Morgunblaðið - 02.07.1972, Blaðsíða 16

16
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 2. JÚLÍ 1972
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUW Jfc JÚLÍ 1972
17
lagsinis, og þeir eru eflaust
fáir, sem draga í efa þá full-
yrðingu Hannibals Valdi-
marssonar, að ráðamenn Al-
þýðubandalagsins séu komm-
únistar. Það eru ekki ein-
vörðungu samskiptin við
kommúnistaflokkinn í Rúm-
eníu, sem vísa á þetta eðli
flokksins. Nær daglega reyna
talsmenn hans að verja kúg-
un og harðstjórn hins sósíal-
íska stjórnskipulags í ríkjum
Austjir-Evrópu.
Nýlega efndu ungir sjálf-
stæðismenn til mótmæla-
VIRÐINGARLEYSI FYRIR
MANNRETTINDUM

Útgcfandi hf Árvakut, Réykjavík
Fiiam.'kvæmdas.tjóri Haralckit Sveínsson.
Ritisitjófar M.at#iías Johanness&n,
Eyíólfur Konráð Jónsson
Aðstoðarritstjón Styrmir Gunrrarsson.
RftstjórrranfiU'Hitrúi ÞíorUjönn Guðrryundssofl
Fréttastjóri Björn Jóhannsson
Augíýsingo&tjórj Árm' Garóar Kriatinssoo
Ritstjórn og aígreiðsia Aðaistræti 6, sími 10-100.
Auglýsingar Aðatatræti 6, sfmi 22-4-60
Áskrrftargjaid 226,00 kr á imámuði irvnanlands
I fausasoiu 15,00 Ikr eintakið
A lþýðubandalagið,
TIomiiKcil Vol
sem
Hannibal Valdimarsson
nefnir kommúnistaflokk, hef-
ur á undanförnum árum
freistað þess að losna undan
beinu húsbóndavaldi ráða-
manna flokksins í Moskvu.
Þeir hafa þó ekki enn sem
komið er losað sig við stein-
barnið. í stað þess að skipa
sér undir merki flokksstjórn-
arinnar í Moskvu í einu og
öllu, hafa nú verið tekin upp
allnáin samskipti við Komm-
únistaflokk Rúmeníu. Þessir
tveir bræðraflokkar gera nú
út sendinefndir hvor í ann-
ars garð, og nýlega mátti lesa
í dagblaðinu Þjóðviljanum
sameiginlega stjórnmálayfir-
lýsingu Alþýðubandalagsins
og Kommúnistaflokks Rúm-
eníu.
Enginn þarf því að fara í
grafgötur um meginhugsjónir
ráðamanna Alþýðubanda-
stöðu við sendiráð Sovétríkj-
anna í Reykjavík, þar sem
andmælt var kúgun Sovét-
ríkjanna á Eystrasaltsþjóðun-
um. Þess var ennfremur kraf-
izt, að Sovétríkin viður-
kenndu frumstæðustu mann-
réttindi og leyfðu David Ash-
kenazy að heimsækja fjöl-
skyldu sonar síns hér á ís-
landi. Viðbrögð Þjóðviljans
voru í samræmi við megin-
hugsjónir sósialismans eins
og þær birtast í Pravda. I
stórri forsíðufrásögn var
reynt að telja lesendum blaðs
ins trú um, að mótmælin
hefðu beinzt gegn hinum
mikla skáksnillingi og heims-
meistara Boris Spassky, sem
kom til landsins nokkrum
dögum áður.
Til þess að bæta um betur
hefur Þjóðviljinn svo viðtal
við einn af þingmönnum Al-
þýðubandalagsins, þar sem
hann lætur að því liggja, að
gagnrýni Vladimirs Ashken-
azys á harðstjórnina í Sovét-
ríkjunum og virðingarleysið
fyrir mannréttindum í for-
ysturíki sósíalismans, eigi
rætur sínar að rekja til þess,
að ritstjóri Morgunblaðsins
hafi skammtað honum upp-
lýsingar úr „áróðurskistli“
sínum. Ennfremur býr þing-
maðurinn það til, að Vladi-
mir Ashkenazy gangi „út frá
því sem gefnu, að þeir (þ.e.
