Alþýðublaðið - 24.12.1932, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 24.12.1932, Blaðsíða 1
lilað 6efi@ út afi AlpýðaflokkH«i Aðfalngadag jóla 1932. — 312. tbl. ¦II lillilílllllllll m Kvöldvaka. | Úti er frost og fjúk. | , Töinnfiln sig breiðir uan al'.t | ; Ég aalla að yrkja f kvðld | svq ekki méí verði kalt = 1 kvöld er ég syngjandi saelí, | sá! míny ei? engna þræll. 1 ' Þó kytnan sé lítil og köld ég er konungux — hef par völd. | — Ein hugmynd af hetjunjni Kjísé I hangiu á veggnium yzt, | honuim, sem heimis um ból | 'helg eru sungin jól. == En skortir nú engan skjól? I Ég horfi á' myndinja hljóður, | <og hugsa um einmana bróður, | Isem hantt viildi hugga og græða ¦== bg hef ja til andlegra fnæða. '== Ég sé hvernjg magt og menhing IH imiðflar hans boðum og kenning. H§ Hans orð látast allir skilja f!§ tog uppfylla kröfur og viljal, = hvort boð hans þeir brjóta eða, virða, |H hvort binda þeir, sár eða myrða. = fíver heæveit í byltinga báknum gg er brynjuð kristttiínnar táknum. 1=1 Alt brotið og brent að grunni ;||| imeð bærúr til Kiftsts á munnL JH Þeic láta kné fylgja kviði, '= sem kenna hans bo&orð og siði, IH °g Þykj^st Þjóna hans anda, .jH sem Þjóð,unu:in steypa' í vanda. ::H1 Það ec hijingt táil tíða! ÍH •— A orð Kiísts skuiu allir Mýðai, Hl sem( erfiða og.Þjást af sorg. £ý_ 'Fólkið ÞKpist fiiamhjá, |H fyllht götur og torg. ;jg — Með' straumnum ég berst yfir storð ,=== og stanza við kirkjudyr, H| ÍÞai! kíjaup ég 'á kné min fyr j|| kilökkur við altaais borð. '== Ég er komittn að leita að Krist; í kraft hans er, sál mín pyrst •^ Mig skortiT gleðinnar gagn, '== 'hatts guðdóm og viljamagn. = — Að innan ber helgihljóm, •g haMnÞungain kenniimannis róm, ;S er minnir á söknuð og sár •§ 'syndir, bölvun og tár. ™ % sé knopið við kóninn í grát, JJH 'sem knaftu'r hjartans sé mát, = ög Þjóoin sitt Þrek hafi mist. ¦== Er þ&tíæi lífið i Krist? Er knaftur kærleikans fúinn? Er knamið hjarta, trúin? Léttir af bit6ður barmi, laft beygja 'ann til ákalis meö hattrii? Mun líffö þeim. betur láta1, . sem lýtur að mögla og grám? Er gæfan og guðlegi andinin jaft giiaifa knaftihte l sandinn? -------Hugsaðiu um hetjuna, bróðir! sem hylla og tidbiðja Þjóðír. Imynd hins æ'&ri. máttar, sem öllum bendir til sáittaT. Hann Þorðii að skynja og skilja bf skapandi hugrekki og vilja log braut sundur björgin pvmga anieð brennandi kraft sinnar tungu. 'Finnurðu ei áhrfif hanis anda leflá Þig mættá! að standa? III. 'Guðlsieðlið í öllum býr. Ótamin, bló&þynst dýr Æellir að fótum manns friðarjiödd kærleikans. Þó breitt sé í bróður sverð bænum og messu gerð log hvergi sé borg néj bygð, 'siem brýtur ei kristna dygð, finlst alt af fegra mál • SjaPÍð í hvemii sál. 1 Mlhugahs fórn og dóm * -, við finnum þann insta rom. Han's orð, hans kóróna og krosis' er kaillið ísjálfum^ oss. Við skynjum skylduninar sþor» ' en skortir, sahinleikamis þor. I kvöld er ég Kijsti líkur; af kærjeik fómajndi r3íur. — Ég vil lækna sjúkra sár, syngja og þeráia tár. . ; Ég vil byggja upp buæðralag við bjiarmann af nýjum dag. Ég vil láta mitt Iíf og blóð tiil leiðisagnar minini þjóð. 'Ég flyt hjartians og hiministos mál. 'Ó! Heyiiir miig engin sál ? i¦ '¦; IV. Hví ei?u ekki allir-bræður? , > Hvaij er hann, sem skapar og ræður? Hefir guð ekki heHndnn giist? Hví finnast ei áhrif haras anda, þá öll er jöijðin í vanda? Hefiij mannkynið náð hatts mist? Ég horfi hljóður á eldinn, !sem hreysið mitt yljaí, á kveldinl Hver neisti í bjarmanum bjarta á bæði sál og hjarta. Hver hefir, pær rúnjr ráist ? — Það hulið er hjartanu, bróðir! len hetjan, sem tílbiðja Þjoðiii Iffluttí hásöng af beilagri list. ^ En það er að þora að skilja = og þekkja hinn æðsta vilja. Af þvi elska eg Krist! ^ Ég sit við arjnn einin; Ég á ekki föður né móðurv ^ íg hallast að myndmni hlióður, ; H| ísem hangir á veggnum yzt I kvöld vil €ég sofna hjá Kiist ^ s Bjarp^ Mi Gtelwipn. ==. Jólabarnið. A jólunum fæðáist fátækt betm, sem flestum er ljúft áð skoða, — frá örófi vetra við kyngi kensfc log kærleikahs morgunjioðiai. tMienh sjá' í Því himraeskah sendiboðai Því heiJsa fagnantíi lofsöngsljóð Ðg Ijómandi húsakynini. Það borið er reyndair oftast út |að endaðri máltíðinni, Og tórir, svo að ein's f marana minni! En vel sé öllum ,sem við Þ^ð fáfet pví ven]'unnai fargi að bifai, isem jólabarniniu helga hug, — isem hjala ekki margt eða skiíifa, en eru að ijeyha að láta Það lifa! Gí^to Fells. m lllIIIIIIlllllÉ k

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.