Morgunblaðið - 25.08.1983, Qupperneq 36

36
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 25. ÁGÚST 1983
Faöir okkar, t KRISTBJÖRN TRYGGVASON,
lasknir
Miklubraut 48, Reykjavík,
andaölst aöfaranótt 23. ágúst.
Helgi Kristbjarnarson, Fanney Kristbjarnardóttir, Halla Kristbjarnardóttir.
t
JÓNASTRYGGVASON
frá Finnstungu
lést að héraðshælinu Blönduósi þann 17. ágúst sl.
Hann veröur jarösunginn frá Blönduóskirkju laugardaginn 27. ág-
úst kl. 14.00.
Ættingjar og vinir.
t
JÓN ÁGÚST GUOJÓNSSON,
Heysholti,
andaöist i Landsspitalanum 18. ágúst.
Jarðarförin fer fram frá Skaröskirkju i Landssveit laugardaginn 27.
ágúst kl. 14.00.
Sigrföur Guömundsdóttir,
Óskar Guömundsson.
t Systir okkar,
ÓLÖF G. JÓNSDÓTTIR, Laufásvegi 3, Stykkishólmi,
veröur jarösett frá Stykkishólmskirkju laugardaginn 27. ágúst kl.
14.00. Systkinin.
t
Útför móöur okkar og tengdamóöur,
JENNÝAR SIGFÚSDÓTTUR,
Barkarstöóum, Miöfirði,
fer fram frá Melstaöarkirkju laugardaginn 27. ágúst nk. kl. 14.00.
Jarösett veröur í heimagrafreit aö Barkarstööum.
Ferö verður frá Umferöarmiöstööinni kl. 8 f.h. útfarardaginn.
Ragnar Benediktsson, Arndfs Pálsdóttir,
Börkur Benediktsson, Sólrún Þorvaróardóttir,
Birna Benediktsdóttir, Kriatinn Jónsson,
Bergþóra Benediktsdóttir, Ásmundur J. Jóhannsson,
Sveinlaug Sigmundsdóttir.
t
Útför eiginmanns míns,
STEFÁNS ÓLAFS STEFÁNSSONAR,
stöövarstjóra,
Kirkjutorgi 5, Sauöárkróki,
fer fram frá Sauöárkrókskirkju í dag, fimmtudaginn 25. ágúst kl.
14.00.
Fyrir hönd barna, barnabarna og tengdabarna,
Alma Björnsdóttir.
t
Útför eiginkonu minnar og móöur,
ELÍNAR GUÐJÓNSDÓTTUR,
Bústaðavegi 91,
Reykjavík,
veröur gerö frá Fríkirkjunni í Reykjavík flmmtudaginn 25. ágúst nk.
kl. 13.30.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Krabbameinsfélag Is-
>anClS Albert Sigurósson,
Guöjón Albertsson.
t
Eiginmaöur minn og faöir okkar,
ÓSKAR SVEINSSON,
prentari,
Drekavogi 20,
veröur jarösunginn frá Fossvogskirkju, föstudaginn 26. ágúst kl.
13.30.
Þeim sem vilja minnast hans er vinsamlega bent á Hjarta-
þræöingatæki Landspítalans gíróreikn. 23700-0.
Jakobína Hafliöadóttir,
Sveinn Óskarsson,
Helga Óskarsdóttir.
Elíri Guðjóns-
dóttir — Minning
Fædd 2. apríl 1918.
Dáin 17. ágúst 1983.
Mig langar til að minnast mág-
konu minnar Elínar Guðjónsdótt-
ur sem lést 17. ágúst sl. eftir þung-
bær veikindi.
Hún var fædd 2. apríl 1918 að
Neðri-Þverá í Fljótshlíð. Foreldr-
ar hennar voru hjónin Sigríður
Sigurðardóttir og Guðjón Árna-
son, er þar bjuggu. Ella, en það
var hún ætíð kölluð, var elst 6
systkina.
Árið 1939, 27. maí, giftist hún
eftirlifandi eiginmanni sínum, Al-
bert Sigurðssyni. Einkasonur
þeirra er Guðjón, lögfræðingur
hjá Tryggingastofnun ríkisins,
sem kvæntur er Kristínu Guð-
mundsdóttur og eiga þau tvær
dætur, Elínu og Sif.
