Morgunblaðið - 11.07.1981, Síða 26

26
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 11. JÚLÍ1981
+
Maöurinn minn,
SR. JÓN AUÐUNS,
fyrrverandi dómprófaatur,
andaöist þann 10. þ.m.
Dagný Auöuna.
t
Eiginmaöur minn,
YNGVI GUOMUNDSSON,
Sunnubraut 48, Keflavík,
lést aö heimili sínu 10. júlí.
Erla Geatadóttir.
t
Móöir mín,
GUÐBORG ÞORSTEINSDÓTTIR,
talkennari,
andaöist á Landakotsspítala 30. júní.
Jaröarförin hefur farið fram í kyrrþey aö ósk hinnar látnu.
Skúli Halldóraaon.
t
Eiginmaöur minn, faöir og tengdafaöir,
HAUKUR VIGFÚSSON,
fyrrv. foratöóumaður Veödeildar Landsbanka íslanda,
lóst hinn 9. júlí sl.
Ólöf Sigurjónadóttir,
Kristin Hauksdóttir, Skúli Siguróason,
María Hauksdóttír, Bjarni Sívertsen.
t
Móöir okkar og tengdamóöir,
INGIBJÖRG SNORRADÓTTIR,
Heiöargerði 21,
lést í Borgarspítalanum 4. júlí. Jaröarförin hefur fariö fram.
Áaa H. Jónsdóttir, Jón Magnússon,
Hildigunnur Jónsdóttir,
Halldór J. Jónsaon, Gyöa Thorsteinsson,
Snorri Jónsson, Soffía Jónsdóttir,
Siguröur Jónsson,
Sígrún E. Jónsdóttir.
t
Ástkær móöir mín og systir okkar,
GUNNÞÓRA G. MAGNÚSDÓTTIR
fró Efra-Hreppi í Skorradal,
Kleppsvegi 90, Reykjavík,
lést á Landspítalanum aö morgni 10. júlf.
Fyrir hönd vandamanna.
Ragnar Bruno,
Björgvin H. Magnússon.
t
Faðir okkar,
KRISTJÁN EYJÓLFSSON,
Miöengi, Garöahverfi,
veröur jarösunginn frá Garöakirkju, mánudaginn 13. júlí kl. 2.
Blóm og kransar eru vinsamlegast afbeöin en þeim, sem vildu
bent á Knattspyrnudeild Breiöabliks í Kópavogi. Börnin
t
Útför eiginmanns míns, fööur, tengdaföður og afa,
HALLDÓRS SIGURÞÓRSSONAR,
fulltrúa,
Granaskjóli 20,
er lést 2. júlí sl. fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 13. júlí kl.
15.00.
Þeim sem vildu minnast hans er bent á líknarstofnanir.
Guóný Einarsdóttir,
Ingibjörg H. Halldórsdóttir,
Einar I. Halldórsson,
Ásta B. Jónsdóttir
og barnabörn.
Egill Kristjánsson
— Minningarorð
Fæddur 26. april 1909.
Dáinn 5. júli 1981.
Áður en hinn nýi vegur var
lagður til Suðurnesja um heiðina
suður af Vatnsleysuströnd, lá
þjóðbrautin mikið nær byggðinni
þar á ströndinni. Frá þeim vegi
sést vel til bæja, sem flestir
standa tiltölulega nærri sjónum,
enda sjósókn höfuðatvinna þeirra
sem þar hafa búið um aldir.
Einstaka bær sker sig úr, t.d. er
reisulegt að líta heim að Kálfa-
tjörn. Þar er kirkjustaður þeirra
Vatnsleysustrendinga. Rétt sunn-
an við túnið á Kálfatjörn var um
síðustu aldamót og nokkuð fram
eftir þessari öld lítið býli sem hét
Hlið.
Þar fæddist Egill Kristjánsson
26. apríl árið 1909. Foreldrar hans
voru Ástríður Eyjólfsdóttir f. 6.7.
1868, d. 3.1. 1952 og Kristján
Jóhannsson sjómaður f. 27.10.
1857, d. 11.5. 1931. Ekki áttu þau
■ Ástríður og Kristján fleiri börn
saman. Ástríður var ekkja eftir
Egil Halldórsson, en hann dó árið
1905. Með Agli átti Ástríður eina
dóttur, Guðríði, sem lifir bróður
sinn.
Að Hliði stendur nú eftir af
bænum tóftin ein.' Hún sýnir
stærð bæjarhússins og legu. Tóft-
in sú segir nú frá því hve þröngt
var oft búið og nægjusemi mikil
hjá þeim kynslóðum sem alið hafa
sinn aldur í þessu landi. Sjávar-
kamburinn og rústir gamalla
nausta, einstaka vör og mannvirki
tengd sjósókn og fiskverkun gefa til
kynna harða lífsbaráttu þeirra
sem sóttu sjó frá hafnlausri
ströndinni. Þetta var leikvöllur
Egils Kristjánssonar meðan hann
var að vaxa úr grasi og sennilega
fyrsti starfsvettvangur hans þeg-
ar hann megnaði að rétta fram
hjálparhönd við verkun á aflan-
um.
