Alþýðublaðið - 24.12.1932, Blaðsíða 9

ALÞÝÐUBLAÐIÐ
9

Gleðileg jól!
u
u
u
u
u
n
n
n
n
n
nnnnununnnunununnnunnuuun
óskar öllum félögum sínum
Jafnaðarmannafélag tslands.
n
n
n
n
n
n
n
n
n
n
Húsgagaaverzlun Erlings Jónssonar.
Bankastræti 4.
Gleðilegra jóla
óskar öHum
Fisksöiufélag Reykjavíkur.
nnnnuuunuuununuunnummunn
n
g
n
n
n
n
n
n
n
n
Gleðileg jól!
Verzlunin EDINBORG.
n
n
n
n
n
n
n
n
n
n
auunnuuunuuuuunuuummuunn
Gieðilegra jóla
óska ég öllum viðskiftamönnum mínum
O. Ellingsen

K
u:
u
n
n
n
n
n
Gleðilegm jóla
óskar víðskiftavinum sínum
Kolaverzlun Olgeirs Friðgeirssonar,.
n
n
n
n
n
n
n
n
u
n
lajaíaaRuaiaRöaöötaiaöíajaœöaíasaaRöaö
(Fnh. frá 4. s|ðu.)
aðli það f.agur,Iega. Briátt snéri
hann sér að henni og hæt'tlí i eánu
vetfangi að leika, pví hann sá, áð
tánin runinu. náöur kinnat heninar.
Hvað vor,uð þér að hugsa um,
þegar þér lékuð þetta lag áðan?“
ispurði hún lájgt.
„Um kvöildmatmn,“ svaraði
íungi maðiuiijinlni í flj'di. Fyr.sta sinn
á æfinni hefði John fundið ein-
hverja dularfulla sælutilfÍTinmgu
grfpa hjarta sitt — og áf því
hann var óvanur öÆIiu slíku, reyndi
hánn að flýja —i í huganum.
Hún horfði á hann rannsakandi
augnaráði, og það var þýður og
ástþrunginn hljómu/r í rödd henn-
ar, eii hún sagði:
„Ég hittí. Jobmán 1 dag, verka-
manninn, sem þér slúguð um koll
fyristá sinni, er við lrittumst,“
Hnæðsluglampi kom í augu
han&i „Haim — hann hefir víst
ekki sagt — — —?“
Nei, Nei,“ greip hún fra'm i
fyrir honum. „Hann bað mig aft-
ur fyrirgefningar á þvi,, sem þá
bcir við ; — og hann bað mig um
að skila þakklæti frá sér til yðar
fyrút þáð, að þér höfðuð hjálpað
honum ti'l að fá atvinnu í Gal-
„Hann hefði heldur átt að vem
kona,“ sa;gði Napper. „Hann tal-
ar ailt of mikið!“
„Og þér gáfuð honuim fyr.stu
mánaðanlaunin yðar; — af hverju
genðuð þér það?“
„Hann hafði miist atvinnuna
•sína og var alveg viunulaus og
alu'nalalu's,“
„Vitið þér —;“ hún hikaði lítið
eitt. — „Vitið þér, að stundum.
verð ég næstuim því hrædd við
yð.ur?“
„Hvað — hvað eigið þér við?“
spurði hann s(teinhissa.
„Það er einis og eitthvað sé í
isambandi við þetta alt, — eitt-
hvað mjög sorglegt — jafnvel
hræðilegt. — Þáð kemur stundum
feámi í augum yðart, “ —
Hann var í þann veginn að
svara henni glaðlega, en þagnaði
Hann laigði bendina ofan á hendi
hennian,
„Nei,“ sagði hann með semingi,
„Ég held helzt, að það sé ekki
neitt sorglegt; ég held næstum:
því áð það hafi alt veiúð gamam
lei'kur, En fyrst þér hafið minst
á það, Joan!“ — Það var í fyrsta
sinni, sem hann nefndi hana þessu
nafni; — „þá skxi ég, að það er
ek.ki rétt af mér að halda öllu
isvoná leyndu um mig og fortíð
mína, Þér og faðir yðar hafið
verið mér svo góð siðan ég kom
