Morgunblaðið - 15.01.1958, Síða 16

16
MORCVNBLAÐ1Ð
Miðvikudagur 15. jan. 1958.
Weá ci i reiLctn di
Eftir
EOGAR MITTEL HOLZEH
ÞýSii.g:
Sverrir Haraldsson
i
11
u
ff
ct
urðu stór og hvörfluðu hægt um
herbergið. Þetta skeði á hverju
kvöldi og á hverju kvöldi hugsaði
Olivia með sér: „ — „Ef ég gæti
nú bara lesið hugsanir hennar“.
Oiivia vissi, að allar spurning-
ar myndu verða tilgangslausar.
Mabel myndi einungis brosa og
segja: „Hugsa? Hreint ekki
neitt“.
Fyrir Oliviu var Mabel leynd-
ardómsfull og óskiljanleg gáta.
Hispurleysi hennar og hreinskiini,
stöðuglyndi og ástríðuskortur lögð
ust á eitt með að gera hana það.
Olivia hafði þá bjargföstu skoð-
un, að enginn ætti að vera svona
heilbrigð og lýtalaus. Séj-hver
mannleg vera hafði sál og sálin
var samofin úr margs kor.ar þátt-
um — eins og Gemie— stundum
góðum, stundum illum, stundum
bæði góðum og illum. Fólk, sem
virtist vera hæglátt og vingjarn-
legf og ekkert meira, hlaut að
leyna ástríðum sínum, að miklu
eða litlu leyti. Af ásettu ráði? —
Hvers vegna vildi Mabel leyna
ástríðum sínum fyrir öðrum? Hún
lét aldrei í ijós andúð eða óbeit á
neinu, hvorki manni né skepnu.
Og ekki heldur ást. Hún reiddist
mjög sjaldan, sagði aldrei styggð
aryrði og varð aldrei æst. Hún
var blíð, vingjarnleg og góðlynd
og hugulsöm í allri umgengni
sinni við aðra. En auðvitað hlaut
eitthvað að leynasf bak við allt
þetta. Bjartir, funheitir logar.
Dökkir, ógeðslegir árar? Hvers
vegna viidi Mabel ekki að aðrir
sæju eld sinn og ára?
Að sjá hana til dæmis núna.
Þarna stóð hún, hreyfimgarlaus
og brosandi, ef til viil að einhverj-
um minningum. En hvaða minn-
ingar gat hún átt, sem kölluðu
bros fram á varir hennar? Hún
hafði dvalið allan sinn aldur í
Berkelhoo'St og alltaf verið heima,
nema hvað hún skrapp einu sinni
eða tvisvar á ári til New Amster-
dam. Hún þekkti því borgarlífið
næsta lítið. Að sjálfsögðu var hún
eins og hin börnin, menntuð og
vel lesin — svo var fræðslukerfi
föður þeirra fyrir að þakka. Hún
vissi margt og mikið um lönd og
þjóðir og kunni á ýmsu skil. Hún
hafði átt tvo, mjög nána vini úr
hópi hinna ungu Indíána og hún
var mjög hneigð til ásta. Það kom
oft fyrir á nóttunum, að hún
stundi og bylti sér í svefninum og
stundum strauk hún ákaft og blíð-
lega um hár og vanga Oliviu. —
Þetta og margt fleira gerði Ma-
bel í svefni.
Eina nóttina hvíslaði hún: —
„Ástin mín. Oh, ástin mín“. Og
rödd hennar titraði af ástríðuhita.
En þetta var ekkert óvanalegt. —
Allir vildu fullnægja ástaþrám
sínum og gerðu það í dag- og
næturdraumum sínum, ef ekki
raunverulega í vöku.
Mabel tók allt í einu snöggt við-
bragð og gekk yfir að rúminu, dró
náttkjólinn sinn undan koddanum
og hristi hann. Þetta var föst
venja hjá þeim öllum, að hrista
náttfötin, vegna þess að flugna-
netin voru vafin utan um rúm-
stöplana á daginn og þá gat það
vel komið fyrir, að sporðdreki eða
þúsundfætla skriði upp í rúmið og
fæli sig undir koddanum.