íslenzkir valdhafar) láti selja
landið undir erlend yfirráð.“
Vladimir Ashkenazy hefur
hvorki með einum né öðrum
hætti fjallað um hugarfar ís-
lenzkra valdhafa, hvað þá að
hann hafi sagt neitt þvílíkt,
sem fyrrnefndur þingmaður
Alþýðubandalagsins lætur
sér sæma að búa til. Hins
vegar hefur Vladimir Ashk-
enazy lýst átakanlega örlög-
um þeirra smáþjóða, sem
lent hafa undir járnhæl Sov-
étríkjanna. Hann hefur eirm-
ig lýst þeim kjörum, sem fólk
og minnihlutahópar í Sovét-
ríkjunum búa við.
Viðbrögð Þjóðviljans við
ummælum listamannsins
koma engum á óvart. Þau eru
í fyllsta samræmi við skrif
þess blaðs fyrr og síðar og
mótast af þeim blinda átrún-
aði, sem þar hefur ávallt
komið fram á sovétskipulag-
inu. Þegar það er annars
vegar, helgar tilgangurinn
meðalið. Þannig er reynt að
telja mönnum trú um, að
varnarliðið á Keflavíkurflug-
velli eigi eitthvað skylt við
innrásina í Tékkóslóvakíu og
harmleikurinn, sem fylgdi í
kjölfar hennar. Og nú á að
reyna að gera Ashkenazy tor-
tryggilegan, vegna þess að
lýsingar hans á sovétskipu-
laginu og lífinu undir ráð-
stjórn falla ekki inn í hug-
myndafræði Þjóðviljans.
Örlög smáþjóðanna í Aust-
ur-Evrópu og ótal þjóðar-
brota í Sovétríkjunum sanna,
að það er rétt, sem Ashken-
azy hefur sagt: „Þegar komm
únistar komast til valda og
þeir telja sig nógu sterka, er
enginn undansláttur leyfður
eða samningagerðir. Þá er
þess aðeins að bíða, að fólk-
inu sé breytt í plöntur — og
landinu í jurtagarð.“
Umhverfisvernd í Bandaríkjjunum:
Bannið á DDT er
mjög umdeilt

Brátt m\inu flug'vélar sem þessi hafa einu eiturefninu
færra að dreifa yfir uppsker una ef bannið á DDT nær
Nær því algjört bann við
notkun á DDT í Bandaríkj-
unum hefur nú verið fyrir-
skipað af stjórninni eftir
margra ára deilur. Ástæðuna
fyrir banninu segir William
D. Ruckeishaus, forstöðumað
ur Umliverfisverndarstofnun-
arinnar, vera þá að „líkur
benda til að efnið geti varan-
lega skaðað heilsu manna."
Bannið mun ganga í gildi
31. desember 1972 ef dómstól-
ar skerast ekki í leikinn, en
um það var hins vegar til-
kynnt 14. júní. Þessi frestur
var gefinn svo að bændur og
aðrir sem nota þessi efni hafi
tíma til að kynnast og læra að
forðast þá áhættu sem fylgir
þeim baneitruðu efnum sem
koma munu í stað DDT.
Eftir 31. desember verða að-
eins leyfðar undanþágur frá
banninu á tveim mjög afmörk
uðum sviðum.
Þetta bann Umhverfis-
verndarstofnunarinnar nær
þó ekki til útflutnings á
DDT. Skordýraeitrið er mjög
mikið notað í vanþróuðum
löndum til að hafa hemil á
malaríu og öðrum sjúkdómum
og einnig tii að draga úr tjóni
á uppskerunni af völd-
um skordýra.
Ef þörf þykir á mun bann-
ið heldur ekki koma í veg
fyrir notkun DDT við al-
menna heilsuvernd í Banda-
ríkjunum.
Fyrri úrskurði iinikað.
Með þessu banni hefur Ruc
kelsha-us breytt úrskurði rann
sóknar einniar sem fram fór
á vegum stofnunarinnar. Að
loknum sjö mánaða athugun-
um mælti sá sem fyrir þeirri
rannsókn stóð með áfram-
haldandi notkun efnisins þar
sem það væri „ómissandi".