hingaö, og ég hefi ekki sagt ykkur
neitt frá. því, hvers vegna ég er
kominn hingað, en — —<“
„Talið elvki medra um þetta.;“
Hún stóð upp, „Hér dæmir mað-
ur hvem mann eftir því sem hann
gí|, en ekki eftir þvi, hvað hann
hef,ij\ ver0/“
Hann hað hana um að setjast
aftur, og hún gerðú það.
„Orð yðar létta á samvizku
minni;" sagði halnn. „Oft bg tíöuni
hefi ég reynt að skilja sjáífatt
mig, — en fyrst nú byrja eg
að skilja, Alla æfi mina hefi ég
veiúð á hnotskóg eftix erfiðleiku'm,
— erfiðileikuan anniara. Þér sikiljið;
— ég hefi a:ldr,ei verúð ágjarn
vegna sjálfs mtns; — þáð hefir
alt alf verúð einn eða annar, sem.
ég hefi veiúð að reyna að hjálpa
á einhvern hátt, Foreldrar mín-
ir dóu, þegar ég var lítill drengur.
og ég þurfti ekki að lifa fyiúrt
aöm en sjálfan mig. Alt af hefi
ég veiúð það, sem menn kalla
„heppinn"; ég fékk vinnu og gat
ált af það, sem ég vildi. En það
er heimskuilegt að öfunda nokk-
urn!“
„Segið mér," sagði hún; „hvers
vegna komuð þér hingað ? Segið
mér þaðf Ég er að eins kona -
forvitin konia.'"
„Hvers vegna?“ sagði hann og
leit í augu hennar. „Vegna þess,
arð ég er ,heppinn‘
,„Joan!“ hélt hann áfram. „Ég
siagði áðan, að ég hefði aldn&i
veiúð ágjam, — en nú er ég
orðiinn það. Eftir skamman tíma
skál ég hafa eignast minn eigin
búgarð, — og þá, þá skail ég
segja yður a!t það, sem ég hugsa
um núna. Ég skil nú, að ég hefi
hagað mér heimskuilega í öli þesfii
ár. Frá þessari stundu sfcal ég að
eins hugsa um sjálfan miig, — og
— og — ég ætla að byrja að
nýju, — byrja að plægja mér
nýjan akur, ef veður leyfir
En þetta kvöld breyttist veðr-
ið. Loftvogin féll skyndilega rnjög
hratt
William Steere kom seint heim.
Joan og aninað heimilisfólk var
;háttiað fyrir löngu, en John Na-
pier Napperi siat í 'siófanujm í iteyk-
ingalxerberginu og las mánáðaar-
giamaJt enskt blað.
William Steere var brúnaþung-
ur, er hann gekk inn, og John
fékk slæmt hugboð.
„Er Joán háttuð?“ spurði
Steere kuldalega.
Nanper kinkaði að eiins kolH.‘
„Það kom dálítið fyrir í dag
; í Cal!gary.“
Ljóshærða höfuðið hneigöi sig.
„Jim sonur minn kemur heim
rétt af tilviljun, en ég vil að
þaið komi Joan á óvart, því
þáð er afmælisdagurinin hennar..“'
Steere flutti sig órólega til í
stölnum. „Ég talaði í dag við hinn
kanadiska umboðsmann bankans,
sem Jim er í, og hann — hann
sagðú mér dálítíð.“ Hann þagnaði
áftur. Auignatíllit hans var harð-
ilegt.
Napper stóð upp, rétti þreytu-
lega úr sér, beygði sdig yfir borð-
ið, starði á Steere og siagði mjög
rólega: „Hve ianigan tírna hefi ég:
til að komast undan?“
Stsere kiptíst við og greip unf
stólbríkurnar, svo að hnúarnir
hvítnuðiu. „Það eruð þá þér —
sem maðurinn talaði um ?“
„Ég býst við því,“ svaraði Naþ-