Morgunblaðið - 08.05.1957, Qupperneq 6

6
MORCUNRT/AÐ 1Ð
Miðvikudagur 8. maí 1957
%
Jt
Hafði bækislöð á
Pafreksfirði
PATREKSFIRÐI, 29. apríl. —
Anton Dohrn, hið mikla haf- og
fiskirannsóknarskip Þjóðverja, lá
hér um daginn í hálfan þriðja sól
arhring í hinni nýju Patreks-
fjarðarhöfn. Var skipið með 46
manna áhöfn, þar af um 16 vís-
indamenn.
Mjög fróðlegt var að skoða öll
nýjustu áhöld Þjóðverja til rann-
sóknarstarfa á sjónum. Rann-
sóknarsvæðið var að þessu sinni
hafið milli fslands og Austur-
Grænlands. Patreksfjörður var
eina bækistöð skipsins í leiðangr-
inum. — Karl.
Telkning þessi birtist á forsíðu þýzka dagblaðsins „Hamburger
Abendblatt" og á að sýna þá ráðherra, sem þátt taka í fundi utan-
ríkisráðherra Atlantshafsbandalagsríkjanna í Paris þessa dagana.
íslendingum mun hún koma nokkuð spánskt fyrir sjónir, en skýr-
ingin á henni er vafalaust sú að Þjóðverjar telja sig eiga erfitt með
að gera greinarmun á stefnu Ólafs Thors og Guðmundar í. Guð-
mundssonar í utanríkismálum!
Jörð óvenjudauð og
Ijót undan snjónum
í grjót og skarst á höfði. Hann
var meðvitundarlaus æði tíma á
eftir, en var kominn til meðvit-
undar þegar fréttist.
Ragnar var fluttur á bát til
Leirmunirnir í
MEÐ nokkrum óhug og kvíða
leit ég inn á leirmunasýningu þá,
er fyrirtækið Funi hefur komið
fyrir í sýningardeild verzlunar-
innar Regnbogans í Bankastræti.
Svo miklu af ómerkilegu leirdóti
hefur verið hrúgað hér á mark-
aðinn undir því yfirskyni, að þar
væri listiðnaður á ferðinni, að
maður var orðinn úrkula vonar
um, að sá dagur mundi koma,
að til tíðinda drægi á þessu sviði.
En hér hefur skyndilega rofað
til og óvæntir atburðir gerzt. ís-
lenzkur lisstiðnaður hefur tekið
stórt stökk og sannað tilverurétt
sinn á sviði leirmunagerðar.
Hér er á ferðinni framleiðsla,
sem stendur ekki að baki því,
er tíðkast með nágrannaþjóðum
okkar og þykir hið bezta um
heim allan. Hér er unnið af
mikilli smekkvísi og listrænni til-
finningu fyrir litum og formum.
Allt virðist vandað með afbrigð-
um, og bólur í leirnum, misheppn
aða brennslu eða annað flaustur
ekki að sjá.
Ragnar Kjartanson hefur með
BORGARFIRÐI, eystra, 29. apríl
— Veðrátta hefur verið góð all-
an þennan mánuð, oft hlýtt og
góð hláka en svo kaldari dagar
öðru hverju og frost á nóttunni.
Láglendi er nú orðið autt nema
hvað þykkir skaflar eru enn í
giljum undir börðum og í djúp-
um lægðum.
Enginn gróður er enn á útjörð
og mjög lítill á túnum. Var jörð-
in óvenjudauð og ljót, er hún
kom undan snjónum í vor. Nær
allir gefa fé vel með beitinni
ennþá, margir um hálfa gjöf.
Lítils háttar af geldfé hefur þeg-
ar verið sleppt á víkurnar hér
í kring og fáeinum ám. Húsvík-
ingar slepptu nær öllu sínu fé
strax og batnaði. Þar voru fyrir
nokkru bornar 12 fyrirmáls ær
og áttu þær 24 lömb. Fyrirmáls
ær eru víða bornar, fyrir nokkru
en sauðburður mun almennt ekki
hefjast fyrr en eftir miðjan maí.
Fénaðarhöld eru almennt góð,
enda höfðu flestir næg og góð
hey í vetur.
FISKLAUST
Fisklaust er nú með öllu og
ekki róið nema hvað fisks mun
leitað öðru hvoru.
Vegurinn yfir Vatnsskarð var
opnaður með jarðýtu nú fyrir
fáum dögum og eru vegir sæmi-
lega færir. Vegurinn til Héraðs
var ekki ófær nema um það bil
þrjá mánuði í vetur.