Skólagöngu naut Egill en þó í
mesta hófi eins og títt var á þeim
tíma. Árið 1923 fluttist fjölskyld-
an til Reykjavíkur. Vann Egill þá
við ýmis verslunarstörf, en 1930
réðist hann til starfa á Tollstjóra-
skrifstofunni. Þar vann hann til
ársins 1943, að hann stofnaði sitt
eigið fyrirtæki á sviði umboðs- og
heildverslunar. Það fyrirtæki rak
hann í eigin nafni alla tíð síðan.
Egill Kristjánsson var vörpulegur
maður á velli, hávaxinn, bjartur
yfirlitum og allt viðmót hans
mótaðist af sanngirni og velvild í
garð samferðamanna sinna. Hann
var spaugsamur og miðlaði oft
vinum sínum af hnyttnum smá-
sögum. Hann hafði lag á að láta
menn brosa og mönnum leið vel í
návist hans.
Félagslyndur var Egill og lét
stjórnmál til sín taka, átti m.a.
sæti í stjórn Heimdallar á yngri
árum. En þótt hann væri í hópi
traustustu fylgismanna Sjálfstæð-
isflokksins, var hann gagnrýninn
á störf hans og stefnu, þegar
honum þótti miður takast.
Egill Kristjánsson var maður
vinsæll. Hann gaf sér tíma til þess
að ræða vandamál annarra og
vildi gjarnan leggja nokkuð af
mörkum til þess að finna lausn á
þeim. Hann var svo mannglöggur
að undrum sætti. Oft dugði að lýsa
manni í útliti og háttum fyrir Agli
og gat hann þá sagt, hver maður-
inn væri, foreldrar hans og forfeð-
ur. Sérstaklega átti þetta við
meðan hann hafði skrifstofu sína í
hjarta borgarinnar og átti mörg
spor um götur hennar.
Egill var vel listrænn. Sérstak-
lega hafði hann yndi af fögrum
söng. Hafði og sjálfur ágæta
söngrödd þótt hann beitti henni
sparlega. Ljóðlist var honum hug-
leikin og hafði hann á hraðbergi
ýmis ljóða Einars og Davíðs, en þá
dáði hann mest íslenskra ljóð-
skálda. Var gaman að hlýða á Egil
flytja ljóð þeirra á góðum stund-
um af innlifun og nærfærnum
skilningi.
Egill varð fyrir þeirri lífs-
reynslu að veikjast af berklum.
Töldu sumir læknar að miðað við
þekkingu á þeim sjúkdómi væru
engin ráð til að lækna Egil. Aðrir
hvöttu hann til þess að freista
þess að fara til Danmerkur á
heilsuhæli í Vejle. Það gerði hann
og fékk góðan bata þótt aldrei
væri hann samur og fyrr. Kunni
hann alla tíð miklar þakkir þeim,
sem hvöttu og studdu hann til
þeirrar ferðar, og sýndi þann hug í
verki.
Á sumrum dvaldi Egill jafnan í
Hliði og þar undi hann sér vel,
naut sjávarloftsins og samvista
við gamia kunningja og vini, sem
biðu komu hans þangað með
eftirvæntingu. Dvölin þar var
honum aflgjafi og óviðjafnanleg
fjallasýnin hvatti til nýrra starfa.
Saga Egils Kristjánssonar er
athyglisverð. Án menntunar að
heitið gæti, án fjárhagslegs stuðn-
ings svo um munaði, án frænd-
garðs til trausts og halds, en með
bjartsýni, heiðarleika og trú á
sjálfan sig ákvað hann að yfirgefa
öruggt starf hjá Tollstjóraemb-
ættinu og stofna eigið fyrirtæki.
Það fyrirtæki tókst honum að
reka á þann hátt að traust hans
var stöðugt og.menn höfðu ánægju
af að gera við hann viðskipti.
Egill var trúhneigður og trú-
rækinn, sáttur við skapara sinn og
undir þau vistaskipti búinn sem
nú hafa orðið.
Egill kvæntist 7. marz 1936
Margréti Briem, dóttur Önnu
Claessen og Ólafs Briem skrif-
stofustjóra. Synir þeirra eru Ólaf-
t
Innilegar þakkir fyrir auösýnda samúö og hlýhug viö andlát og
útför mannsins míns,
DADA EYLEIFSSONAR.
Guölaug Guömundsdóttir,
Njaröargötu 5.
t
Þökkum innilega öllum þelm sem sýndu samúö og hlýhug viö
andlát og jaröarför mannsins míns, fööur, tengdafööur og afa,
EGGERTS ODDSSONAR,
Hraungeröi,
Álftaveri.
