Morgunblaðið - 24.07.1988, Síða 6

6 B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 24. JÚLÍ 1988
Hversu oft höfum við ekki heyrt fólk lýsa því
hátíðlega yf ir að því sé meinilla við hunda —
nú, eða að það hreinlega þoli ekki ketti.
Sumum er í nöp við hamstra eða hænsni,
öðrum illa við blessaðar beljurnar.
En getum við dæmt heila dýrategund svona,
er hægt að setja svona heilan hóp undir einn
hatt? Getur það verið að kettir séu eins ólíkir
í sér og mannfólkið?
Við leituðum álits nokkurra gæludýraeigenda
og spurðum þá út í duttlunga og dynti
dýranna. Texti: Inger Anna Aikman
„Sendum köttunum
kort frá Ameríku“
— Jón Ólafsson og.Sjöfn Kjartansdóttir
í stuttu spjalli
„NEI, nú er mér nóg boðið. Heldurðu að hann Rómeó sé ekki bara með tvær í tak-
inu. Svei mér þá ... og svo er hann svo ósvífinn að hann daðrar við þær til skiptis,
rétt eins og ekkert sé sjálfsagðara. Nei, ég sætti mig aldrei við svona tengdason,
það er á hreinu ... hún Melkorka á líka miklu betra skilið ..."
Það er Jón Ólafsson, sem hefur orðið. Hann stendur við gluggann og fylgist
grannt með litlu læðunni sinni, henni Melkorku. Unnusta hans, Sjöfn, virðist ekki
síður óhress með framkomu fressins og til að forða kisu sinni frá frekari Ieiðindum
fer hún að endingu út í garð og sækir dömuna. „Það var fyrst núna í vor, sem
Melkorka fór að fara út,“ segir Sjöfn, um leið og hún kemur inn, „og síðan hefur
Rómeó farið með stórt hlutverk í lífi hennar. Hann stillir sér gjarnan upp fyrir
neðan stofugluggann og flytur henni hvert ástarljóðið á fætur öðru. En það er
sama hvaða brögðum hann beitir — ekkert virðist hagga Melkorku. Sennilega er
hún bara ekkert skotin í honum,“ bætir hún við.
Sjöfn Kjartansdóttir með Melkorku og Jón Ólafsson með Hrafnhildi.
En Melkorka er ekki eina dekurdý-
rið á heimilinu. Systir hennar,
Hrafnhildur Ýr, er nefnilega í jafn-
miklu uppáhaldi hjá húsráðendiim.
„Við fengum þær fyrir þremur
árum,“ upplýsir Jón, „keyptum þær í Gull-
fiskabúðinni fyrir hundrað kall stykkið. Upp-
haflega ætluðum við bara að fá einn kettling,
en stóðumst svo ekki mátið, þegar við sáum
þær leika sér saman. Eftir á að hyggja var
þetta líka mjög skynsamleg ákvörðun. Þær
verða t.d. aldrei einmana, þó við séum ekki
heima á daginn, heldur geta þær dundað sér
endalaust saman. Okkur er samt meinilla við
að þær séu mikið einar, fáum venjulega ein-
hvem til að vera hjá þeim, ef við erum í
burtu yfir nótt. Þegar við fórum til Banda-
ríkjanna nú í vor fengum við mann til að búa
í íbúðinni og hugsa um kettina á meðan,“
bætir hann við. Nú hlæja þau bæði. „Það
breytti því hinsvegar ekki, að við höfðum
ótrúlegar áhyggjur af þeirn," segir Sjöfn. „Ég
var ekki í rónni fyrr en við vorum búin að
hringja heim. Ég er viss um að vesalings
maðurinn hefur ekkert botnað í okkur. Eg
varð bara að fá að vita hvort þær svæfu með
honum í rúminu — þvf ég vissi að ef þær
gerðu það ekki, þá væru þær ekki sáttar við
þetta uppátæki okkar. En sem betur fer virt-
ust þær kunna ágætlega við manninn og fógn-
uðu okkur innilega, þegar við komum heim.
