Morgunblaðið - 23.09.1982, Qupperneq 44

44
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 23. SEPTEMBER 1982
Ast er...
... ad gleyma skrefataln-
ingunni.
TM R*o U S Pal Off —»11 rights reservod
• 1962 Los Angetes Tunes Syndicate
llvað er þetta. — Ég hélt að konan
mín hefði komið hingað vegna
gallsleinaka.st.s?
HÖGNI HREKKVISI
• i?A& tlNS 60TT AÐ (//£) SETTUM SPREH6JU i
fMFA/A/eMyUNlp.»
„Þegar síldin var drepin upp og fiskur stórféll í verði erlendis, í tíð viðreisnarstjórnarinnar, þí tók stjórnin þá
gæfuríku ákvörðun að virkja Þjórsá við Búrfell og nota vatnsflaum árinnar til að mala gull i þjóðarbúið, sem hún
hefir gert með miklum glæsibrag alla tíð síðan. Ekki vantaði þó hrakspárnar í íshræðslukjaftæðið frá úrtölumönnum
vinstriflokkanna.“
Náttúruvernd á villigötum
Ingjaldur Tómasson skrifar:
„Hér á landi hefir náttúruvernd
verið rækt um árabil og Náttúru-
verndarráð var stofnsett með lög-
um frá Alþingi. Með þeim lögum
má segja að ráðið fái stöðvunar-
vald yfir öllum meiriháttar fram-
kvæmdum er spilltu umhverfi að
áliti ráðsins. Náttúruverndarráð
hefir sýnt valdsvið sitt yfir flest-
um stærri virkjunarframkvæmd-
um. Líka hefir það ásamt heilsu-
verndarstofnunum ríkisins ham-
ast árum saman gegn meintri
stórmengun frá Alverinu í
Straumsvík.
Svonefnd náttúruverndarsam-
tök, bæði hér á Faxaflóasvæðinu
og þó sérstaklega norðanlands,
hafa unnið það helst til síns ágæt-
is að stöðva eða draga á langinn
um árabil alla orkuvirkjun norðan
fjalla. Stjórn Laxárvirkjunar var
neydd til þess, bæði með ofbeldi og
ofbeldishótunum, að hætta við
virkjun III. Fyrir þetta voru norð-
anmenn verðlaunaðir með því að
skylda alþjóð til að gefa þeim
fokdýran laxasiiga. Þetta var
orsök þess að ráðist var í Kröflu-
virkjun. Hún brást vegna náttúru-
hamfara sem enginn ga.t séð fyrir.
Og nú er verið að fikta við rándýr-
ar boranir þarna með lakasta ár-
angri frá upphafi borana hér. Það
er engu líkara en Krafla eigi að
verða tilraunastöð eða eint konar
atvinnubótavinna fyrir Norðlend-
inga.
Og svo hamast orkuyfirvöld við
að leggja fokdýra langhunda um
landið, þar sem óhemjuorka tap-
ast í flutningi (spennufall). Þessi
langhundapest er áreiðanlega bú-
in að kosta þjóðina eins mikið og
3—4 stórvirkjanir. Öll afskipti nú-
verandi og fyrrverandi vinstri-
stjórna af orkumálum eru stór-
hneyksli og ættu engum að koma á
óvart, því að bæði Framsókn og
Alþýðubandalag hafa ætíð barist
af hörku gegn allri orkubeislun
hérlendis.
Þegar síldin var drepin upp og
fiskur stórféll í verði erlendis, í tíð
viðreisnarstjórnarinnar, þá tók
hún þá gæfuríku ákvörðun að
virkja Þjórsá við Búrfell og nota
vatnsflaum árinnar til að mala
gull í þjóðarbúið, sem hún hefir
gert með miklum glæsibrag alla
tíð síðan.
Ekki vantaði hrakspárnar og ís-
hræðslukjaftæðið frá úrtölu-
mönnum vinstriflokkanna. Nátt-
úruverndarráð og svonefnd nátt-
úruverndarsamtök eru líka sami
grauturinn í sömu skálinni. Þetta
er kommúnisminn sem er búinn
að gjörspilla öllu þjóðlífi íslend-
inga gegnum ríkisfjölmiðlana,
listamanna- og rithöfundasamtök-
in og öskurtónlistina, til að múg-
sefja yngri kynslóðina. Allir eiga
að hætta að hugsa, aðeins kok-
gleypa „fagnaðarboðskap" komm-
únismans hráan. Og segja má að
þjóðin finni nú andblæ hans leika
um sig, því að fátt ber sig fjár-
hagslega nema þá helst brenni-
vínsskemmtanir og sölumennsku-
æðið út um heim allan.