„Ég verð að muna, að segja Gre
gory að leita undir koddanum og
hrista náttfötin sín, áður en hann
fer í þau“, sagði Olivia. — „Bara
svona til frekara öryggis".
Mabel bi-osti: — „Gerðu hann
nú ekki alltof hræddan og varkár-
an“, sagði hún.
„Ég sagði honum frá því, hvað
þú værir góð. Ég sagði honum, að
þú myndir verða honum góð eig-
inkona, ef hann langaði á annað
borð til að eignast konu“.
„Nei, það hefurðu ekki gert".
„Jú, víst gerði ég það“.
„Hvernig gaztu sagt honum
annað eins. Ég held að þú sért ekki
með öllum mjalla, OUie“.
„Lízt þér kannske ekki vel á
hann? Þegar honum batnar aftur,
vill hann sjálfsagt ná sér í konu.
Hann er hár og grannur, eins og
þú. Þið mynduð eiga mjög vel sam
an“.
Mabel starði á systur sína stund
arkorn. Svo fór hún að hlæja og
það kom einhver undarlegur
glampi í augun. Hún laut yfir
lampann og blés á ljósið, svo að
það slokknaði. Olivia hlustaði á
dauft skrjáfið í netinu, þegar Ma-
bel dró það fyrir rúmið.
„Þú hefur gleymt að hleypa hár
inu niður, Mabel“.
„Oh, herra minn trúr. Satt seg-
irðu. Viltu gera það fyrir mig?“
Olivia gerði það. Svo safnaði
hún hárnálunum saman og stakk
þeim inn undir koddann. Þetta
endurtók sig annað hvert kvöld og
stundum á hverju kvöldi.
„Þú hefur fallegt og sítt hár.
Það verður áreiðanlega hans
mesta skemmtun að strjúka það og
handleika".
þokaði fyrir gráma nýs dags. Þeg- um öskrum og hypjaðu þig í
ar Gregory leit út um netið, sá burtu“.
hann að gráminn hafði breytzt í' „Prestur, hlustaðu á mig. Ef
bleikan roða með Ijósri slikju þú vissir hvað það var, sem ég
Hann settist upp í rúminu. — sá....“
Svefninn hafði hresst hann, verið' „Já, h>yrðirðu ekki hvað ég
sem eins konar eyða á hinu sí- sagði? Burt með þig“.
kvika sýningartjaldi, stund milli „Eins og skot, sah.
stríða.
En morgunninn lét ekki á sér
standa og með honum birtist hon-
um sýn yfir hið fjandsamlega um-
hverfi, til hægri og til vinstri fyr-
Ég fer í
friði. En þú stendur inni í her-
bergi hjá syndara, prestur.
Mundu eftir Osbert".
„Burt með þig, þrjóturinn þinn.
Og láttu mig ekki sjá þig aftur á
ir framan og fyrir aftan — og til! slæpingi þarna fyrir framan glugg
beggja hliða.....Og hrollurinn ana“.
sem var fyrirboði enn dýprii „Hver er Osbert?“ spurði Gre-
skjálfta, er í vændum var, á kom-I gory.
ándi degi. | „Hann á heima hérna skammt
„Oh, hímneski faðir. Það sem ^ Kynblendingur. Ef Logan
ég sá í gærkveldi, með mínum eig- heldur Í>6SSU afram> t>a neyðmt eg
in augum. Oh, synd, svívirðing.
Mundu eftir Osbert“, hrópaði rödd
in í sama vandlætingartón og hún
hefði sagt: — „Mundu eftir konu
Lots“.
Gregory dró netið til hliðar og
til að fjötra hann. Það er eina
refsingin sem hefur einhver góð
áhrif á hann. Hvernig leið þér í
nótt?
„Ég svaf ágætlega".