Ruckelshaus sjálfur sá tals
verða áhættu við að láta
önnur efni koma í stað DDT.
„Skýrslan sem ég hef haft til
athugunar tekur öll tvímæli
af um að helzti staðgengill
DDT, metýl parathion, er
mjög eitrað efni og getur ver
ið hættulegt þeim sem illa fer
með það, segir hann. Ruckels-
haus segir einnig að eftir að
parathion náði almennri út-
breiðslu hafi slys (ekki þó
dauðaslys) af völdum skor-
dýraeiturs farið vaxandi. —
En með því að fresta bannwsu
fram í desember mun stofmm
inni gefast tóm til að „hefja
menntun þeirra verkamanna
sem munu þurfa að nota
metýl parathion i framtíð-
inni.“
Helzti kostur parathions er
talinn vera að eftirköst þess
hverfa eftir nokkra daga, en
hins vegar geta eftirköst
DDT varað í nokkur ár, og
Ruckeishaus telur að DDT sé
þegar öll kurl koma til graf-
ar mun hættulegra heilsu og
umhverfi manna en para-
thion. Þessi ógnun DDT við
heilsufar manná kemur bezt
í ljós í þeirri staðreynd að
DDT fer inn í „fæðuhringrás-
ina,“ þ.e. skordýr sem hafa
neytt þess eru síðan étin af
fuglum og dýrum, og á end-
anum kemst því efnið í manna
fæðu og síðan í vefi manns-
líkamans.
Veldur DDT krabbameini?
Ruckelshaus segir að það
sé hugsanlegt að DDT valdi
krabbameini í mönnum, þótt
enn séu öll gögn um það
ófullnægjandi.
Notkun á DDT í Bandaríkj-
unum fór hraðvaxandi eftir
1945 og árið 1959 var hún
komin upp í 78 milljón pund.
Síðan er notkun þess komin
niður í 12 milljónir punda á
á ári. Um það bil 26 millj.
pund er flutt út á ári.
Landbúnaðarráðuneytið hef
ur varað við því að bannið
á DDT til verndar baðmull-
arplöntum (en 87% af DDT
notkuninni hefur farið til
þess) muni tvöfalda núver-
andi kostnað sem er um 55
milljónir dollara á ári.
Sérfræðingur ráðu'neytis-
in-s uim varnir 'gegn skordýr-
um hefur einnig bent á að
breytingin yfir í parathion
muni truifla mjög þá almennu
herferð fyrir minnkun á notk
un skordýraeiturs við upp-
skeruna sem nú stendur yfir.
Ástæðuna segir hann vera þá,
að parathion muni „næstum
þurrka út allt líf“ á baðmull-
arakri.
Fyrir dómsióla
Ákvörðun Ruckelshaus hef
ur verið stefnt fyrir dóm-
stóla af 27 fyrirtækjum sem
nota DDT við íramileiðslu
varmarefna. Þau saka for-
stöðumanninn um að haifa
ekki borið kosti efnisins
nógu gaumgæfilega saman við
galla þess.
Annar aðili sem hefur far-
ið með málið fyrir dómstóla
er Umhverfisverndarsjóður
inn, en hann gerir það hins
vegar á þeim forsendum að
bannið á DDT eiigi að vera
algjört og ganga í gildi taf-
arlaust.
(U.S.News & World Report)
Reykjavíkurbréf
Laugardagur 1. júlí__
Því skyldu aðrir
treysta þeim?
Meðan allt lék í lyndi, fyrst
eftir stjórnarskiptin, — meðan
það, sem fyrrverandi ríkisstjórn
skildi eftir í hinum ýmsu sjóð-
um, var að mestu óhreyft, — var
samlyndið gott hjá þeim, sem
nú fara með stjóm í landinu.
Stóryrði Hannibals lágu í þagn
argildi, og óbreyttir liðsmenn
trúðu því í alvöru, að miklir
kærleikar hefðu tekizt með þeim,
sem nokkrum vikum áður máttu
hvergi hver af öðrum vita, —
kommúnistum og frjálslynd-
um og vinstri mönnum.
