Morgunblaðið - 01.10.1980, Síða 30

38
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 1. OKTÓBER 1980
Minning:
Elín Anna Sigurðar-
dóttir heilsuverndar-
hjúkrunarfræðingur
í gær var lögð til hinztu hvílu
Elín Anna Sigurðardóttir, hjúkr-
unarkona, en hún lézt í Landspít-
alanum 20. september sl. Útför
hennar var gerð frá Dómkirkjunni
í Reykjavík. Elín, eða Ella eins og
við vorum vön að kalla hana, var
fædd á Litlu-Giljá í Húnaþingi 24.
október 1929. Foreldrar hennar
voru hjónin Þuríður Sigurðardótt-
ir og Sigurður Jónsson, bóndi á
Litlu-Giljá.
Á Litlu-Giljá ólst Ella upp í
stórum og glaðværum systkina-
hópi, en alls voru þau systkinin 10.
Úr föðurgarði hefur hún eflaust
tekið með sér þá þéttu, hlýju og
smitandi kímnigáfu, sem hún var
gædd í svo ríkum mæli. Leið Ellu,
eins og svo margra, lá til náms í
Reykjavík og útskrifaðist hún sem
hjúkrunarkona frá Hjúkrunar-
kvennaskóla íslands vorið 1953.
Það sumar vann hún sem hjúkr-
unarkona bæði hér í Reykjavík og
á Blönduósi, en hélt síðan til
Noregs og Danmerkur þar sem
hún starfaði á barnadeild ríkis-
spítalans í Kaupmannahöfn og
barna- og handlækningadeild rík-
isspítalans í Osló.
Ella kom heim til íslands haust-
ið 1955 og hóf þá störf á Heilsu-
verndarstöðinni í Reykjavík.
Strax árið eftir hélt hún þó aftur
til Noregs og nú til framhalds-
náms í heilsuvernd við Statens
Helsesösterskole í Osló. Að loknu
námi þar kom hún á ný til starfa á
Heilsuverndarstöðinni, þar sem
hún vann síðan sitt ævistarf.
Fyrstu árin starfaði hún í ung-
barnaeftirlitinu og var hennar
starfssvæði m.a. í Vesturbænum
og Langholtshverfinu. Hún hafði
mikla ánægju af þessu starfi og
var auk þess vel hæf og ágætlega
menntuð til starfans.
Sumarið 1965 tók hún síðan við
starfi yfirhjúkrunarkonu á barna-
deild Heilsuverndarstöðvarinnar.
Það starf vann hún á sinn lát-
lausa, en örugga og ákveðna hátt,
þannig að samstarfsmenn og aðr-
ir, sem til þekktu, fundu og vissu,
að starfið var í öruggum höndum
og vel borgið. Starfi sínu sem
yfirhjúkrunarkona gegndi Ella til
dauðadags.
Ella giftist eftirlifandi manni
sínum, Ólafi H. Óskarssyni, skóla-
stjóra, 26. ágúst 1961. Það reyndist
farsælt skref, sem þá var stigið og
á heimili þeirra hefur alltaf verið
gott að koma. Gestrisni og hlýja
húsráðenda var þannig, að ekki
þurfti að segja, að maður væri
velkominn. Maður vissi það og
fann.
Landamæri lífs og dauða geta
verið óskýr á marga vegu. Þeir,
sem eru okkur horfnir, eru samt
áfram hjá okkur í minningunni.
Ella var í miklu uppáhaldi hjá
okkur systkinabörnum hennar og
öll eigum við okkar góðu minn-
ingar um hana. Mínar eru sumar
frá því að ég var lítill drengur og
sumar því e.t.v. svolítið óskýrar,
en aðrar frá seinni tímum og því í
fersku minni. Allar eiga þær það
þó sameiginlegt að vera þess virði,
að þær séu geymdar og þeirra vel
gætt. Það var alltaf jafngott að
leita til Ellu. Hún hafði alltaf
tíma til að ræða við „smáfólk"
jafnt og þá, sem stærri voru. Hún
reyndist sönn frænka — og eins og
frænkur eiga að vera.