Samt hugsa ég að við höfum saknað þeirra
mun meira en þær okkar," bætir hún við.
„Við vorum svo illa haldin af söknuði að við
sendum þeim kort frá Bandaríkjunum og
báðum manninn um að lesa það fyrir þær.
Sem hann oggerði," upplýsir Jón. Eftir andar-
taks þögn lítur hann á Sjöfn og segir í hálfum
hljóðum: „Hann hlýtur eiginlega að halda að
við séum svolítið skrýtin, blessaður maður-
inn.“
Við fyrstu sýn virðast þær stöllur, Hrafn-
hildur og Melkorka, vera afskaplega líkar.
„Já, þær eru ofboðslega líkar í útliti, það
vantar ekki,“ samþykkir Jón. „En þær eru
hinsvegar gerólíkar í sér. Maður gerir sér
trúlega betur grein fyrir öllum þessum sérein-
kennum hvers kattar þegar maður er með tvo
ketti en einn. Hrafnhildur er t.d. mun sérvitr-
ari en Melkorka, hún harðneitar að fara út
fyrir hússins dyr, þorir því hreinlega ekki.
Hún heimtar líka að fá að drekka vatnið sitt
beint úr krananum. Þá stekkur hún upp í
vaskinn og mjálmar þar látlaust þar til við
komum og skrúfum frá,“ segir hann. „Síðan
Melkorka fór að fara út, þá hefur Hrafn-
hildur verið ferlega lítil í sér,“ segir Sjöfn.
„Hún er ofsalega eirðarlaus meðan systir
hennar er ekki heima, er alltaf að kíkja út
um gluggann og skyggnast um eftir henni.
Svo tekur hún alltaf fagnandi á móti henni,
þvær henni hátt og lágt og malar eins og
hún eigi lífið að leysa," segir hún. „Einhverra
hluta vegna heldur Hrafnhildur að hún sé á
einhvem hátt náskyld páfagaukum," skýtur
Jón inn í. „Hún er haldin þeirri áráttu að
þurfa alltaf að sitja á öxlinni á manni. Það
var líka í góðu lagi á meðan hún var lítil og
létt, en í dag er hún orðin dálftið heimilisleg
í laginu og full þung fyrir eina öxl að bera.“
Þær hafa báðar sína duttlunga og dynti,
Hrafnhildur og Melkorka, og mataræði þeirra
systra er í meira lagi sérkennilegt. „Sko,
Hrafnhildur er hrifnust af katta-komflexi,
kotasælu og rækjum. Melkorka er hinsvegar
dálftið veik fyrir skinku og harðsoðnum eggj-
um. Hvorug þeirra snertir við fisknum," seg-
ir Sjöfn. „I stuttu máli held ég að mér sé
óhætt að segja að Melkorka sé miklu þrosk-
aðri og kurteisari en Hrafnhildur. Hún er svo
óútreiknanleg. Þetta er aðalmunurinn á þeim
systrum, held ég.“
Þegar hér er komið sögu berst talið að
ímynd kattaríns almennt, öllum sögunum um
undirferli þeirra, ótiyggð og fals. „Ég hlusta
nú ekki á svona kjaftæði," segir Jón ákveðinn
í bragði. „Kettir eru ótrúlega sjálfstæð dýr,
sem láta ekkert segja sér fyrir verkum. Þeir
eru góðir við þig þegar þannig liggur á þeim,
geta auðveldlega móðgast við þig og eru þá
ekkert að reyna að fela það. Þetta kalla ég
ekki fals, heldur hreinskilni," segir hann. „Ég
hef heldur aldrei almennilega skilið það þegar
fólk segir ketti heimska, fyrir þá sök að þeir
sitji ekki og standi eins og okkur mönnunum
þóknast. Ég er hræddur um að sá maður sem
Iéti skipta sér þannig fyrir verkum yrði ekki
talinn neitt sérlega greindur, eða hvað?“ Nei,
við getum svo sem fallist á það.