En eftir því sem sjóðirnir hafa
tæmzt, — úm leið og í ljós kom,
að því fylgir ábyrgð og alvara
að taka við stjórnartaumum í
einu landi, þótt fámennt sé, —
tók gamanið að kárna, eins og
segir í Hávamálum:
„Eldi heitari
brennur með illum vinum
friður fimm daga,
en þá slokknar,
er hinn sjötti kemur,
og versnar allur vinskapur."
Nú er svo komið, að varla
verður opnað neitt af stuðnings-
blöðum ríkisstjórnarinnar, án
þess að þar sé gaman grátt um
ráðherra hinna stjórnarflokk
anna. Þeir treysta ekki hver öðr
um, sjá hvarvetna óvini „sitja á
fleti fyrir." Má því vera, að for-
sætisráðherra vilji skásta kost-
inn, þegar hann kemur fram fyr-
ir alþjóð, að segja sem minnst:
„Enginn veit,
að hann ekkert kann,
nema hann mæli til margt.“
Þegar svo er komið fyrir sjálf
um ráðherrunum, að jafnvel
hinir pólitísku kommissarar
Framkvæmdastofnunarinnar
eins og Bergur Sigurbjörnsson
ætla þeim allt hið versta og líkja
þeim við auglýsingasjúkar
poppstjörnur, geta þeir varla
búizt við því, að þeir njóti
trausts meðal þeirra, sem fjær
eru, kjósendanna. Fyrst ráðherr
arnir trúa ekki hver öðrum, hví
skyldu þá aðrir treysta þeim?
Að trúa á eigin
stefnu
Ekki verður undan því vikizt,
að það er algjör forsenda þess,
að heilbrigðir stjórnarhættir
geti þróazt, að stjómendurnir
trúi á það, sem þeir eru að gera.
Það er ekki nóg að setja sér
lífsreglur eins og Þórberg-
ur Þórðarson í Ofvitanum. Mál-
efnasamningur ríkisstjórnar á
að vera vísbending um það, sem
framundan er. Ef hann er það
ekki, er betra að gera engan
málefnasamning.
Ríkisstjórn Ólafs Jóhannesson
ar hefði betur engan málefna-
samning gert. Þegar á fyrstu
blaðsíðu bæklings með því
nafni er sú stefna sett fram, að
hækkun verðlags verði ekki
meiri hér á landi en í hellztu
nágranna- og viðskiptalönd-
um okkar. Til þess að tryggja
það, átti að beita aðgerðum í
peninga- og fjárfestingarmálum,
auk strangs verðlagseftirlits.
Ástandið í þjóðarbúskapnum
var þannig á síðasta sumri, að
þetta sýndist auðvelt. Það var
e.t.v. af þeim sökum, sem ekkert
var um verðlagsmálin hugsað.
Þetta játaði raunar Lúðvik Jós-
epsson viðskiptaráðherra í sjón
varpsþætti í vikunni. „En það
er rétt,“ sagði hann. „Hún [þ.e.
ríkisstjómin] hefur ekki enn-
þá komið fram með sínar beinu
tillögur um það, hvernig betta
skuli leyst. En vonandi verður
það gert innan skamms."
Já, vonandi verður það gert
innan skamms. Viðskiptaráð-
herra sagði í fyrrnefndum
þætti, að samkvæmt þeim tölum,
sem fyrir lægju, fengi fisikvinnsla
sjávarútvegsins staðizt það
verðlag, sem er í dag, af því að
vel hefði verið að henni búið
á undanförnum árum, — ,,ef að
tekst að koma í veg fyrir frek-
ari hækkun á því.“
Þessi orð viðskiptaráðherra,
sem jafnframt er sjávarútvegs-
ráðherra, verða ekki skilin
öðru vísi en svo, að boginn í
útflutningsframleiðslunni sé
spenntur til hins ýtrasta. Enda
gefur það auga leið, að þar hlýt
ur skórinn fyrst að kreppa að í
„Hrunadansi kostnaðarverð-
bólgunnar". Fiskiðnaðurinn get-
ur ekki hækkað verðið eftir
hendinni, heldur verður að
sætta sig við þau kjör, sem bjóð
ast á erlendum mörkuðum.
