunarlausa og yfirborðslega. Ég sagði sjálfum ^nér, að samband mitt og tengsl Íið konuna rnína hefði verið sá eisti, sem loks hefði tendrað petta bjarta hamingjubál og fram lijá þeirri staðreynd var mér ekki jnögulegt að ganga. i Ég var svo mjög sokkinn niður 1 ritstörf mín og þessvegna veitti €g ekki athygli, eða að minnsta Jcosti ekki mikla athygli, smá viðburði, en samt harla kynleg- tim, sem gerðist um þetta leyti. Ég hefi mjög tilfinninganæmt hör tmd og rakstur er jafnan mjög miklum erfiðleikum bundinn fyr ir mér, — það er að segja, hann ©rsakar æfinlega rispur og önn- ur óþægindi á andliti mínu. Af þessum sökum hefi ég aldrei get- að rakað sjálfan mig og ávallt leitað á náðir og færleika rakara, til slíks verks. Á landssetrinu, eera og annarsstaðar, kom ég því svo fyrir, að rakari rakaði mig morgun hvern. Hann kom frá nágrannaþorpinu, þar sem hann annaðist einu rakarastofuna í kauptúninu, sem var í sannleika sagt mjög sómasamleg og álits- góð. Hann var vanur að koma á reiðhjóli, ávallt nákvæmlega klukkan hálf eitt, hvorki einni mínútu fyrr né síðar, eftir að hafa lokað vinnustofu sinni klukkan tólf. Koma hans var mér merki þess, að vinnu skyldi lokið að sinni. Hún boðaði einnig beztu stundir mínar um daginn, þær sem höfðu í för með sér hina óvarkárnu og óþrotlegu, líkam- legu kátínu mína, sem ég hefi nú þegar lýst, kátínu sem stafaði frá yel unnu verki og nærðist af vintneskjunni um það. Þessi rakari var -tuttur, herða breiður maður, algerlega nauða- sköllóttur, svo að ekki sást eitt einasta hár á höfði hans, með sveran háls og holdugt andlit. Hann var þéttvaxinn, en ekki feitur. í andliti hans, sem var að eðlisfari gulbrúnt á litinn, svo líkast var sem hann liði sífellt af ólæknandi gulusótt, bar mest á augunum, stórum og' hringlótt- um, með mjög auðkennilegri lit- himnu og skæru, spyrjandi, undr- andi og e. t. v. undirfurðulegu til- liti. Hann hafði lítið nef og víðan- en varalausan munn, sem hið fá- séða bros hans opinberaði tvær raðir dökkra og brotinna tanna í. Hakan var hvöss og í henni var undarlegt, óaðlaðandi skarð lík ast nafla. Hann hét Antonió og rödd hans var þýð og óvenjulega róleg og stillt. Strax fyrsta dag- inn sá ég, að hendur hans voru svo grannar og fimlegar að undr- un sætti. Hann var kominn á fertugs aldur og átti konu og fimm börn. Eitt atriði ennþá: Hann var frá Sikiley, en ekki Tuscany, að ætt og uppruna. frá litlu þorpi á miðri Sikiley. Sem afleiðinga af ástarævintýri, sem átt hafði sér stað á meðan hann gegndi herþjónustu, fylgdi gift- ing og hann varð að setjast að í i þessu þorpi, þar sem hann svo hafði komið á fót rakarastofunni, sem fyrr var getið. Konan hans vann á búgarði en hún kom það- an á laugardögum og hjálpaði þá manni sínum við að raka hinn mikla fjölda af viðskiptavinum, sem hópuðustu á rakarastofuna siðasta daginn fyrir helgina. Antoníó var mjög stundvís. Á hverjum degi, klukkan hálf eitt, gat ég heyrt, í gegnum opinn gluggann, marrið og hringlið í möl og steinum undir hjólinu hans og það var mér merkið um hvíld og vinnustöðvun. Andartaki síðar drap hann á dyr skrifstofunnar og ég reis þá jafnan úr sæti mínu og kallaði glaðlega til hans og bauð honum að ganga inn. Hann var þá vanur að opna dyrnar, ganga hljóðlega inn, loka varfærnislega hurðinni, hneigja sig lítillega og bjóða mér góðan dag. Með honum kom vinnustúlkan með litla skál of sjóðandi vatni, í höndunum. sem hún setti á lítið