Mannkostir hennar birtust víð-
ar en í frændgarði. Skapgerð
hennar og öll framkoma var þann-
ig, að það hlaut að vekja virðingu
og traust þeirra er til þekktu. Hún
breytti samkvæmt sinni sannfær-
ingu, var sjálf heiðarleg og ætlað-
ist til þess sama af öðrum. Hún
var vinur vina sinna og brást ekki
því trausti, sem henni var sýnt.
Fyrir allnokkrum árum varð
hún vör við þann sjúkdóm, sem
síðar varð hennar banamein.
Sjálfsagt hefur hún sjálf vitað
manna bezt að hverju stefndi, en
sjúkrasaga hennar var sannkölluð
hetjusaga. I veikindunum sannaði
hún, að hún var sú sem við héldum
hana vera. Allt til hinztu stundar
hélt Ella reisn sinni og stolti og
fyllti okkur, sem fannst við eiga
eitthvað í henni, einnig stolti. Ævi
hennar er nú öll, en minningin
lifir, því: „... orðstírr deyr aldregi,
hveim er sér góðan of getr.“
Blessuð sé minning hennar.
Ólafi frænda vottum við samúð
okkar og biðjum styrks á sorgar-
stundu.
Guðmundur Stefánsson
og fjölskylda.
Elín Anna Sigurðardóttir,
heilsuverndarhjúkrunarfræðing-
ur, lézt á Landspítalanum, laugar-
daginn 20. september, árla morg-
uns.
Hún fæddist að Litlu-Giljá,
Sveinsstaðahreppi í Austur-
Húnavatnssýslu og var dóttir Sig-
urðar Jónssonar, bónda þar, og
konu hans, Þuríðar Sigurðardótt-
ur.
Elín Anna lauk námi við Hjúkr-
unarskóla íslands árið 1953 og
stundaði framhaldsnám í heilsu-
vernd við Statens Helsesöster-
skole í Osló 1956—57. Hún gerðist
starfsmaður barnadeildar Heilsu-
verndarstöðvar Reykjavíkur 1.
október 1955, en tók við stjórn
deildarinnar tæpum 10 árum síðar
1. júní 1965.
Við Elín Anna störfuðum hlið
við hlið frá árinu 1961 og þekkt-
umst því náið. Sumu fólki er í blóð
borið að vera leiðtogar og Elín
Anna Sigurðardóttir var tvímæla-
laust ein í þeim hóp. Samt var
henni lítt um það gefið að hafa sig
í frammi, heldur einkenndist fas
hennar af kyrrlátri festu. Það var
í raun oft auðvelt að gleyma
nærveru Elínar önnu Sigurðar-
dóttur, en fjarveru hennar
gleymdi enginn. Vantaði hana á
vinnustað, þótt ekki væri nema
einn dag, fundu það allir. Eitthvað
mikilvægt vantaði.
Elín Anna Sigurðardóttir stóð
ekki einungis föstum fótum í
tilverunni, heldur varð hún
ósjálfrátt rótfesta alls og allra,
sem umhverfis hana voru, því að
sjálf átti hún rætur, sem stóðu af
sér alla storma og sviftivinda. Þær
rætur áttu festu sína í því, að Elín
Anna var algjörlega sönn í eðli
sínu og sjálfri sér samkvæm, hvað
sem á dundi. Öll tilgerð og sýndar-
mennska voru fjarri eðli hennar.
Hún var sannur vinur vina sinna
og ávallt reiðubúin að rétta þeim
hjálparhönd, sem illa urðu úti á
ólgusjó lífsins.
Þess vegna gramdist henni ein-
læglega, hvenær sem henni sýnd-
ist grunnhyggni vera látin ráða
ríkjum í mikilvægum málefnum
og var svarinn óvinur hugmynda-
leikja í átökum við alvöru lífsins.
Hún var of kunnug bakhliðum
tilverunnar til að gæla við
skemmtilegar hugmyndir á kostn-
að raunveruleikans.
Þó var Elín Annna Sigurðar-
dóttir gæfukona í einkalífi sínu.