Skerðing
vísitölunnar?
Viðskiptaráðherra sá að sjálf-
sögðu ekki ástæðu til „að gera
grein fyrir þeim leiðum sem rík-
isstjórnin hefur nú í huga til
þess að koma í veg fyrir frek-
ari hækkun á verðlagi í land-
inu.“
Eigi að síður lét hann orð
falla á þann veg, að trauðla
verða öðru vísi skilin en svo,
að ríkisstjórnin hafi nú tekið til
alvarlegrar athugunar, hvort af-
nám eða algjör skerðing vísitöl-
unnar 1. sept. n.k. kunni að vera
leið út úr vandanum: „Það er
mikil nauðsyn lá því, að það tak-
ist að gera ráðstafanir, . sem
tryggi þann kaupmátt, sem nú
er orðinn," sagði viðskiptaráð-
herra. Hér sló hann algjörlega
striki yfir allar þær verðhækk-
anir, sem orðið hafa síðan 1. maí
og enn hefur ekki verið tekið
tillit til í kaupgjaldsvísitölunni.
Hið sama er að segja um skatta-
hækkanirnar, sem leiddi af
kerfisbreytingu tekjustofna rík-
is og sveitarfélaga í vetur. Svo
er að sjá, sem ríkisstjórnin ætli
launþegum að bera þetta hvort
tveggja til þess að „tryggja
þann kaupmátt, sem nú er orð-
inn.“
Ekki getur hjá því farið, að
mönnum verði það á að rifja
upp fyrri afstöðu og margend-
urtekin ummæli núverandi við-
skiptaráðherra um vísitöluna,
meðan hann enn var í stjórnar-
andstöðu. Eða iðnaðarráðherra,
Magnúsar Kjartansisonar. Hvort
skyldi það ekki ■ leynast í hans
skrifum í Þjóðviljanum, að það
hafi verið merki um „óþjóðholl-
ustu“ fyrrverandi ríkisstjórnar,
að hún skyldi leyfa sér
að fresta því part úr ári, að
brennivínið nyti sín til fulls í
vísitölunni til þess að tryggja
stöðugra verðlag í landinu? Að
minnsta kosti liggur það fyrir,
að það var eitt af fyrstu verk-
um núverandi ríkisstjórnar að
flýta því um mánuð, að brenni-
vínið kæmist inn í vísitöluna. En
hækkanirnar frá 1. maí hafa
m.a. verið á landbúnaðarvörum,
daglegri fæðú hvers . einasta
manns í landinu, hækkanir, sem
fyrst og fremst hafa bitnað á
barnafjölskyldunum.
Enn nýir skattar?
Eins og menn rekur minni til,
lýsti fjármálaráðherra því yfir
við 3. umræðu fjárlaga, að hann
myndi leggja á nýja skatta, ef
fyrirsjáanlegur væri greiðslu-
halli á ríkissjóði á miðju yfir-
standandi ári. Nú liggur það fyr
ir, að ,,það leikur sjálfsagt vafi
á því, hvort ríkissjóður verður
rekinn með halla eða hallalaus
á þessu ári og það er vitanlega
ekki góð saga í því árferði, sem
nú hefur ríkt,“ svo að vitnað sé
til ummæla Björns Jónsson-
ar, forseta Alþýðusambands
íslands.
Eitt af þeim ráðum, sem við-
skiptaráðherra benti á sem leið
út úr vandanum nú, var,
að „ýmsir þeir aðilar, sem bet-
ur mega í þjóðfélaginu, þeir
verða að færa þarna nokkrar
fórnir." Ekki fór ráðherrann út
i það, hverjir það eru, „sem bet-
ur mega í þjóðféláginu,“ né
hvers eðlis „fórnirnar" væru.
En greinilegt var á ummælum
ráðherrans, að honum þykir rík-
issjóður ekki hafa seilzt nógu
djúpt ofan í vasa skattborgar-
anna.
