Morgunblaðið - 02.07.1972, Blaðsíða 7

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 2. JtJLl 1972
7
Smínútna
hrossgáta
f |' yi
8 9 wmö n
12 13
■p »■
18
Láxétt: 1 rnœta vitDeysa — 6
eepir — 8 áiit — 10 hljóma — 12
sstnxndaðir — 14 tönn — 15 tveir
eins — 16 v«n — 18 óhreinn,
Léðrétt: 2 sivaining — 3
hrópa — 4 mairgvis — 5 heil-
torigt iíferni — 7 hryggir — 9
eaimteniging — 11 veiðistaður —
13 liát — 16 fomafin (gamalt)
—17 ísienzkur rithöfundur.
Lainsn síðustii krossgátu:
Lárétt: 1 öislar — 6 tað — 8
efa — 10 aum — 12 yifinga — 14
»á — 15 gl — 16 vin — 18
laiumltáð.
Lóðrétt: 2 staf — 3 la — 4 að-
am -— 5 heyrnál — 7 simalað —
9 ílá — 11 uigg — 13 ilin — 16
vu —17 nr.
Illlllllllillllllllllllilillillllllllllllllllllillllllllllllllllllllllilllllllllllllllllllllillllllllllllilllljl
Xrnað heilla
MiiiiiiiiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiinNiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiiiiniiiiiiiiilll
Áttræð er í dag, sunnudaginn
2. júlí, Steinunn Ásmundsdóttir,
frá Fljótum í Meðallandi. Hún
verður stödd á Hofteigi 19 í
Reykjavík í dag, frá kl. 3—7.
I>ann 26.2. voru igefin saman í
Laugarneskirkju af Garðari
Svavarssyni Marteinn Jakobs-
son véistjóri og Helga Einars
dóttir. Heimili þeirra verður að
Earónsstig 20, R.
, Þann 17. júni voru gefin sam-
an i hjónaband í Kópa-
vog>skirkju, Sólmundur Maríus-
6»n og Guðbjörg Haraidsdóttir.
Séra Þorbergu r Kristjánsson
gaf brúðhjcmin saman, þau
rnuniu búa að Tunguheiði 6.
Ljósmyndaistoía Kópavoigs.
DAGBOK
BARW.WA..
Adane og Æjale
í Eþíópíu
Eftir I>óri S. Guðbergsson
Hún þurfti að mestu að
hjálpa sér sjálf. Barnið var
tekið og lagt til hliðar. Allt
virtist um garð gengið,
þegar konan byrjaði að
hljóða aftur. Það varð uppi
fótur og fit í kofanum.
Adane og Æjale litu ótta-
slegin hvort á annað. Þeim
brá svo mikið, að þau
gátu hvörki hreyft legg né
lið. Sumir, sem voru inni
í kofanum, flýðu út og
hlupu eitthvað í burtu. 1
Eitthvað hræðilegt var að
gerast, að því er þeim
fannst. Konan var að fæða
annað barn og það táknaði
mikla óhamingju.
Adane og Æjale gátu sig
ekki hreyft nokkra stund.
Þau voru líka skelfingu
lostin. Þau vissu, hvað slík
fæðing boðaði.
Rétt í þann mund, sem
síðari drengurinn fæddist,
tók Æjale eftir því, að
myrkrið var skollið á.
Kuldahrollur fór um hana.
Henni fannst aldrei gam-
an að ferðast í myrkri.
Hætturnar voru svo marg-
ar. Hún togaði í handlegg
Adane og benti honum að
koma. Þegar þau lögðu af
stað, tók Adane líka eftir
myrkrinu umhverfis þau.
Og ósjálfrátt greikkuðu
þau sporið.
Brátt voru kofarnir að
baki þeirra og þau fjar-
lægðust óðum þennan
óhugnanlega stað. Ein-
hvers staðar í fjarska
heyrðu þau ámáttlegt ýlf-
ur og væl, sem smaug
gegnum merg og bein. Þau
þekktu þetta væl. Hýen-
urnar voru komnar á
kreik. Þær leituðu nú að
særðum dýrum og veik-
um, sem þær réðu örugg-
lega við.