Hún var alin upp við ástríki
foreldra og systkina og hún eign-
aðist lífsförunaut eins og þeir
gerast beztir, er hún gekkk að eiga
Ólaf H. Óskarsson, þáverandi
kennara og núverandi skólastjóra.
Þau hjón voru óvenjulega sam-
hent og studdu hvort annað í blíðu
og stríðu. Missir Ólafs er þungur
og vil ég votta honum innilega
samúð.
Elín Anna vissi vel, að hún átti
ekki langt líf fyrir höndum. En
fyrir hvern þann, sem stendur
skyndilega og óumflýjanlega and-
spænis dauðanum, öðlast lífið
sjálft nýtt og áður óþekkt gildi.
Það eitt að fá að vera til verður
óumræðilega mikils virði — hvert
augnablik, gott eða vont, ómetan-
legt.
Sá lífskraftur, sem blómstrar
þannig í skugga dauðans og ef til
vill einungis þar, geislaði út frá
Elínu Önnu síðustu árin þrátt
fyrir þjáningar og erfiðleika, til
ómældrar blessunar fyrir hana
sjálfa og alla, sem móttækilegir
eru fyrir þannig áhrif á annað
borð. Og þau lifa og lifa sterkt í
hjörtum hinna mörgu, sem þótti
vænt um allt, sem gerði Elínu
Önnu að Elínu Önnu, til styrktar
okkur öllum sem eftir lifum og
glímum við tóm í sálinni.
Halldór Hansen,
yfirlæknir harnadeildar
Heilsuverndarstöðvar
Reykjavíkur.
í byrjun janúar 1950 hittumst
við á 4. hæð Landspítalans, sund-
urleitur hópur ungra stúlkna,
hvaðanæva að af landinu. Allar
höfðum við sameiginlegt mark-
mið, að verða hjúkrunarkonur.
Smám saman varð þessi hópur
tengdur sterkum böndum, sem
helst mætti líkja við fjölskyldu-
bönd stórrar fjölskyldu. Fyrst í
skólanum og síðar eftir að við
útskrifuðumst, höfum við alltaf
haldið hópinn, hist í saumaklúbb-
um, haldið upp á starfsafmæli og
önnur tilefni. Þess vegna varð
okkur mjög brugðið, þegar við
fréttum lát einnar úr hópnum,
Elínar Önnu Sigurðardóttur,
heilsuverndarhjúkrunarkonu. Við
vissum allar að Elín var veik, en
hún sýndi svo mikinn kjark og
æðruleysi í veikindum sínum, að
erfitt var að átta sig á hversu
langt leidd hún raunverulega var.
Og nú er höggvið skarð í hópinn.
Elín var fædd 24. október 1929
að Litlu-Giljá í Austur Húna-
vatnssýslu, dóttir hjónanna Þuríð-
ar Sigurðardóttur og Sigurðar
Jónssonar, sem þar bjuggu. Þar
ólst hún upp í stórum og dugmikl-
um systkinahóp. Tuttugu og
þriggja ára gömul útskrifast Elín
úr Hjúkrunarkvennaskóla íslands.
Sama ár lá leið hennar til Kaup-
mannahafnar, þar sem hún var í
eitt ár við framhaldsnám í barna-
hjúkrun. Þaðan fer hún til Noregs
og vinnur á handlæknisdeildum í
eitt ár. Eftir heimkomuna hóf
Elín störf við Heilsuverndarstöð
Reykjavíkur, og vann þar síðan,
lengst af sem deildarstjóri, að
undanskildu einu ári, sem hún var
við framhaldsnám í heilsuvernd í
Osló.
Árið 1961 giftist Elín Ólafi H.
Óskarssyni, skólastjóra. Bjuggu
þau sér fallegt og hlýlegt heimili í
Reykjavík.
Síðast kallaði Elín hópinnn
saman, þá sárlasin, þegar ein af
hollsystrunum, sem býr erlendis
var stödd hér. Alltaf var jafn
gaman að koma á heimili þeirra
hjóna, enda voru þau mjög gest-
risin og samhent.
Á kveðjustund leita margar
minningar á hugann. Oft var
slegið á gleðinnar strengi, sungið
og hlegið, en samt var alvara
lífsins aldrei langt undan.