Allir spari,
- nema
ríkisstjórnin
Þegar framkvæmdaáætlun
ríkisstjórnarinnar var lögð fram
í vetur, lá það fyrir, að þensl-
an i þjóðfélaginu var orð-
in slík, að öll frekari spenna
hlaut að hafa mjög trufl-
andi áhrif á atvinnureksturinn
í landinu, ekki sízt sjávarútveg-
inn. Enda er nú komið svo, að
farið er að taia um það
í alvöru, að nauðsynlegt kunni
að vera í næstu framtíð
að manna fiskiskipaflotann út-
lendinigum, sem þó eru tregir til
að koma vegna hárra skatta. Þá
eru og verulegar líkur á því,
að hörgull kunni að reynast á
vinnuafli í fiskiðnaðinum.
Fram kom I skýrslu fjármála-
ráðherra með framkvæmdaáætl-
uninni, að ríkisstjórnin gerði
sér grein fyrir þessari hættu.
Eigi að síður var engin tilraun
til þess gerð að vega og meta,
hvaða framkvæmdir væru nauð-
synlegar nú og hvaða fram-
kvæmdir mættu bíða. Engin hlið
sjón var höfð af arðsemi fram-
kvæmdanna, en eftir því farið,
hversu miklir lánamöguleikarn-
ir væru taldir innan lands og
utan. Það var látið ráða
ferðinni.
Áður hafði stjórnarmeirihlut-
inn afgreitt fjárlög, sem fólu í
sér 50% aukningu ríkisútgjald-
anna.
Það er engin furða, þótt al-
menningur taki því tómlega,
þegar slík ríkisstjórn talar um,
að aðrir eigi að spara. Það geta
allir ráðstafað meira fé skyn-
samlega en þeir hafa handa á
milli: Hvert einasta heimili í
landinu, atvinnufyrirtækin, sveit
arstjórnirnar og ríkisstjórn-
in. Hvarvetna bíður eitthvað,
sem gera þarf. En lausnarorðið
er að kunna að sniða sér stakk
eftir vexti. Það á einnig við um
hið opinbera. Jafnvel fyrir
skattaálögum eru takmörk.
En hvernig er það annars um
Framkvæmdastofnun rikisins?
Hvar er öll áætlunargerðin, sem
átti að koma ofan frá og allan
vanda átti að leysa? Fram að
þessu hefur ekkert komið
úr þeirri átt nema áætlanir um
aukin ríkisútgjöld. Það virðist
vera það eina, sem núverandi
ríkisstjórn hefur með at-
beina Framkvæmdastofnunar-
innar tekizt að setja í kerfi.
A9 ljúga að
sjálfum sér
Forsendan fyrir því, að menn
geti snúizt gegn bráðum vanda,
er vitaskuld sú, að þeir geri sér
grein fyrir honum. Það má segja
viðskiptaráðherra til hróss, að
annað veifið gerir hann sér
grein fyrir, að eitthvað sé ekki
eins og það á að vera í þjóðar-
búskapnum. En því miður slær
þeirri hugsun aðeins niður. Hún
stendur allt of stutt við: „Það er
mjög mikill sparnaður í kerfinu.
Það er ekki farið að halla á
okkur verulega í gjaldeyrismál-
um,“ er niðurstaða viðskiptaráð-
herra.
En þá vaknar spurningin: Ef
þetta er rétt, hvers vegna er þá
allt í einu farið að tala um það,
að ríkisstjórnin, launþegar og
atvinnurekendur þurfi að setjast
á rökstóla til þess að atvinnu-
vegirnir kollsteypist ekki?
Nei, menn sjá í gegnum þenn-
an blekkingarvef. Þótt við-
skiptaráðherra sé jafnvel
kóngulónni leiknari í slíkri iðju,
er það honum ofvaxið nú
að láta sem svo, að allt sé í lagi,
þannig að honum sé trúað.
Þjóðin veit, að meiru hefur ver-
ið eytt, en aflað er. „Sannleik-
urinn er nú sá, að ef eitthvað
fer úrskeiðis, þá koma þessi
miskunnarlausu lögmál efna-
hagslífsins og ségja til sín og
knýja sitt fram með einhverjum
hætti, hvort sem hann er ljúfur
eða leiður." Þetta eru óbreytt
orð forseta Alþýðusambands ís-
lands um efnahagsástandið í
dag.