„Gleður mig að heyra það. Ég
ætlaði að koma og vekja þig, svo
steig fram úr rúminu. Ilann gekk að yið gætum gkýrt eitt eða tvö
að glugganum, sem sneri i suður ( utri8if éður en lengra liði á dag-
— hinn glugginn sneri til vesturs
inn. Við vöknum alltaf klukkan
— og sá mann, stuttvaxinn og gex á morgnana hérna“.
rauðbrúnan yfirlitum, í skitugum
buxum og gömlum, ryðbrúnum
jakka, æða aftur og fram um gras
flötinn, meðfram húshliðinni. Það
var Logan. Gregory heyrði hann
gefa frá sér lágar stunur. Hann
hélt höndunum samankræktum
fyrir aftan bak og leit niður fyi'ir
sig. Svo nam hann' skyndilega
staðar, horfði upp í gluggann til
Gregorys, kipptist örlítið til, eins
og honum yrði bilt við, en náði
sér jafnskjótt aftur og hrópaði:
— „Mundu eftir Osbert. Oh, himn
eski faðir. Það sem ég sá í gær-
„Er klukkan ekki nema sex?“
„Jú, hún er næstum hálf sjö.
Heldurðu að þér finnist það of
snemmt að fara á fætur klukkan
„Hættu nú þessu lieimskulega ! kveldi með mínum eigin augum
fjasi, barn“.
Olivia hélt áfram að strjúka
löngu fléttumar á systur sinni.
Það var niðamyrkur í herberginu
og jafnvel veikt skin stjarnanna
fékk þar engu áorkað.
„Hvernig skyldi hann líta út,
þegar hann kemur?“
„Hver?“
„Gregory".
„Er hann kannske ekki kom-
inn ?“
„Nei, aðeins skugginn hans“.
„Plop .... Plop. .. .“.
8.
í gegnum svefninn barst rödd
að eyrum_Gregorys: „Mundu. .“
Hann reyndi að hreyfa sig, en
eld-flugurnar virtust flögra of
þétt í myrkrinu og myrkrið sam-
einaðist sjálft hinum kvalalausu
logum og þrýsti á augnalok hans,
svo að þau — eins og allur
líkami hans — gátu ekki hreyft
sig.
„Mundu eftir Osbert", hrópaði
röddin.
Gregory brauzt um.
„Oh, himneski faðir. Mundu eft
ir Osbert". Böddin virtist blossa
út úr myrkrinu — flöktandi húm-
inu, sem lýstist smátt og smátt og
Ó, svei þér, syndari. Svei, svei'
Gregory sá að Logan byrjaði
aftur að æða aftur og fram um
flötinn og gekk frá glugganum.
Dyrnar höfðu opnazt — það var
engin Igising á þeim — og séra
Harmston, klæddur stuttbuxum og
sex á h»erjum morgni?“
„Já, ég býst við því. En með dá-
litlum sjálfsaga ætti ég að geta
vanið mig á það“. .
„Gott. Aginn er aðal-atriðið í
lífi okkar hér. Ég hef alltaf kraf-
izt þess". Séra Harmston brosti
og tyllti sér fremst á rúmstokk-
inn og ýtti flugnanetinu lengra
til hliðar: — „Það sem mig lang-
ar nú mest til að vita, er hversu
alvarleg þessi veikindi þín eru og
' með hvaða hætti þau lýsa sér“.
„Já“.
Gregory stóð með bakið við
snyrtiborðið. Hann fór að verða
var við hrollkalt gólfið, þar sem
hann var berfættur. Á næsta and-
artaki gæti orðið sprenging í
skyrtu, með leðursólaða strigaskó speglinum og hiutirnir á snyrti
á fótum, stóð í gættinni og horfði j horðinu kynnu að öðlast eiginleika
brosandi á hann. Sterklegur^ °K . gjósandi eídfjalls. Álengdar athug
x i aði hann gjálfan sig og húsráð-
andann.
„1 bréfinu sagðirðu að það
væru taugarnar".
hraustur útlits, með svip er þeg-
ar vakti traust....
„Svo þú ert bara strax kominn
áfætur".
„Já, ég vaknaði við röddina".