Þá er komið að ljósmyndatökunni. „Þetta
verður erfitt, maður," segir Jón, um leið og
hann reynir að lokka Hrafnhildi til sín. Hann
talar við hana í róandi tón, hrósar henni í
hástert, flautar fyrir hana ósköp ljúft lag og
reynir að lokka hana til sín með sérstöku
katta-vítamíni. „Þær mega víst fá þijár
vítamíntöflur á dag,“ segir Jón um leið og
ljósmyndarinn smellir af. „Aftur á móti kom-
ust þær einu sinni í dósina, sem í voru 180
töflur og kláruðu þær allar á augabragði.
Þeim varð nú reyndar ekki meint af, en í
fleiri vikur þar á eftir litu þær ekki við þess-
um fjörefnum."
„Þeir voru ólíkir bræður,
þeir Póstur og Sími“
Unnur Ösp Stefánsdóttir kattavinur rifjar
upp kynni sín af nokkrum kisum
Morgunblaðið/Sverrir
Unnur Osp Stefánsdóttir ásamt arftök-
um Pósts og Síma — mæðginunum Tinnu
og Tinna.
UNNUR Ösp Stefánsdóttir heitir tólf ára
stelpa, sem átt hefur fleiri ketti en hún
hefur tölu á. Sumir hafa þeir verið mjög
sérvitrir, aðr%r bara venjulegir — fáeinir
latir og nokkrir iðandi af fjöri. „Það eru
engir tveir kettir eins,“ fullyrti Unnur
Ösp, er við inntum hana eftir því hvað
það væri í fari katta, sem heillaði hana
svona. „Sumir kettir eru alveg rosalega
leiðinlegir,“ bætti hún við í fullri hrein-
skilni, „en þeir eru fleiri, sem eru bæði
líflegir og skemmtilegir.*1
Eg á tvo ketti núna, Tinnu og
Tinna, og þau eru sko mæðgin,"
útskýrði hún. „Samt eru þau al-
veg svakalega ólík. Tinna er
miklu styggarí og þyngri í skap-
inu, algjör letibykkja. Tinni er hinsvegar
mun yngri og blíðari en hún og hann er
næstum því alltaf í góðu skapi. Æ, hann
er svona ekta gæludýr, ofsalega góður í sér
og mjög kelinn," sagði hún. „Það er svolítið
skrýtið að þeir voru líka svona ólíkir bræð-
umir, sem ég átti síðast, Póstur og Sírni."
Þama hváði ég. Fyrirgefðu, en hvað sagð-
irðu? „Póstur og Sími, þeir hétu það,“ end-
urtók hún og hló. Næsta spuming lá beint
við. — Hvemig í ósköpunum datt þér í hug
að kalla þá Póst og Síma? „Þegar við feng-
um þá var mér falið að finna nafn á þá,“
útskýrði Unnur Ösp. „Nú, ég sat og fylgd-
ist með þeim og tók fljótlega eftir því að
annar þeirra var miklu latari en hinn, svolí-
tið seinn í snúningum. Svo mér datt í hug
að skíra hann Póst, því það tekur svo lang-
an tíma að senda skilaboð í pósti — og hinn
Síma — af því hann var miklu sneggri —
svo fjörugur og léttur á sér. Mér fannst
þessi nöfn eiga ósköp vel við þá,“ sagði hún.
Aðspurð kvaðst Unnur ekki geta hugsað
sér að eiga ekki kött. „Allt frá því ég man
fyrst eftir mér hafa verið kettir í kringum
mig og mér finnst þeir alveg ómissandi.
Reyndar er alltaf dálítið erfitt þegar þeir
týnast' eða deyja — þá verður maður alveg
ómögulegur af söknuði og sórg. En samt
sem áður gæti ég ekki hugsað mér að lifa
án þeirra," sagði Unnur Ósp Stefánsdóttir
að lokum.