Setjast upp á
ríkissjóð
Svo mjög sem úrræðaleysið í
efnahagsmálunum gengur nærri
þjóðinni og á eftir að ganga, er
enginn vafi á þvi, að réttum og
sléttum borgurum ofbýður,
hvernig þeim, sem nú kalla sig
„herstöðvarandstæðinga" helzt
uppi að haga sér. Þessi fylking
hefur á undanförnum árum
gengið undir ýmsum nöfnum, sem
of langt er að rekja hér. Eins
hafa heimilisföngin verið mis-
munandi. En aldrei hefur það
áður gerzt, að pólitískum áróð-
urssamstök'U'm hafi liðizt að setj
ast upp í húseignum ríkisins i
algjöru heimildarleysi, enda
hefði slíkt ekki getað gerzt fyrr
en nú.
En það sér á, að það eru
breyttir stjórnarhættir. Atlagan
að gestum forseta íslands kem-
ur ekki í veg fyfir, að sömu
menn eða svipaðir geri sig
heimakomna hjá þeim, sem þeir
lítilsvirtu, þ.e. utanríkisráðherra
og samráðherrum hans. Tilsjón-
armaður þeirra eigna ríkissjóðs,
sem hér um ræðir, hefur lýst
yfir opinberlega, að hann muni
ekkert aðhafast í málinu nema
samkvæmt fyrirmælum ríkis-
stjórnarinnar. Menn hafa tekið
eftir þvi, að ríkisstjórnin lætur
sem ekkert sé. Á að skilja það
svo, að hana bresti kjark til aS
hafa af Skipti af málinu Eða er
það sinnan sem vantar?

Alþingisgarðurinn í simiarskrúða.
(Ljósm. Ól. K. M.)
Osnotur maður44
Einna fremstur hinna „fáu út-
völdu“, í miðnefnd herstöðvar-
andstæðinga er Njörður P.
Njarðvik, núverandi formaður
útvarpsráðs. Eftir að hon-
um hlotnaðist sá virðingarauki,
hefur hann komið svo oft fram í
hljóðvarpi og sjónvarpi, að
óþarft á að vera að kynna hann.
Enda gerir hann það bezt sjálf-
ur með orðum sínum í Þjóðvilj-
anum 28. júní s.l., þegar hann
lætur hafa eftir sér: „Ég get
ekki svarað fyrir útvarpsstjóra.
Hann verður að svara þessu
sjálfur. Ég lít svo á, að lögin
um útvarpið séu þverbrotin á
hverjum einasta degi.“
Bréfritari hefur ekki kynnzt
embættismanni samvizkusamari í
sínum störfum en Andrési
Björnssyni og veit með vissu, að
fáir embættismenn hafa afl-
að sér á skömmum tíma meira
trausts meðal þjóðarinnar allr-
ar, enda kemur þar margt til.
Dylgjur um, að siíkur maður láti
sig henda það að gerast hlífi-
skjöldur lögbrota á hverj-
um einasta degi ganga svo fram
úr öllu velsæmi, að trauðla verð-
ur orðum að komið.
Það er kunnugt úr Islendinga-
sögum, að þeir, sem heima sitja,
hafa gjarna hópazt að hin-
um, sem „sigldir" eru, og hlýtt
á, hvað þeir hafa að segja, ef
það mætti verða til nokkurs
þroska. En þá sem nú hefur það
brunnið við stöku sinnum, að
fróðleikurinn nýtist ekki, held-
ur snýst upp i hégóma. Slikir
eru oflátar kallaðir:
„Ósnotur maður
þykist allt vita,
ef á sér í vá veru.“
(þ.e. hæli í horni).
Hvort skyldi mönnum koma
þessi vísuhelmingur Hávamála í
hug, þegar Njörður P. Njarðvík
í skjóli „miðnefndar herstöðvar-
andstæðinga" hreykir sjálf-
um sér og þykist meiri Islend-
ingur Andrési Björnssyni?
Hörmulegt er til þess að vita,
ef þjóðin situr uppi með slík-
an formann útvarpsráðs til árs-
loka 1975.