Ella var fyrirmyndar húsmóðir
og var einkar gott að heimsækja
þau hjón að heimili þeirra að
Bústaðavegi 91, enda voru þau
með afbrigðum gestrisin.
Mér er ofarlega í huga hve góð
hún var syni mínum alla tíð og
hversu rausnarleg hún var á öllum
sviðum og nutu barnabörn mín
þess einnig.
Ella var mjög félagslynd og
hafði gaman af að ferðast og var
búin að fara víða, bæði innanlands
og utan.
Um langt árabil starfaði hún
við afgreiðslu í Kexverksmiðjunni
Esju og er verksmiðjan var lögð
niður fór Ella að vinna í eldhúsi
Borgarspítalans þar til hún hætti
vegna veikinda.
Þá er ég kveð hana og þakka
henni allt það er hún var mér og
minni fjölskyldu bið ég henni
Guðs blessunar og sendi Alla,
Guðjóni, Stínu og dætrum samúð-
arkveðjur.
Hanna
„Ég er ekki tilbúin að taka við
þessu," grét átta ára hnáta, þegar
henni var sagt að Elín „amma“
væri dáin.
Hún kom þannig orðum að því,
sem bærðist innra fyrir hjá okkur
hinum, sem þó erum eldri og
reyndari. Þrátt fyrir langan að-
draganda veitist okkur erfitt að
skilja og sætta okkur við, að
kveðjustundin sé upp runnin, að
Elín sé farin frá okkur fyrir fullt
og allt.
Það var 1952 að við fluttumst
fyrst í sama hús. Ég var fimm ára,
og Elín var konan niðri. Það var
fljótrötuð leiðin um þvottahúsið
og inn til hennar. Ferðirnar urðu
enda svo tíðar, að mömmu þótti
nóg um ónæðið, sem af hlytist.
Ekki virtist Elín þó finna fyrir
því. Hjá henni var alltaf til mjólk-
urglas og heimsins besta rúllu-
terta. Svo var bókasafnið hans
Guðjóns, sem skoða mátti að vild,
ef vel væri með farið.
Við uppi fluttumst á braut í
nokkur ár. Er við snérum aftur,
var allt við það sama og við jafn-
velkomin á neðri hæðina til Elínar
og Alberts og fyrr. Enn fluttum
við, en tíu árum seinna sneri ég
aftur, í þriðja sinn, þá gift kona.
Betra sambýli en þá hófst er
vart hægt að hugsa sér. Þau voru
ófá skiptin, sem leitað var niður
eftir hveiti, eftir tvinna, eða bara
til að segja halló. Þegar börnin
þrjú hlóðust niður á efri hæðinni,
reyndi e.t.v. fyrst á nágrannaþelið.
Þrír barnavagnar fylltu upp allt
sameiginlegt rými, þvottahús
beggja hæða var hertekið, fyrir-
ferðin á okkur hefði gert venjulegt
sambýlisfólk gráhært. En ekki El-
ínu og Albert. Þau voru boðin og
búin að aðstoða og hliðra til,
aldrei bar á að þeim gremdist, sem
þó hlýtur að hafa gerzt.
Minning:
Stefán Ólafur Stefáns
son stöðvarstjóri
Fæddur 3. mars 1916.
Dáinn 16. ágúst 1983.
í dag fer fram frá Sauðár-
krókskirkju útför Stefáns Ólafs
Stefánssonar, stöðvarstjóra Pósts
og síma á Sauðárkróki. Hann lést
á sjúkrahúsi Skagfirðinga 16. ág-
úst sl. Stefán ólafur fæddist á Ak-
ureyri 3. mars 1916 og var því á 68.
aldursári, er hann lést. Foreldrar
hans voru Stefán Ólafur Sigurðs-
son, kaupmaður þar í bæ og kona
hans, Jóhanna Sigríður Jónsdótt-
ir. Stefán var sonur Sigurðar
Jónassonar bónda á Kjartansstöð-
um á Langholti en faðir Jóhönnu,
móður ólafs, var Jón Jónsson,
prófastur að Hofi í Vopnafirði.