Fyrstu vertíðarmennirnir eru
nú komnir eða í þann veginn að
koma. Er hlutur þéirra óvenju
rýr. Flestir munu þó verða eitt-
hvað lengur jafnvel til loka.
FÉLL AF HESTI OG
SLASAÐIST
S. 1. sunnudag varð það slys
í Húsavík að Ragnar Þorsteins-
son, yngsti bróðirinn þar, rúm-
Stórgjafir til kirkjubygg-
ingar Óhába safnaÓarins
KVENFÉLAG Óháða safnaðarins
samþykkti nýlega á fundi sínum
að gefa úr félagssjóði kr. 40 þús.
til kirkjubyggingar safnaðarins.
Auk þessarar höfðinglegu gjafar
hefir félagið áður gefið stórgjaf-
ir í kirkjubyggingarsjóðinn, enda
hafa félagskonur jafnan starfað
af svo miklum áhuga að til fyr-
irmyndar er. Bygging kirkjunn-
ar hófst sl. haust og stendur nú
sem hæst.
Þá hefir nýlega borizt önnur
stórgjöf í kirkjubyggingarsjóð
Óháða safnaðarins, 10 þúsund kr.
til minningar um sæmdarhjónin
Sesselju Guðmundsdóttur og
Eirík Eiríksson fiskimatsmann,
Vesturvallagötu 2, sem látin eru
fyrir fáum árum, en þau voru
mörgum eldri Reykvíkingum, og
þá ekki sízt Vesturbæingum, að
góðu kunn. Minningargjöfina
gáfu dóttir þeirra og tengdason-
ur, Guðrún og Jónas Hvannberg.
lega tvítugur, féll af hesti og Seyðisfjarðar og liggur þar í þessari syningu unnið mikinn sig-
meiddist mikið. Kastaðist hann sjúkrahúsinu. —I. I. ur og á hinar mestu þakkir skil-
shrifar úr
daglega lifinu
HÉR þirtist bréf frá Guðna
Þórðarsyni blaðamanni en
hann var fararstjóri í för banka-
manna og annarra til Parísar um
páskana. Skrifar Guðni út af þeim
ummælum hér í dálkunum að
tveir ferðamannanna hafi verið
þar rændir fjármunum:
Enginn íslendingur
gripinn af bófum í París
MISSKILNINGUR er það, sem
stóð í pistli „Velvakanda“ síð
asta sunnudag, þess efnis að tveir
úr hópferð íslendinga til Parísar
um páskana hefðu verið „gripnir
af bófum“ „milli skírdags og
annars í páskum" og rændir
aleigu sinni.
Sem betur fer átti slíkt sér ekki
stað, enda rækilega búið að vara
þátttakendur við hættum stór.
borgarinnar.
Sannleikurinn er að einn maður
týndi buddu með þremur dollur-
um á miðvikudaginn fyrir skir-
dag og eru það einu skakkaföllin,
sem þessi sextíu manna hópur
varð fyrir í milljónaborginrii.
En það að týna buddu sinni
getur hent beztu borgara jafnvel
á götum Reykjavíkur, eða jaínvel
á kyrrlátum sveitabæjum.
En þessi missögn gefur mér
kærkomið tækifæri til að segja
frá því hvað það er ánægjulegt
að liðsinna góðum ferðamanna-
hóp á erlendri grund, þegar fólk
er svo samvalið og gott samferða-
fólk, sem reyndist í þessari ferð.
Mér er manna bezt um það kunn-
ugt, sem fararstjóra, að þessi
sextíu manna ferðamannahóp-
ur íslendinga, sem fór til Frakk-
lands um páskana, er sérstaklega
samvalið ágætisfólk og ánægju-
legt til þess að vita, að svo stór
hópur íslendinga skuli allur vera
landi sínu og þjóð til sóma á er-
lendri grund með prúðmannlegri
og háttvísri framkomu í alla
staði.
Bárust mér, sem fararstjóra
aldrei neinar kvartanir um neinn
í hópnum frá þeim aðilum, sem
skipt var við, en forstjóri eins
stærsta hótels Parísar, sem við
bjuggum í viku, hafði sérstaklega
orð á því við mig að skilnaði, hve
íslenzki ferðamannahópurinn
hefði verið prúður og kurteis í
framkomu. Slíkt væri ekki hægt
að segja um alla Norðurlanda-
búa, því miður.
