Morgunblaðið - 10.09.1981, Side 30

30
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 10. SEPTEMBER 1981
Ályktanir 26. þings
Sambands ungra sjálfstæðismanna
Á þingi Sambands ungra sjálfstæðismanna, sem haldið var á ísafiröi 28.—30.
ágúst var ályktað um ýmsa málaflokka fyrir utan almenna stjórnmálaályktun, sem .
þegar hefur birst hér í biaðinu. Fara ályktanir þtngsins um einstök mál hér á eftir.
Um atvinnumál:
Atvinnufrelsi
og einkaframtak
Á NÝLIÐNUM áratuK íluttust þús-
undir íslcndinKa af landi hrutt. .K
flcirum cr Ijnst art islcnskt cfna-
haK-skcrfi þulir ckki lcnKur þá vcrfi-
ImíIku uk stodnun lífskjara scm rikt
hcfur undanfarin ár.
íslenskum stjórnvöldum bcr skylda
til að Krípa til raunhæfra aðKerða í
efnahaKsmálum, sem fyrst ok fremst
miða að því að ná skjótum ok
varanleKum áranKri í baráttunni við
verðbólKuna ok byKKÍa upp heilbrÍKt
atvinnulíf á Krundvelli frjálsra við-
skiptahátta. Að öðrum kosti rýrna
lífskjor á íslandi áfram ok íslenskt
atvinnulíf dreKst sífellt aftur úr
keppinautum sínum erlendis með
ófyrirsjáanleKum afleiðinKum.
Skilyrði til
atvinnurekstrar
UnKÍr sjálfstæðismenn leKKja
áherslu á að atvinnufrelsi ok einka-
framtak eru nauðsynleK skilyrði fyrir
efnahaKsuppbv'KKÍnKU OK sókn til
bættra lífskjara ok Krnndvallarskil-
yrði þess, að hér á landi fái þrifist
öfluKt atvinnulíf, er að tafarlaust
verði snúið af núverandi stefnu hafta
ok ríkisafskipta. Hlutverk hins opin-
bera í atvinnumálum er fyrst ok
fremst að skapa atvinnuveKum líf-
vænleK vaxtarskilyrði ok svÍKrúm til
athafna. Eftirfarandi aðKerða er þörf
m.a.:
• Innleiða ber frjálsa verðmyndun
samfara aðKerðum sem örva framboð
ok samkeppni, enda leiðir slíkt verð-
myndunarkerfi til haKkvæmni í
rekstri fyrirtækja ok stuðlar að lægra
ok stöðuKra verðlaKÍ. Með breyttu
fyrirkomulaKÍ hafa fyrirtæki í iðnaði
ok verslun hap af því að Kera haKstæð
innkaup, spara tilkostnað ok haKræða
rekstri. Alt þetta kemur fram í bættri
samkeppnisstöðu fyrirtækja ok lækk-
uðu vöruverði.
• GenKÍ ok fcjaldeyrisverslun verði
Kefin frjáls. ÞannÍK miðist KenKÍsskr-
áninK við að halda jöfnuði í viðskipt-
um við útlönd.
• Skatta af atvinnulífinu ber að
lækka stórleKa ok tryKRja jafnrétti
milli atvinnuveRa ok fyrirtækja í
skattalcKU tilliti í vaxandi mæli er
atvinnulífið látið bera kostnað af
marKvísleKum félaKsmálapökkum
undir því yfirskyni að verið sé að
bæta haK launþeKa.
• Reyndin verður hins veKar sú, að
ráðstafanir sem þessar leKKja æ
þynKri byrðar á atvinnufyrirtæki án
þess að þær komi launþeKum almennt
til KÓða. Á endanum Krefur þetta
undan atvinnuöryKKÍ launþega ok
vinnur þannÍK KeKn haKsmunum
þeirra. Tafarlaust ber því að snúa af
þessari óheillabraut.
• Aukin fjárfestinK ok framleiðni
verður því aðeins tryKKÓ, að almenn-
inKÍ verði opnuð leið til arðbærra
fjárfestinKa í fyrirtækjum með því að
sparnaður í formi hlutafjár hljóti
sömu skattmeöferð ok annar sparnað-
ur.
• EinunKÍs með því að byKKja upp
heilbrÍKt atvinnulíf á Krundvclli
frjálsra viðskipta ok atvinnuhátta ok
jafnréttis milli fyrirtækja og
atvinnuveKa tekst að ná fram nauð-
synleKri sókn í atvinnumálum ok
treysta efnahaK þjóðarinnar.
Jafnrétti milli
atvinnuvcKa
Á ýmsan hátt er atvinnuveKum ok
fyrirtækjum mismunað bæði að því
er varðar skatta, fjárfestinKarstyrki,
rekstrarframlöK ok aÖKanR að láns-
fjármaKni. Þessu misrétti þarf að
útrýma ok miða við þá Krundvallar-
reKlu, að atvinnurekstur verði ekki
ríkisstyrktur.
• AðstööuKjald ok launaskatt þarf
annað hvort að afnema eða lækka ok
leKKja jafnt á allar atvinnuKreinar.