Jón Kjartansson, forstjóri, ná-
inn vinur og frændi Ólaf9, ritaði
afmælisgrein um hann sextugan
og segir þar m.a. um æskuheimili
ólafs á Akureyri: „ólafur ólst upp
í fjölmennum systkinahópi á
glæsilegu heimili að Hafnarstræti
29 þar sem einstök gestrisni og
góðvild settu svip á heimilið og
fornar dyggðir voru í hávegum
hafðar."
Af þessari lýsingu má ráða, að
Ólafur hefur hlotið gott uppeldi og
fengið í foreldrahúsum það vega-
nesti, er dugði honum vel þegar út
í lífsbaráttuna kom.
Árið 1934 fluttist Ólafur með
foreldrum sínum til Siglufjarðar.
Hann settist í Verslunarskóla ís-
lands haustið 1935 og lauk þaðan
prófi vorið 1938. Mér hefur verið
sagt, að ólafur hafi verið ágætur
námsmaður, skarpur og næmur,
hafði stálminni. Engan mann hefi
ég þekkt, sem var jafn hraðlæs og
hann og undraðist ég oft afköst
hans í bókalestri. Árið, sem Ólafur
útskrifaðist úr Verslunarskólan-
um, var hann ráðinn fulltrúi á
póstafgreiðslunni á Siglufirði og
starfaði þar óslitið til ársins 1958,
er hann var skipaður stöðvarstjóri
á Sauðárkróki. Þeim starfa gegndi
hann til dauðadags og hafði þá
verið í þjónustu Pósts og síma í 45
ár. Á Siglufirði mun ólafur hafa
tekið talsverðan þátt í félagsmál-
um, og þegar til Sauðárkróks kom,
hélt hann afskiptum sínum af
þeim áfram. Hann var i mörg ár
félagi í Rotaryklúbbi staðarins og
félagi í Frímúrarareglunni. For-
maður Tónlistarfélags Skaga-
fjarðar var hann á annan tug ára
og í stjórn Tónlistarskólans á
Sauðárkróki. ólafur lék ekki sjálf-
ur á hljóðfæri, sagði þekkingu
sína á tónlist takmarkaða. En
ástæður þess, að hann gerðist for-
ustumaður Tónlistarfélagsins,
voru einkum tvær, og ég nefni þær
hér vegna þess, að þær lýsa ólafi
mæta vel. Formennsku í félaginu
tók hann að sér fyrir þrábeiðni
vina sinna, sem lögðu fast að hon-
um, því þeir þekktu hæfni hans og
reglusemi í öllum störfum. Hin
ástæðan var áhugi Ólafs á að
skapa ungu fólki aukna möguleika
til menntunar á sem flestum svið-
um. Þetta tvennt, að bregðast ekki
vinum sínum, þegar þeir leituðu
aðstoðar hans, og umhyggja hans
fyrir velferð æskufólks, voru áber-
andi þættir í fari hans, sem ég
þekkti sjálfur vel og varð oft vitni
að.
ólafur var nokkur ár formaður
stjórnar Sparisjóðs Sauðárkróks
og jafnframt Menningarsjóðs
hans, sem styrkt hefur mörg þörf
málefni á Sauðárkróki og í Skaga-
firði.
Smáfólkið á efri hæðinni var
ekki lengi að rata á gömlu leiðina
í gegnum þvottahúsið. Og það var
ekki síður velkomið en mamma
hafði verið 25 árum áður. Snemma
gerðu börnin sér grein fyrir því,
hvað þau voru rík. Þau áttu nefni-
lega þrjár ömmur!
Það var með söknuði, að enn var
flutzt burt — sennilega hefðum
við aldrei farið, hefði húsnæðið
ekki verið sprungið utan af okkur.