Mikil reynsla var að kynnast
sjúkdómum og ýmsum erfiðleik-
um og ótrúlega mikil ábyrgð var
lögð á ungar herðar. Má vera að
þessi harði skóli hafi orðið til þess
að Elín tók langvarandi veikind-
um sínum með þvílíkri stillingu að
margur fylltist undrun, og aldrei
lét hún bilbug á sér finna.
En ekki má gleyma því, að
lífsförunautur hennar reyndist
henni ómetanleg stoð og var við
hlið hennar þar til yfir lauk. Er
við lítum til baka, eru aðeins
ljósar minningar um Ellu, holl-
systur okkar, því henni fylgdi
ávallt birta og hlýleiki.
Hollsystur.
í gær, þriðjudag, kvöddu ætt-
ingjar og vinir Elínu önnu Sigurð-
ardóttur, heilsuverndarhjúkrun-
arkonu, en hún lést í Landspítal-
anum, laugardaginn 20. september
sl.
Elín fæddist að Litlu-Giljá,
Sveinsstaðahreppi, A-Hún. og
voru foreldrar hennar Sigurður
Jónsson bóndi þar og Þuríður
Sigurðardóttir.
Elín ólst upp í föðurhúsum í
hópi 10 systkina en hélt síðan til
náms í hjúkrunarfræðum sem hún
stundaði fyrst í Hjúkrunarskóla
íslands og síðan framhaldsnáms í
Statens Helsesösterskole í Osló.
Mestan hluta starfsævi sinnar
var Elín heilsuverndarhjúkrun-
arkona við Heilsuverndarstöð
Reykjavíkur, og þegar hún féll frá
hafði hún lengi verið deildarstjóri
barnadeildar þeirrar stofnunar.
Árið 1961 giftist Elín Ólafi H.
Óskarssyni, skólastjóra. Voru þau
hjón einstaklega samhent og
höfðu búið sér myndarlegt heimili
að Logalandi 16, Reykjavík, þar
sem þau tóku ævinlega af alúð og
mikílli gestrisni á móti ættingjum
og vinum.
Elín átti síðustu árin við erfiðan
sjúkdóm að stríða, en mannkostir
hennar, kjarkur og þrek duldist
engum sem hana þekktu. Hún var
heilsteypt, traust og ráðagóð í
einu og öllu og hljóta þeir eigin-
leikar að hafa notið sín vel í
hjúkrunarstarfi hennar. Áhrifa
heimahaganna gætti í fari hennar
í ást hennar á landinu og náttúru
þess og það var mjög ánægjuiegt
að fá að vera með henni og
ættingjum og vinum í gönguferð-
um gönguklúbbsins, sem stofnað-
ur var á heimili hennar og Ólafs
árið 1968.
Þau hjónin voru sérstaklega
frændrækin og létu sér annt um
hagi ættingja sinna. Það eru því
margar yndislegar stundirnar
með þeim hjónum sem rifjast upp
þegar litið er til baka. Móðir mín
og öll fjölskylda okkar, sem á þeim
hjónum svo margt að þakka,
minnast þessara stunda með
þakklæti í huga og djúpum sökn-
uði við fráfall Elínar.
Stórt skarð er höggvið í ætt-
ingjahópinn þegar mikilhæf og
eftirminnileg kona sem Elín
hverfur af sjónarsviðinu, langt
fyrir aldur fram. Söknuður ætt-
ingjanna er sár, en þó mestur
missir eiginmannsins sem sér á
bak lífsförunaut, sem hafði verið
honum svo mikið.
Á þessari stundu er okkur efst í
huga innileg samúð og von um að
algóður guð styrki Ólaf og alla
ættingja þeirra í sárri sorg.
Reynír G. Karlssson
Stríðinu er lokið, góður vinur er
horfinn.
Elín Anna Sigurðardóttir,
heilsuverndarhjúkrunarfræðingur
og deildarstjóri við ungbarnadeild
Heilsuverndarstöðvar Reykjavík-
ur, lézt 20. þ.m.