„Röddina? Oh, þú átt við hann
Logan, þykist ég vita? Hvers kon-
ar hávaði er eiginlega í honum,
þarna úti? Gerði hann þér ónæði?“
„Hann er að ákalla sinn himn-
eska föður, heyrðist mér helzt.
Ilann vakti mig með hrópunum".
„Ég gæti stundum hrist líftór-
una úr honurn". Hann gekk yfir
að glugganum og horfði út. „Log-
an, hvað ertu að gera þrrna niðri?
Hvað gengur eiginlega á fyrir
þér?“
Logan staðnæmdist og leit upp.
„Oh, himneski faðir. Mundu
eftir Osbert. Mundu eftir Osbert.
Það sem ég sá í gærkveldi. ..."
„Haltu þér saman. Hættu þess-
Skrifstofustúlka
óskast í fyrirtæki í miðbænum. Bókhalds og vélrit-
unarkunnátta nauðsynleg. Umsókn er tilgreini ald-
ur, menntun og fyrri störf leggist inn á afgr. Mbl.
fyrir 17. þ.m. merkt: „Dugleg — 3729“.
MARKÚS
Eftir Ed Dodd
1) — Sérðu hafurinn ennþá 1 okkur að klifra upp fyrir hann.
Friðrik. Þar er bezta aðstaðan til að hitta
— Já, «n iiklega er bezt fyrir hann.
2) í heilan klukkutíma kiifra
þeir Króka-Refur og Markús upp
fjallshlíðina.
3) Hann liggur þarna ennþá.
Þú getur hætt á það hér eða
klifrað enn hærra til að komast
nær honum.
„Já“.
„Ég hef einhvers staðar lesið
það, að flestir taugasjúklingar
^Jlltvarpiö
Miðvikudagur 15. janúar:
Fastir liðir eins og venjulega.
12,50—14,00 „Við vinnuna": Tón-
leikar af plötum. 18,30 Tal og tón
ar: Þáttur fyrir unga hlustendur
(Ingólfur Guðbrandsson náms-
stjóri). 18,55 Framburðarkennsla
|í ensku. 19,05 Óperulög (plötur).
120,30 Lestur fornrita: Þorfinns
! saga karlsefnis: II. (Einar Ól.
1 Sveinsson prófessor). 21,00 Kvöld
vaka: a) Jón Eyþórsson veður-
1 fræðingur flytur „hríðarbálk" eft
ir Lúðvík Kemp. b) Islenzk nólist:
I Lög eftir Árna Björnsson( plöt-
| ur). c) Rímnaþáttur í umsjá
Sveinbjörns Beinteinssonar og
Valdimars Lárussonar. d) Broddi
Jóhannesson flytur veiðisögu eft-
ir Gunnar Einarsson frá Berg-
skála. 22,10 íþróttir (Sigurður
Sigurðsson). 22,30 Harmonikulög:
Carl Jularbo og hljómsveit hans
leika (plötur). 23,00 Dagskrárlok.
Fiinmludagm* 16. janúar:
Fastir liðir eins og venjulega.
12,50 „Á frívaktinni", sjómanna-
þáttur (Guðrún Erlendsdóttir). —-
18,30 Fornsögulestur fyrir börn
(Helgi Hjörvar). 18,50 Framburð
arkennsla í frönsku. 19,05 Har-
monikulög (plötur). 20,30 „Víxlar
með afföllum", framhaldsleikrit
fyrir útvarp eftir Agnar Þórðar-
son; 1. þáttur. — Leikstjóri: Bene
dikt Árnason. Leikendur: Herdís
Þorvaldsdóttir, Rúrik Haraldsson,
Árni Tryggvason og Flosi Ólafs-
son. 21,15 Tónleikar (plötur). —
21,45 Islenzkt mál (Ásgeir Blönd-
al Magnússon kand. mag.). 22,10
Erindi með tónleikum: Baldur
Andrésson kand. theol. talar öðru
sinni um Johann Sebastian Bach.
J 23,00 Dagskrárlok.