Adane og Æjale héldu
rakleiðis heim. En ein-
hvers staðar langt úti í
skóginum var maður á
ferð. Hann var einn og
hélt á böggli undir hend-
inni. Það var faðir barn-
anna nýfæddu. Hann gekk
hratt og ákveðið. Hann
hafði gert upp við sig,
hvað hann ætlaði að gera.
Það var erfið ákvörðun, en
hann mátti til, ef óham-
ingja og veikindi áttu ekki
að fylgja heimili hans alla
daga. Andarnir voru víst
illir og reiðir, og þeir vildu
fá síðari drenginn.
Þegar faðirinn var kom-
inn langt frá mannabyggð,
setti hann böggulinn frá
sér og horfði hræddur í
kringum sig. Hann var
vopnaður spjóti og stórum
hníf, tilbúinn að verja sig,
ef villidýr réðust að hon-
um. En hann þurfti ekki
á vopnurium að halda að
þessu sinni. Hann hljóp í
burtu og heyrði óhugnan-
legt hýenuvæl á bak við
sig. Myrkrið huldi böggul-
inn, sem hann skildi eftir
og enginn veit, hvað um
hann varð.
Faðirinn hafði aldrei
heyrt talað um góðan Guð
og frelsarann Jesúm Krist,
sem hann sendi, mönnun-
um til bjargar og hjálpar.
Og hvernig átti hann þá að
trúa á þann, sem hann
hafði aldrei heyrt talað
um?
KRÁKUR, KRUMMAR
OG APAKETTIR
Adane vaknaði snemma.
Apakettirnir voru enn á
fleygiferð í nágrenninu.
Þeir héldu annars kyrru
fj'rir á daginn, þegar
mannaferðir voru miklar,
en fóru strax á stjá, þegar
myrkur skall á og menn
héldu kyrru fyrir.
Adane fleygði teppinu
sínu ofan af sér og teygði
úr sér. Hann svaf ekki
inni, heldur fyrir utan kof-
ann sinn. Það gerðu flest
börn. Oftast var það óhætt,
en þó gátu ýmsar hættur
legið í leyni, eins og slöng-
ur og ýmsar hættulegar
pöddur og skorkvikindi.
Öllu var hægt að venjast
og börnin gengu yfirleitt
óhrædd til hvíldar á kvöld-
in.
Adane sá engan á ferli.
Hann stökk inn í skóginn
og hermdi eftir apaköttun-
um, sem sveifluðu sér allt
í kringum hann í trjánum.
Stundum tókst honum vel
upp, en hann sá auðvitað
í hendi sér, að eitt gæti
hann aldrei, sem apakettir
gátu. Hvað haldið þið, að
það hafi verið? Að sveifla
sér og hanga á skottinu
auðvitað!
Hann fylgdist lengi
með apaköttunum. Þeir
voru í eltingaleik og sveifl-
uðu sér svo fimlega, að
Adane gat dáðst að því
endalaust. En þegar hann
sjálfur var orðinn þreytt-
ur, lagðist hann niður í
grasið og hvíldi sig. Hann
lagði hnífinn sinn við hiið
sér og hálsfestina sína
líka.
Hann fylgdist enn með
apaköttunum nokkra stund
og virti fyrir sér fuglana
um leið. En hann var víst
nokkuð syfjaður. Áður en
hann vissi af, var hann
sofnaður. Hann hrökk upp
við það, að einhver fugl
flaug rétt við eyra hans
og krunkaði hátt og
snjallt, eins og hann vildi
segja: Krunk, krá, krá. Ég
stal festinni þinni!!
FRflMffflLBS
Sfl&fl
BflRNflNNfl
SMAFOLK
PEAMJTS
*HUNOREP5 0F
PIRATE5 SlUARMEP
A30ARD THE 5HI
"IRE CABIK W/ WA5 UX3WDEP
60 H£ PLAk'ED ?0$6mM
h)HEN A PER50N PRETENDS
THAT HE'5 DEAD, U)£ CALL
rr • PLAH'ING P056UM"
IU)HAT DO THE P055UM6
V. CALL IT ?
— „Tugir sjóræningja — „Messag-uttinn særöist — Þegar einhver Iæzt vera
ruddust yfir í skipið“ .... ng lézt vera liðið lík.“ datiöur. segjum við stunduni
„læzt vera liðið lík.“
En hvað kalla likin það?
FERDTN AND
®9'