Morgunblaðið - 20.02.1975, Síða 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 20. FEBRÚAR 1975
Piltur og stúlka
Eftir Jón
Thoroddsen
líf systur sinnar. Þaö var eina nótt, aö Björg var
mjög þunglega haldin og talaöi næstum því alla
nóttina í óráöi og fékk engan blund á augu fyrr en
rétt undir morgun, þá rann á hana svefnhöfgi nokk-
ur. Sigríöur sat allajafna viö sængurstokkinn og
flaut í tárum, því hún sá þegar, að ekki mundi langt
aö bíða skilnaðar þeirra systra. Loksins hné hún út
af úrvinda af svefni og lagði höfuðið á koddann fyrir
framan systur sína, og rann á hana mók nokkuð; og
vaknaði hún þá við það, að farið var hóglega með
hendi um vanga hennar; þaö var systir hennar, sem
vaknað hafði og lagt höndina á kinn hennar. Þá var
kominn ljómandi dagur, og skinu fyrstu morgun-
sólargeislarnir inn um allt húsið. Björg var þá með
öllu ráði og segir við Sigríði:
Þú svafst, elskan mín. Mér varö það óvart, að ég
HÖGNI HREKKVÍSI
vakti þig, komdu nú til mín og kysstu mig. —
Sigríður gjörói það. — Þetta skal vera okkar skiln-
aðarkoss, sagði Björg. Vertu blessuð, svo lengi þú
lifir. Berðu þig að vera góð og guðelskandi, bljúg og
barnsleg í huga, eins og þú nú ert; vertu foreldrum
þínum hlýðin og auðsveip; en biddu nú fyrir mér, að
ég megi deyja; það er svo unaðsamt, er guð sendir
manni geisla sinnar sólar í andlátinu.
Eftir að Björg hafði þetta mælt, hallaðist hún
aftur að svæflinum, og sé að henni hægt mók, og úr
því vaknaði hún ekki aftur til þessa lífs. Allir, sem
þekktu Björgu, hörmuðu mjög andlát hennar, en
Sigríður þó mest; samt stóð hún fyrir greftrun
hennar og leysti þaó vel af hendi og skörulega, og
síðan annaóist hún um búió á V.. . það eftir var
vetrarins, en byggði jörðina um vorið með ráðum og
tilstyrk beztu bænda þar í sveitinni.
Ekki undi Sigríður sér norður þar eftir andlát
systur sinnar; ritaði hún nú fööur sínum til og bað
hann að sækja sig, og fór hún þá að Tungu, og tók
faðir hennar við fjárforráðum hennar.
Meðan Sigríður var í Skagafirði, ólst Indriði upp
með föður sínum á Hóli; var hann nú orðinn hinn
mesti atgjörvismaður til munns og handa, og þótti
mönnum sem fáir væru hans jafningjar þar um
sveitir, og fyrir því töluðu það margir, að mjög væri
ákomió með þeim Sigríði í Tungu, því hún þótti og
einhver hin ágætasti kostur þar í héruóum. Sigríður
var allrakvennafríðust; hún var vaxin vel og meðal-
lagi há, þéttvaxin og mittisgrönn; hún var fagurhent
og fótsmá, eygð vel og allra kvenna fegurst hærð;
hárið ljóst og svo mikið, að í beltisstað tók; hverri
konu var hún sléttmálari; rómurinn hreinn og snjall-
ur og tilgerðarlaus; hún var vitur kona og vel stillt.
Þegar Sigríður hafði verið einn vetur í Tungu eftir
andlát systur sinnar, tók faðir hennar sótt þá, er
hann leiddi til bana. Sigríður harmaði föður sinn
mjög, en bar þó vel harm sinn. Ingveldur móðir
hennar bjó í Sigríðartungu eftir bónda sinn og réð
mann fyrir búið, og kvaðst hún ekki vilja sleppa
búskap, fyrr en Ormur sonur hennar kvongaðist;
hann var á þessum missirum kominn í Bessastaða-
FEROIIMAINIO
Það er ástæðulaust fyrir yður,
lögregluþjónn, að hvæsa á
manninn minn — bara bókið
hann — ég skal sjá um hitt.
Hefur það komið fyrir þig að
vita ekki hvar þú ert er þú
vaknar?
Við skulum forða okkur
— ég þoli ekki að sjá
blóð.
Ég kem eins og skot
þegar ég er komin í
gömlu fötin, Óli.