hjólaborð. þar sem sápa, bursti og rakvél lágu fyrir. Antonió ýtti því næst jafnan litla borðinu fast að hægindastóln um, sem ég hafði nú fengið mér sæti í. Hann slípaði nú rakvélar- blaðið og snéri baki að mér á meðan, þvínæst, er hann hafði hellt nokkru af vatninu í lítið vatnsfat, bleytti hann skeggburst ann og snéri honum hring eftir hring, í þó nokkra stund, í sápu dollunni. Að lokum snéri hann sér að mér og hélt sápulöðrandi burstanum út í loftið eins og kyndli. Hann varð mjög löngum tíma í að sápa andlit mitt og hætti ekki fyrr en all neðra and- f litið var hulið einum gríðarlegum ; sápulút. Þá fyrst lagði hann burst ann frá sér á borðið og greip j rakvélina. Ég hefi lýst þessum ákaflega venjulega verknaði, í stuttri frá- sögn, til þess að gera mönnum ljósan seinagang hans og ná- tJtiIegumennirnir 7. . Systir þeirra bræðra, sem hét Sigríður, svaf utarlega í bæn- um, og héldu árásarmennirnir tafarlaust þangað. Það var engu líkara en þeir vissu nákvæmlega hvar hún lá. Enginn annar en sýslumannssonurinn hafði sagt þeim hvar húni hvíldi, hugsuðu þeir bræður með sér. En nú var enginn' tími til að hugsa. Þeir Bjarni og Jón réðust þegar á hina þrjá útilegumenn, sem voru alls óviðbúnir árásinni, og féllu þegar í gólfið. Eftir nokkrar sviptingar gátu þeir bræð- ur yfirbugað þá og bundið. j Um leið og þetta gerðist, stukku mennirnir, sem falizt höfðu í skemmunni út til mannanna, sem biðu fyrir utan og tóku þá þegar höndum, að kalla má bardagalaust. Af hinum mönnunum, sem fóru neðar í þorpið, er það að segja, I að 4 þeirra sluppu undan og komust til fjalla. Hinir voru teknir höndum. Oddfellowar Það er í dag, sem aðgöngumiðarnir að sumarmótinu að Bifröst í Borgarfirði dagana 1.—3. júlí n. k. verða afhent- ir á milli kl. 5—10 e. h. í Oddfellowhúsinu. Athugið: Miðarnir verða afhentir aðeins í dag. Skemmtinefndirnar. Ef þér aðeins hugsið umþað, þá er það yður í hag að kaupa bláu Gillette blöðin í haudhægu málm- hylkjunum. Og þrátt fyrir þessar hentugu umbúðir hækka blöðin ekkert í verði. BLUE Gillette BLADES Þessir eru kostirnir: Bláu Gillette Blöðin með heimsins beittustu egg, eru tilbúin til rakstursins, án pappírsum- búða, án fyrirhafnar. Blöðin eru olíuvarin og halda því fullkomJega bitinu. Á málm- hylkjunum er hólf fyrir notuð blöð. Þessar umbúðir hækka ekki verð blaðanna. 10 Blá Giiette BIÖ3 í inálm- hylkjutn Bj. 13,25. Bláo Gillette blöðin Alhliða uppþvotta,- þvotta- og hreinsunarduft allt 1 sama pakka \lotið því heldur •««» Verzlunarhúsnæði Verzlunarhúsnæði óskast nú þegar eða sem fyrst í eða sem næsi Miðbænum. Þarf ekki að vera stórt. — Tiiboð send- : ist afgr. Mbl. fyrir fimmtudagskvöld merkt: „Húsnæði — 624". MOTORBATUR Til sölu er yfiibyggður fjögra tonna mótorbátur, sem orðið hefir fyrir skemmdum. Til sýnis á olíustöð okkar í Skerjafirði. H. f. „Shell" á íslandi. • •» í því f r engin sápa eða lút- arsöli, þess vegna aigjörlega óskuð'Iegt fínustu ei'num og hörundina. HUSMÆÐUR! Látið ,REI" Iétta heimilis- störfin! Notið „RIíI" í upp- þvottinn — uppþurkun spar ast. Gerið hreint með því, — þurkun sparast. „REI" eyðir i'itu, i,hreinindum, i'isklykt og annarri matarlykt, einnig svitalykt. Þvoið allan við- kva;rns;n þvott úr „REI", t.d. ullar-, silki-, bómullar-, nælon, perlon og önnur gerfiicinl, auk alls ungbarna- fatnaðar. „REI" festir lykkj- ur. — Hindrar lómyndun. — Skýrir Utt, 3 Wm. ¦ «

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.