Það gladdi okkur, að Elín og Al-
bert fluttu upp — þar var rýmra
en niðri — og við fórum ekki
langt. Sambandið hélst líka órofið,
ekki síst vegna smáfólksins. Það
leið ekki svo vika, að ekki væri
beðið um að fá að heimsækja El-
ínu. Nú var ég komin í sporin
hennar mömmu minnar 25 árum
fyrr, að finnast nóg um ónæðið,
sem af hlytist. Líklega hefur það
verið rangt hjá mér. Þau gáfu
hvert öðru svo mikið Elín og börn-
in, og enginn vissi hversu naumt
tíminn var skammtaður. Alltaf
þegar við komum voru móttökurn-
ar hinar sömu: Opinn faðmur, opið
hús, hlaðið kökuborð og jafnvel
uppbúið rúm, þegar smáfólkið bar
fyrir sig, að nú væri það lúið.
Samskiptasagan okkar við El-
ínu er hluti mannlýsingar. Hún
segir frá konu með stórt hjarta og
órjúfandi trygglyndi. En hún átti
fleiri hliðar, hún Elín. Hún var
ákveðin kona og óvenjulega
hreinskiptin, það vissu allir hvar
þeir höfðu hana, svo sumum stóð
jafnvel stuggur af. Hún var vinnu-
söm og myndarleg, þoldi engum
hangs og leti. Hún var sveita-
stúlka, sem fyrst á fullorðinsárum
fékk tækifæri til þess að skoða
heiminn. Það var ekki látið ónot-
að, og hinar mörgu utanferðir síð-
ustu áratugina stefndu allar hver í
sína áttina til að sjá sem mest. Þá
eru enn ótalin rausn Elínar og
gjafmildi. Allt, sem frá henni
kom, var svo höfðinglegt, að ekki
var kinnroðalaust hægt við að
taka. Eitt sinn sagði ég, að við
mundum hætta að koma, ef hún
hætti ekki þessu gjafastandi. Hún
horfði á mig og kímdi við: „0, þið
Hann var í stjórn Sjúkrahúss
Skagfirðinga um skeið og lengi
endurskoðandi reikninga þess.
Honum voru falin trúnaðarstörf
fyrir Sauðárkrókskaupstað, var
m.a. endurskoðandi reikninga
bæjarsjóðs og sat í skólanefnd.
Þann 14. september 1950 kvænt-
ist ólafur eftirlifandi konu sinni,
Ölmu Björnsdóttur. Foreldrar
hennar eru Björn Björnsson, fyrr-
verandi skipstjóri og yfirfiskmats-
maður og kona hans, Anna Frið-
leifsdóttir, sem lengi voru búsett á
Siglufirði en nú í Reykjavík. Ólaf-
ur og Alma eignuðust þrjú börn,
sem öll eru á lífi. Þau eru, talin í
aldursröð: Anna Birna, röntgen-
tæknir, gift Sigurði Helgasyni
bókaverði. Þau eru búsett í
Reykjavík og eiga tvö börn, er
bera nöfn móðurforeldra sinna.
Næstu er Stefán Ólafur, sem und-
anfarin ár hefur stundað nám í
fiskeldisfræðum í Skotlandi og
Noregi, og yngstur er Jóhann,
rafvirki og nemandi í Tækniskóla
íslands. Unnusta hans er Elísabet
Kemp frá Efri-Lækjardal í Húna-
vatnssýslu. Þau eru búsett í Kópa-
vogi.
í afmælis- og minningargrein-
um er oft að því vikið, að hjóna-
band þeirra, sem um er rætt, hafi
verið sérlega gott og hamingju-
ríkt. Þetta hefur mér á stundum
fundist hæpin fullyrðing, því
sjaldnast er á færi annarra að
dæma um þá hluti. Um hjónaband
Ólafs og ölmu tel ég mig þó geta
sagt með fullri vissu, að það hafi
verið einstaklega gott, reyndar
svo, að ég þekki fá eða engin dæmi
um jafn sterka samheldni og
gagnkvæma virðingu tveggja ein-
staklinga. Þótt skapferli þeirra
væri að ýmsu leyti ólíkt, virtist oft
eins og um einn hug væri að ræða.
Heimili þeirra á Kirkjutorgi 5 var
rausnargarður, þar sem tekið var
á móti gestum af stakri hlýju og
glaðværð. í þeim efnum, sem öðr-
um, voru þau hjón samhent. Alma
reyndist manni sínum frábær