• Koma þarf á jafnræði milli rekstr-
arforma að því er varðar frádráttar-
reKlur til skatts og Kera öllum
fyrirtækjum að Kreiða sama skatt af
sömu tekjum án tillits til þess hvort
um er að ræða einkafyrirtæki, fyrir-
tæki í eÍRu hins opinbera eða sam-
vinnufélaKa.
• Þó að réttlæta meKÍ tímabundna
styrki til atvinnuKreina eða fyrir-
tækja sem nauðsynleRar kunna að
teljast íslensku efnahaKslífi á
KrundvallarreKlan hins vegar að vera
atvinnulíf án styrkja, enda skekkja
styrkveitinKar arðsemismat og efna-
haKsstarfsemi og firra atvinnurek-
endur fjárhagslegri ábyrgð.
• Stefna þarf markvisst að samræm-
ingu aðflutningSKjalda.
Um húsnæðismál:
Sérhver f jölskylda
í eigin húsnæði
í samra'mi við grundvallar-
stefnu Sjálístaðisflokksins í hús-
na-ðismálum telja ungir sjálf-
sta>ðismenn. að sérhverri fjöl-
skyldu skuli gert kleift að cign-
ast og húa í eigin húsnæði.
í þeim ríkisstjórnum, sem Sjálf-
stæðisflokkurinn hefur átt aðild
að, hefur mikil áhersla verið lögð
á þennan þátt, enda búa óvíða
jafnmargir í eigin íbúðum og
gerist hér á landi. í kristnu
þjóðfélagi hlýtur heimilið og fjöl-
skyldan að þera meginábyrgðina
af uppeldi ungu kynslóðarinnar.
Ein mikilvæg forsenda þess, að
svo megi verða, er að fjölskyldum
sé gert kleift að eignast eigið
húsnæði.
Gífurleg verðbólga og versnandi
lánakjör á undanförnum árum
hefur gert það að verkum, að
sífellt verður erfiðara fyrir ungt
fólk að eignast húsnæði. Núver-
andi ríkisstjórn hefur gjörsam-
lega brugðist í þessum efnum og
f.vigt stefnu, sem reist er á fölsk-
um forsendum, og er þegar til
lengdar lætur andstæð hagsmun-
um fjöldans.
I húsnæðislögum núverandi rík-
isstjórnar er almenningi hróplega
mismunað, þar sem fast ákveðið
tekjumark er látið ráða því, hvort
menn fá lánað brot af kaupverði
íbúðar eða meginhluta þess. Þess-
ari stefnu er framfylgt á kostnað
byggingarsjóðs hins almenna hús-
byKKjanda. Jafnframt er ljóst, að
yfirlýsingar stjórnvalda um, að
1500 íbúðir í verkamannab-
ústöðum verði byggðar fyrir árs-
lok 1982 eru blekkingar einar, þar
sem fjármagn er ekki fyrir hendi.
Ungir sjálfstæðismenn telja, að
nú þegar verði að snúa af þessari
óheillabraut og leggja áherslu á
eftirfarandi atriði:
1. Lán til allra þeirra einstaklinga
er eignast íbúð í fyrsta sinn,
verði aukin í 80% af kostnaðar-
verði, hvort sem um er að ræða
nýbyggingu eða kaup á eldra
húsnæði. Fé til þessa sé fengið
af óskertum láunaskatti og sem
verðtryggð langtímalán úr líf-
eyrissjóðum.
2. Raunhæft átak verði gert ,í
húsnæðismálum aldraðra. Veitt
verði fé til frjálsra samtaka
húsbyggjenda og einstaklinga,
sem hyggjast reisa íbúðir, þar
sem sérstakt tillit er tekið til
þarfa aldraðra og hreyfihaml-
aðra. Fasteignaskattar af íbúð-
arhúsnæði aldraðra og öryrkja
verði lagður niður.
3. Tilgangur Húsnæðisstofnunar
ríkisins verði tekinn til gagn-
gerðrar endurskoðunar, t.d.
með því að lán til húsbyggjenda
verði í höndum almennra lána-
stofnana og ýmis verkefni
hennar falin einkaaðilum.
4. Fullnægt verði þörfum hús-
byggjenda eftir hentugum
byggingarlóðum, skipulagsregl-
ur verði gerðar sveigjanlegri,
þannig að þær svari óskum
einstaklinganna.
Vegna þess ófremdarástands
sem nú ríkir í húsnæðismálum
telja ungir sjálfstæðismenn, að
taka beri lögin um húsaleigu-
samninga til endurskoðunar þegar
í stað, og breytt þannig að hvorki
hallist á rétt leigjenda eða leigu-
sala.
Ungir sjálfstæðismenn telja það
eðlilegast að frjáls markaður sjái
um að nægjanlegt framboð á
húsnæði til íbúðar sé fyrir hendi.
Stjórnvöldum ber að stuðla að því,
að þannig ástand komist á en
leggji ekki stein í götu einstakl-
ingsframtaksins á þessu sviði eins
og nú er g'ert.
Þangað sem armur laganna nær ekki
Móöureðliö sigrar
M«jðureðlið sigrar.