Vegna þess hvað þessi íslenzki
ferðamannahópur var landi sínu
og þjóð til góðrar kynningar á
erlendri grund, langar mig til
þess að leiðrétta umrædda mis-
sögn, enda þótt slíkar sögur geti
alltaf orðið til af litlu tilefni.
Hitt þekki ég líka af eigin raun,
að oft er erfitt fyrir blaðamann
að sannprófa sannleiksgildi slíkra
sagna í dagsins önn og hraða, og
því ástæðulaust að sakast um við
neinn þó slíkar sögur „fljóti" á
prent — Væri það raunar býsna
lélegur blaðamaður, sem léti
framhjá sér fara ævintýrafréttir
um íslendinga í stórborgum.
Guðni Þórðarson.
Frá góðum
heimildarmanni
VELVAKANDI þakkar þessa
leiðréttingu því skylt er að
hafa það sem sannara reynist.
Aftur á móti hafði Velvakandi
fregn sína af ráninu frá einum
þeirra sem í förinni var og mátti
gleggst deili á því vita ,strang-
heiðarlegum og óljúgfróðum
manni
Enda er það líka ekki óhugs-
andi að eitthvað það eigi sér stað
í 60 manna hóp, sem einum mann.
anna, fararstjóranum sé ekki
kunnugt um, og einkum þó þegar
það á sér stað í París!
Af hundasmölum
VINUR hinna mállausu skrifar:
Ég leit um daginn inn til vin-
konu minnar sem alltaf kemur
glöð og reif til dyra. En í þetta
sinn brá mér í brún, hún var eins
og steingervingur í framan. Svo
ég spurði hana hvað hefði komið
fyrir. Og hún sagði mér sorgar-
sögu sém ég ætla að segja hér.
Það hafði komið lögregluþjónn
í bíl með mann með sér. Lögreglu
þjónninn hafði orðið, og sagði að
þeir væru að smala hundum. Jú
þarna lá gömul tík, sem vinkonu
minni hafði eitt sinn verið gefin
sem lítill hvolpur í þakklætis-
gjöf. Hún var með hvolpa sem
voru á spena og nýfarnir að sjá
Þessir laganna þjónar voru hinir
vígamannlegustu og ætluðu að
taka þau öll. En eftir að dóttir
vinkonu minar hafði róað þá lítið
eitt, fengust þeir til að leyfa
tíkinni að lifa, með því móti að
hún væri send suður
í Kópavog strax. Vinkona mín
horfði fram fyrir sig, með
sama raunamædda svipnum og
bætti síðan við. Ég skil ekki þessa
mikið umtöluðu íslenzku menn-
ingu. Þeir tóku hvolpana og
fóru — En þeir sáu ekki það sem
á eftir fór, og hafa sennilega ekki
skilið hvað þeir voru að gera.
Vesalings dýrið skreið út að hús-
horninu þaðan sem bíllinn hafði
ekið, og grét eins sárt og dýr
ein geta grátið, sem búið er að
taka það dýrmætasta frá.
Og hefðu þau mál , og gætu
túlkað tilfinningar sínar fyrir
okkur mönnunum, þá er það víst
að eins skynibornar verur og
hundarnir eru, gætu frætt
okkur um það, að þeirra sorg er
jafndjúp og móður, sem barn
væri tekið frá undir svipuðum
kringumstæðum.
Og það hefði mér er þetta bréf
rita fundizt að hver fullorðin
manneskja ætti að geta borið
skynbrag á, að skilja einn hvolp-
inn eftir, um tíma. Ég óskaði eftir
að þessir upplýstu lögregluvernd-
arar okkar hefðu í minn stað
verið viðstaddir, er mæðgur þess-
ar lágu á gólfinu og reyndu að
hlúa að þessu sorgmædda og fár-
veika dýri með því að reyna að
mjólka og strjúka hið stokk-
bólgna og auma júgur þess. En
frá því heyrðust aðeins þungar
sársaukastunur.
Nú langar mig til að spyrja þig
Velvakandi góður. Hvernig er
ástatt með þessa menn sem
vinna þetta svo mjög ógeðfellda
verk að smala hundum? Eru
þetta ekki einhverjir tveir sér-
stakir menn? Og ef æska þeirra
hefir verið svo fátækleg að þeir
hafa aldrei átt kost á að um-
gangast hunda, kindur eða svo
mikið sem kött á lífsleiðinni. Eru
þá þessir fáfróðu smalar, ekki
fræddir á nokkurn hátt frá lög-
reglunnar hendi áður en þeir eru
sendir út í smalamennsku dýra?