Þökkum innilega öllum þelm sem á ýmsan hátt sýndu samúö,
hjálpsemi og vinsemd viö fráfall og útför
SVEINS BJARNASONAR
frá Hofi í Örœfum,
Ljósvallagötu 32, Reykjavik.
F.h. vandamanna.
Guömundur Bjarnason.
Pálina Pálsdóttir,
Málfriöur Eggertsdóttir, Högni Klemensson,
Þórarinn Eggertsson, Kristin Jónsdóttir,
Þórhalla Eggertsdóttir, Höröur Mar,
Oddur Eggertsson, Ágústa Siguröardóttir,
Hafdís Eggertsdóttir, Sveinn Þorsteinsson,
Svanhíldur Eggertsdóttir,
Halldór Eggertsson,
Páll Eggertsson,
Gottsveinn Eggertsson,
Jón Eggertsson
og barnabörn.
ur, f. 20.8. 1936, sendiherra,
kvæntur Rögnu Ragnars, og
Kristján, f. 31.12. 1942, flugstjóri,
kvæntur Margréti Sigursteins-
dóttur.
Af öllum ljóðum Einars Bene-
diktssonar sem Egill kunni og fór
með á stundum er mér minnis-
stæðastur flutningur hans á þess-
um tveim erindum úr Einræðum
Starkaðarr
Þad smáa er stórt í harmanna heim
höpp «»k slys bera dularliki —
OK aldrei er sama sinnið hjá tveim
Mt sama glysi þeir báðir fliki.
En mundu, þótt veröld sé hjartahörð
þott hrokinn sixri ok rétturinn víki,
bölið sem aldrei fékk uppreisn á jörð
var auðlegð á vöxtum i Kuðanna riki.
Eitt bros Ketur diiuinu i daKsIjós breytt
sem dropi breytir veÍK heillar skálar.
Þel Ketur snúist við atorð eitt.
Aðjfát skal höfð i nærveru sálar.
Svo oft leynist strenKur í brjósti sem brast
við biturt andsvar. Kefið án saka.
Hve iðrar marKt lif eitt auKnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.
Með þessum línum kveð ég
kæran mág. Hans mun ég lengi
minnast, er ég heyri góðs manns
getið.
Valgarð Briem
Þegar góður vinur er kvaddur
hinstu kveðju er það margt, sem
kemur upp í hugann. Ýmsar
endurminningar vakna og hinna
góðu kynna minnst.
Fundum okkar Egils bar fyrst
saman, þegar ég gerðist starfs-
maður tollstjóraembættisins í
Reykjavík árið 1936, en hann var
þá starfsmaður þar og hafði unnið
þar í nokkur ár á skrifstofunni.
Atvikin höguðu því svo, að okkar
kynni urðu þá ekki náin og ekki
fyrr en allmörgum árum síðar.
Á þessum árum varð Egill fyrir
þeirri sáru lífsreynslu, sem setti
alla tíð síðan visst mark á hann,
hugsun hans og framkomu og
ríkan skilning hans & högum
þeirra, sem fyrir einhverjum
áföllum eða mótlæti urðu í lífinu.
Hann tók þann sjúkdóm, sem þá
lagði marga að velli hér á landi, en
fyrir einbeitni hans og ákveðni
tókst honum að komast til lækn-
inga í Danmörku, þar sem hann
fékk fullan bata á einu fremsta
heiisuhæli Danmerkur í Vejle.
Þetta var mikið áfall fyrir hann
nýkvæntan, sem þó að lokum fór
betur en á horfðist. En seint mun
honum hafa fundist hann geta
fullþakkað þeim einstaklingum,
sem með orðum og athöfn hvöttu
hann til fararinnar til Danmerk-
ur, sem var mikið fyrirtæki fyrir
hann, eins og á stóð, en hann var
þess fullviss alla tíð, að hún hefði
orðið sér til lífs. Var það þó margt
og mikið, sem hann kom til leiðar,
svo að þeir mættu hljóta makleg
þakkargjöld fyrir, sem hann taldi
að bjargað hefðu lífi hans.
Því nefni ég þetta að mér finnst,
og raunar veit, að öllum, sem Egill
taldi sig standa í einhverri þakk-
arskuld við eða bar sérstaklega
fyrir brjósti, vildi hann endur-
gjalda margfaldlega. Þannig var
hann gerður og taldi þá enga
fyrirhöfn of mikla til þess að
koma slíku í kring. Um þetta hafði
hann ekki hátt, enda ekki gert í
því skyni að vaxa af því sjáifur.
Til æskustöðvanna á Vatns-
leysuströnd bar hann alla tíð
sérlega hlýjan hug og sýndi hann
ræktarsemi sína til þeirra með
mörgu móti. Mörgum öidruðum