Leikstjóri: John Cassavetes scm
er jafnframt höfundur hand-
rits.
Tónlist: Bill Conti.
Kvikmyndun: Fred Schuler.
Sýningarstaður: Stjörnubíó.
Upphaf myndarinnar „Gloria“
sem nú skreytir sýningartjald
Stjörnubíós er sérlega glæsilegt.
Við fylgjum myndavélinni undir
brýr New York-borgar sem
skarta bílljósum líkt og perlum í
bláu skini kvöldstjarnanna. Þá
feliur myndaugað skyndilega að
bráðfallegri Púerto Rico-stúlku
Kvlkmyndlr
eftir ÓLAF M.
JÓHANNESSON
sem berst áfram í almennings-
vagni með tinnusvört augun
þanin af skelfingu. Við fylgjum
stúlkunni að sambýlishúsi, þar
bíða hennar skuggalegir náung-
ar, síðan upp lyftu inní íbúð þar
sem fjölskylda stúlkunnar bíður.
Bíður hvers? Svarið kemur vafa-
laust á óvart. Fjölskylda þessi
bíður nefnilega líkt og gyð-
ingarnir forðum í Gettóum naz-
ismans, „útrýmingar“. Ótrúlegt
í miðri New York. Það var varla
maður tryði sinum eigin augum,
að í hjarta hins vestræna heims
séu til menn sem stunda „útrým-
ingarherferðir".
Það er ekki ætlunin að rekja
hér hinn ótrúlega en samt senni-
lega söguþráð þessarar myndar.
En hann byggist á þeirri óhugn-
anlegu spennu sem skapast er
maður sér varnarlaust barn
hundelt af blóðhundum sjálfrar
mafíunnar. Ekki minnkar þessi
spenna er kemur í ljós að líf
barnsins hangir á veikum þræði
þeirrar tilfinningar sem við köll-
um móðurást. En myndin opnar
áhorfandanum sýn inn í það
undarlega völundarhús sem
þessi tilfinning flæðir um, og við
getum nefnt móðurhjartað.
Það fellur í hlut Gena Row-
land, að sýna okkur hvernig
þetta hjarta pumpar hugrekki og
baráttuvilja um æðar leikper-
sónunnar, Gloriu, uns sláttur
þess hljómar hærra en .44 magn-
um skammbyssa. Er sérlega
áhrifaríkt að sjá hverju kona,
hlaðin móðurást er megnug í því
ógeðslega karlrembusamfélagi
sem nefnt er mafían. Ósjálfrátt
varð mér hugsað til þess hverju
konan gæti áorkað í hinum stóra
heimi nyti hún sama réttar og
karlmaðurinn. Ætli gervöllu
mannkyni væri stefnt undir þá
fallöxi sem nú er reist af
karlrembusvínum austan hafs
og vestan, ef mæður sætu í
helmingi ráðherrastóla og þing-
sæta? Eða var það ekki hönd
karlmannsins sem hleypti af
’skotum í tveimur heimsstyrjöld-
um, meðan móðurhöndin strauk
lokka skelfds barns? Hversu
margar blóðstjörnur hafa setið á
öxlum kvenna? Hvaða kona fæli
í hendur afdankaðs kábojs eða
uppdópaðs öldungs líf barns
síns? Spurningar í þessum dúr
leituðu á huga minn er ég horfði
á hina hetjulegu baráttu Gloriu,
aðalsöguhetju nýjustu myndar
Stjörnubíós. Gioria þessi hafði
engar skyldur við litla drenginn
sem „byssuhetjur" mafíunnar
eltu. Hún var meira að segja
hluti af „þagnarkerfi" mafíunn-
ar.
Ég efast um að Gena Rowland
hafi fengið erfiðara hlutverk en
þessarar ráðvilltu konu sem
svíkur „kerfið“ til að þjóna
lífinu. Rowland er vön sviðsleik
og kemur sú reynsla vel fram
hér í öruggu hreyfingamynstri
og áhrifamikilli beitingu and-
litsvöðva. Samt er eins og hún
gerist stundum full atkvæðamik-
il líkt og hinar andstæðu tilfinn-
ingar sem bærast innra með
henni taki völdin. Þá sýnist mér
frúin vera að nálgast breyt-
ingarskeiðið þegar hormóna-
starfið skekkir nokkuð kompás
tilfinninganna. Hins vegar er
greinilegt að frábær samvinna
ríkir milli Rowlands og (eigin-
mannsins) leikstjórans John
Cassavetes. Minnir þessi sam-
vinna um margt á samvinnu
Bergmans og Ullman eða
Chabrol og Stephane Audran.
Sýnir hún hversu karl og kona
eru megnug þegar þau leggjast á
eitt. Ætli friður ríkti ekki hjá
fjölskyldu þjóðanna ef svipuð
eindrægni (og jafnræði) ríkti
þar milli karla og kvenna og
ríkti hjá fyrrgreindum lista:
mönnum í hita sköpunarinnar? í
það minnsta hyrfi hið ógeðfellda
fyrirbrigði „mafía“ af yfirborði
jarðar og þarmeð flestar þær
ríkisstjórnir sem nú sitja að
völdum.