Er ekki lögreglunni kennt eitt-
hvað um líkamsrækt þeirra
sjálfra, eða sjálfsvörn þeirra? —
Væri ekki æskilegt að þessum
mönnum væri einnig kennt eitt-
hvað um dýrin, að þótt ekki hafi
þeim verið mál gefið, þá hafi
líkami þeirra og sál í það minnsta
tilfinningar eins og okkar hinna.
Og annað: hver er munur á
Kópavogi og Reykjavík?
Ef þetta eru heilbrigðisráðstf-
anir, þá er þar þéttbýli eins og
hér. Og á hvaða forsendum er
R-vík frábrugðin öðrum menn-
ingarlöndum hvað hundahald
snertir?
Og hver er mannamunur á
Regnboganum
ið fyrir það framlag til listiðnað-
ar í landinu, sem þessir hlutir
eru. Eins er með þá, er unnið
hafa að brennslunni. Vinna sem
þessi krefst sannarlega viður-
kenningar á þessum hröðu tím-
um vélamenningar og yfir-
borðsmennsku. Listrænt hand-
bragð og vandvirkni verður ekki
oflofað.
Það er trú mín — ef haldið
er áfram á þeirri braut, sem hér
er farin —■ að munir þeirra félaga
verði eftirsóttir og muni þykja
hinir ágætustu. En vonandi verð-
ur ekki forheimskuðum kauða-
skap eða öðrum óvættum þessi
framleiðsla að bráð, en óskandi,
að hér sé um að ræða byrjun á
blómaskeiði listiðnaðar, sem skip-
að gæti þjóðinni á bekk með öðr-
um í þessari grein.
Athyglisverð og ágæt sýning,
sem allir ættu að sjá og njóta!
Færi ég aðstandendum hennar
beztu þakkir og óska þeim góðs
árangurs í framtíðinni.
Valtýr Pétursson.
Páll Sæmuiiílsson
form. Sambands
smásöluverzlana
Á AÐALFUNDI Sambands smá-
vöruverzlana hér í Reykjavík, er
nýlega var haldinn fór m. a. fram
kjör oddamanns í stjórn S. S. og
var kjörinn Óskar Norðmann og
Leifur Múller til vara.
Endurskoðendur voru kosnir
Björgvin Jónsson og Sigurður
Kjartansson.
Kristján Jónsson, fyrsti vara-
formaður sambandsins og for-
maður síðastliðin þrjú ár, hefur
eindregið beðizt undan endur-
kosningu sem fulltrúi Félags mat-
vörukaupmanna í stjórn S. S.
Fundarmenn þökkuðu Kristjáni
fyrir sérstaklega vel unnin braut
ryðjanda- og forustustörf í þágu
kaupmannastéttarinnar.
Á stjórnarfundi þann S. maí
skipaði stjórnin þannig með sér
verkum:
Páll Sæmundsson, formaður,
Björn Ófeigsson, varaform., Þor-
valdur Guðmundsson, gjaldkeri
og meðstjórnendur Ágúst Jóns-
son, Björn Jónsson, Björn Péturs-
son, Eggert Gíslason, Eggert
Kristinsson, Gísli Gunnarsson,
Jón Guðmundsson, Ólafur Þor-
grímsson, Óskar Norðmann, Pét-
ur Ólafsson og Sigurliði Krist-
jánsson.
Félag íslenzkra byggingarefna
kaupmanna gekk í sambandið á
starfsárinu.
(Frétt frá S. S.)
Aðalfundur Félags
matvörukaup-
manna
Aðalfundur Fél. matvörukaup-
manna var haldinn 29. apríl sl.
Form. var kosinn Sigurður
Magnússon og meðstjórnendur til
2 ára þeir Björn Jónsson og Einar
Eyjólfsson. Fyrir eru í stjórn
Lúðvík Þorgeirsson og Sigurliði
Kristjánsson.
í varastjórn voru kosnir Krist-
ján Jónsson, Sveinn Guðlaugsson
og Guðmundur Óskarsson.
Fulltrúi í stjórn Samb. smá-
söluverzlana var kjörinn Sigur-
liði Kristjánsson og Axel Sigur.
gefrsson til vara.
f félagsráð voru kosnir Árni
Pálsson, Bernhard Arnar, Gísli
Þorgeirsson, Guðmundur Ingi-
mundarson, Hjörtur Hjartarson
og Jónas Sigurðsson.
Endurskoðendur voru kosnir
Árni Pálsson og Hjörtur Hjartar-
son. Um 140 verzlanir eru nú i
félaginu.
(Frétt frá F.M.)