Það er annars skrýtið þjóðfél-
agsástand, sem vinstristefnan er
búin að skapa. Ef við færum að
nota okkar innlendu orku, t.d. í
samgöngum, og bensínnotkun yrði
lítil, þá myndi ríkið missa hinn
mikla bensín- og olíuskatt, sem nú
rennur beint í ríkissjóð. Ríkishítin
er orðin svo útbelgd af nefnda-,
ráða- og stofnanafargani, að hinar
gífurlegu tolltekjur og svimháu
skattar duga hvergi til, svo að
stórfelld og stöðugt vaxandi er-
lend lán þarf að taka til að brúa
bilið. Þessu ástandi mætti helst
líkja við fjallgöngumann í ógöng-
um, sem hvorki kemst upp né
niður.
Svo ég víki aftur að náttúru-
verndarmálum, þá sé ég ekki ann-
að en þau séu bæði hápólitísk og á
villigötum. Til dæmis fuglafriðun-
armál. Eg er nýkominn frá æsku-
stöðvum mínum í Flóanum. Það
má segja að þar hafi verið stöðug
farfuglahljómkviða um varptím-
ann, þegar ég var ungur. Nú er
varla hægt að segja að nokkurt
fuglalíf sé þar. Fækkun „vorboð-
ans Ijúfa", heiðlóunnar, er hrika-
leg, varla að nokkur sjáist nú. Það
mátti segja að hún fyllti hvern
sleginn túnblett og feiknastórir
hópar svifu um loftin, þegar hún
var að búa sig undir brottförina.
Svipað má segja um fjölmargar
aðrar fuglategundir.
Ég er nærri viss um að bæði
fuglafræðingum og stórum hluta
hinnar skemmtanasjúku íslensku
þjóðar er nákvæmlega sama hvort
nokkur heiðlóa lifir á okkar landi
eður ei. En það eru til ránfuglar,
sem fjölgar gífurlega. Það er bæði
svartbakur ( sem er vel alinn á
fiski og sláturúrgangi) og sílamáv-
urinn. Þegar talað er um nauðsyn
þess að fækka svartbaknum er
fyrst eins og komið sé við hjarta
fuglafræðinga og ýmissa náttúru-
verndarmanna. En sjálfsagt er
talið að gera út heilan her byssu-
manna vélvæddan bæði torfæru-
bílum og vélsleðum til að strá-
drepa „vetrarperlu" hálendisins,
rjúpuna.
Og nú er rósin í hnappagati
bændaforustunnar, minkurinn,
kominn í hverja einustu sveit á
Islandi. Tveimur samtölum við
fuglafræðing man ég eftir í út-
varpi. Spurt var um það, hvort
minkurinn eyddi ekki öllu lífi ef
hann kæmist í æðarvarp, og svarið
var: Jú, hann drepur hvern einasta
fugl, en það gerir bara ekkert til
þótt æðarfuglinn venjist af þeim
ósið að hópast saman en dreifi
heldur úr sér um varptímann. Síð-
ar var spurt hvort minkurinn væri
ekki ofveiddur. Svarið var að hann
væri ofveiddur við Mývatn! Ýmsir
náttúrufræðiforustumenn telja að
minkurinn hafi unnið sér þegnrétt
í landinu, rétt eins og erlendir
menn sem fengið hafa íslenskan
ríkisborgararétt.
Mikið ramakvein var rekið upp,
þegar ákveðið var að stemma stigu
við offjölgun sela vegna orma í
þorskfiski. Mjög var átalið að sel-
urinn var ekki nýttur og jafnvel
talin hætta á að blessaður örninn
væri í hættu vegna ofáts úldinna
selskrokka. En ekki er minnst á
hin gífurlegu verðmæti sem kast-
að er frá togurum (lifur, hrogn).
Eða hið mikla magn hrognkelsa,
sem kastað er. Minni á allt
óhreinkað frárennsli Faxaflóa-
svæðisins, sem ýmist blandast
sjónum eða liggur í rotnandi
haugum við útföllin. Geta mætti
olíubrákarinnar sem blasir við öll-
um, er ganga um ströndina á góð-
viðrisdögum.
Okkur er kennt að maðurinn
eigi að stjórna lífríki jarðar og
koma í veg fyrir að nokkru dýri
offjölgi svo mjög að önnur séu í
útrýmingarhættu. Það er vissu-
lega engin skemmtun að aflífa
jafnvel húsdýr, sem okkur þykir
vænt um. En við hér á norður-
hjara getum ekki án þess lifað."
Skrifið eða hringið
til Velvakanda
Velvakandi hvetur lesendur til að skrifa þættinum um hvaðcina, sem
hugur þeirra stendur til — eða hringja milli kl. 10 og 12, mánudaga til
fóstudaga, ef þeir koma því ekki við að skrifa. Meðal efnis, sem vel er
þegið, eru ábendingar og orðaskipti, fyrirspurnir og frásagnir, auk pistla
og stuttra greina. Bréf þurfa ekki að vera vélrituð, en nöfn, nafnnúmer
og heimilisfong verða að fylgja öllu efni til þáttarins, þó að höfundar
óski nafnleyndar.
Nérstaklega þykir ástæða til að beina því til lesenda blaðsins utan
höfuðborgarsvæðisins, að þeir láti sinn hlut ekki eftir liggja hér í
dálkunum.