Elín var fædd 24. okt. árið 1929
að Litlu-Giljá, Sveinsstaðahreppi,
A-Hún., dóttir Sigurðar Jónssonar
bónda þar og Þuríðar Sigurðar-
dóttur, en þau eru bæði látin.
Elín ólst upp á heimili foreldra
sinna ásamt stórum systkinahópi.
Hún lauk námi frá Hjúkrunar-
skóla íslands árið 1953 og fram-
haldsnámi í heilsuvernd frá Stat-
ens Helsesösterskole, Osló, árið
1956. Hún starfaði við hjúkrun um
tíma bæði í Danmörku og Noregi,
en frá árinu 1955 starfaði hún við
barnadeiid Heilsuverndarstöðvar
Reykjavíkur allt til dauðadags.
Eftirlifandi eiginmaður hennar
er Ólafur H. Óskarsson, skóla-
stjóri Valhúsaskóla, Seltjarnar-
nesi, en þau giftust árið 1961.
Minningarnar streyma fram,
gáskafull skólaár, þó alvara lífsins
væri ávallt á næsta leyti og blasti
Tafl- og
bridgeklúbbur
Fimmtudaginn 25. september
hófst keppni í aðaltvímenningi
hjá félaginu. Keppt er í þrem 10
para riðlum. Meðalskor 108. Eft-
ir fyrsta kvöldið er staða efstu
para þessi.
A. riðill
1. Bragi Björnsson —
Þórhallur Þorsteinsson 122
2. Guðm. Eiríksson —
Sigurður Steingrímsson 121
3. Óskar Karlsson —
Guðm. Sigursteinsson 119
B. riðill
1. Jón Ámundason —
Árni Magnússon 130
2. Kristján Lillendahl —
Jón Ingibjörnsson 129
3. Rafn Kristjánsson —
Birgir Þorvaldsson 122
D. riðill
1. Gissur Ingólfsson —
Helgi Ingvarsson 127
2. Aðalsteinn Jörgensen
Stefán Pálsson 125
3- Tryggvi Gíslason —
Bernharður Guðmundsson 117
Úrslit í Firmakeppni T.B.K.
urðu þessi:
1. Sláturfélag Suðurlands
Bernharður Guðmundsson
Júlíus Guðmundsson
2. Nýja Blikksmiðjan
Baldur Ásgeirsson
Zóphanías Benediktsson
Brldge
>
Umsjóni ARNÓR
RAGNARSSON
3. Óskar og Bragi
Bragi Jónsson
Rafn Kristjánsson
4. Útvegsbanki íslands
Jón Ámundason
Árni Magnússon
5. Glóbus hf.
Kristján Lillendahl
Jón Ingibjörnsson
Fimmtudaginn 2. október
verður spiluð önnur umferð í
aðaltvímenningskeppni hjá fé-
laginu. Spilað verður í Domus
Medica kl. 19.30. Spilarar mætið
stundvíslega.
Frá Bridgefélagi
Reykjavíkur
Síðasta miðvikudag var
spilaður tvímenningur með
Mitchell-fyrirkomulagi. 22 pör
mættu til leiks. Urslit urðu
þessi:
Norður — Suður
1. Jón Hjaltason —
Hörður Arnþórsson 397
2. Jón Hilmarsson —
Þorfinnur Karlsson 367
3. Högni Torfason —
Steingrímur Jónasson 362
4.-5. Bjarni Sveinsson —
Sigmundur Stefánss. 353
4.-5. Sævar Þorbjörnsson —
Þorlákur Jónsson 353
Austur — Vestur
1. Þorgeir Eyjólfsson —
Björn Eysteinsson 423
2. Georg Sverrisson —
Rúnar Magnússon 372
3. Sævar Björnsson —
Guðmundur Auðunsson 368
4. Magnús Halldórsson —
Halldór Magnússon 343
5. Sigríður Pálsdóttir —
Jón Pálsson 334
Meðalskor var 330 stig
I dag, miðvikudaginn 1. okt.,
hefst hausttvímenningskeppni
B.R. Spilað er í Domus Medica
og hefst keppni stundvíslega kl.
19:30.