Alþýðublaðið - 24.12.1932, Blaðsíða 11

VIKUÚTGÁFAN
11
&800QOO^^æOOCOQOQOOQ<
Sláturfélag Suðurlands.

n
u
n
n
n
n
n
n
n
n
Gleðileg jól!
Skóbúð Reykjavikur.
n
n
n
n
n
n
n
n
n

Gleðilegra Jóla
óskar öllum
Smjörlíkísgerðin ,4Svamiiu.
imunmmnnnnwnnnunmmnnnn
óskar öllum bæjarbúum
u
n
u
Q Gleðilegra jóla
'a .
a
Ó Strœtisvagnar Reykjavihur h f:
a
u
imm
a
a
m.
u
n
a
n
a
a
a
8
D
n
u
m
u
u
0 Gleðileg jól!
u '
m: ,
m
'uí,
^mmmummuummmmuuumnunuumun
Brauns-verzlun.
d
ö
d
n
Tíu Xcrónurnar.
Þo d! áksme s s u d ajg ur var aö
kveldi liöirm. — Jöhanna hafði
sta:ðið í láftlausu strjti frá því
eldsnemma um nrorguninn og
daginn áður sömuleiðás. Hún var
þreytt, en hún fann varla til
þœytunnar. Hugurinn að koma
verldnu áfriam gaf henini ekki tíma
til þess að hugsa um efgin líðan.
Hún var nú búin að gera ailar
stofumar hrei'mar hjá frúnini hans
Jóns kaupmamns — húm var að
þvo eldhúsgólfið —, þegar frúin
kom inn með gusti miklum.
Hvað er að sjá til yðar, eruð
þér ekld búnar enn þá? — Hvaða
skelfilegur slóðaskapur er þetta?
Jóhanna svaraöd fáu.
Hérnia eru launin — tíu krón-
ur, hé’.t frúin áfram. Ég verð að
fam, á eftir að finna svo maxga,
sem búnir eru að lofa að gefa
fátæklingunum eitthvað fyrir jól-
in. — Sælar. Og frúin þaut út til
að Ijúka við sitt erfiði — aö safna
aúmrn hjá þeim ríku, er voru að
leggja í guöskistuna fyrir jólin,
eins og þeir em vanir — svona
tid þess að minna á, að vér höf-
um a’.t af fátæka vor á meðal.
Og Jóhanma hafði lokið símu
strtiti. Hún lagði strax af stað
heim — heimi x kjallanaíbúðina —
til litlu barnanina, sem nú sátu
ein heiima — því guð hafði tekið
hann pabba þeirra fyrir tveim ár-
um. — Jóhanna staonæmdist við
dymari. „Bráðum kemur mamma
heim, og þá fáum við Ijós.“ Það
var Rúna, elzta telpan, 11 ára,
som var að hugga hin yngrd.
Það var sem sveðju væri stung-
lið í hjarta ekkjunmar. í myrkrimu
sátu bömim, hemnar, og það, sem
ver.na var, það var eltki hægt að
kveikja þótt hún kæmi, hún átti
ekki olíu, hún gat eltki sagt eins
og sá voldugi: Verði ljós! —
Tíu ltrónur, tíu krónur. Hváð
eftir anrnað ltomu þær fram í
hug henmar. En þær áttu að fara
annað. Skyldi hann — oig hugsan-
irnar þutu leifturhnatt um heila
ekkjunnar. Hún ætlaði að neyna.
Hún baröi á dyr uppi á hæðimni.
Þar bjó Þónarimn húseigandi og
braskari. Konr inn! Og Jóhanha
gekk inn.
Sælir!
Sælar og blessaðar!
Þér vitið að ég skuida yður tíu
krónur af húsaleigunni fyrir nóv-
ember.
Alveg rétt. Ég hefi alt af verið
áð vonast eftir þeim,
Jóhanna bnosir. Ég befi nú ekld
getaö aflað þeima fyr. Það er
lítið fynir kvenfólk að gera nú.
Ojú, o-o-jú, —- satt er það.
Ég var annans að hugsa um að
biðja yður að Iíða m,ig nú ögn
lengur.
. Úmögulegt. Þér hljötið að sjá
það. Kneppan, kneppan er alveg
að eyðiileggja mig. — Nei, ég get
ekki lánað. Þér verðxð að reyna
einhvens staðar fyrir yður — ég
get það ekki.
Einmitt það, En ég og mínir lík-
ar höfnm nú ekki gneiðan aðgang
að peniingastofnimunum. Ég bað
um þetta vegna þess að börnin
sitja í mynkrdnu. En þau hafa
gert þáð fyr. — Hún var með
seðiiinn milli handa sér. Og í
hugsunaríeysi hafði hún rifið eitt
hornið af honum.
Þér eigið að fana til fátækx'a-
fulltrúanna.
Jóhanna skifti litum. — Þakka
yður ráðin. En ég kom ekki til
þess áð leita ráða — og sízt hjá
yðun — En þér, sem liggið á
bæn oft og iðulega, skiljið ekki
kjör annara. Hérna eru krónurnár
— og biðjið svo guð að mang-
falda þær, svo að kreppan nái
yður ekki.
Og Jóhanna gekk hröðum skref-
um burt, en braskarimn flýtti sér'
iað innibyrgja seðilinn ! járínvörð-
um skáp — einasta pening ekkj-
unnar.
1 dyrunum mætti Jóhanna
frúnni hans Jónis kaupmanns. Frú-
in nikkaði og Jóhanna hélt áfram
ferð sinni. —
Klukkan var 3 á aðfangadag.
— Jóhanna er búin að taka ti,l.
Gömul kona úr alþýðustétt er
nýfarin. Hún er ekki rík, en hún
á hjarta, sem er gott. Og nú hefir
hún lánað Jóhöhnu fimrn krónur,
svo nú þurfa börnin hennar ekki.
að gráta úr sár auguú í myrkrinu.'
Það er barið að dyrum og nú
eru það tvær fínustu frúrnar f
borginnj og þáð með bala á milli
sín. Það er kona Jóns kaupm. og'
Guðfinnia frá Ási. Guðfimna tekur
til máls. Við ætluðum að vita
hvort þér vilduð ékki táka við
þessu, þó það sé lítið.
Jóhanna lítur til skiftis á þær,
feitar og sællegar, velklœddar og
dnembilegáí, þó nú sáu þær að
leika bljúglyndar, trúaðar sálir.
Og hérna eru nokkrar ltrónur,
segir frúin hans Jóns og réttir
að Jóhönnu tíu króna seðiL Jó-
hanna tekur við honum og flettir
honum í sundur. Eitt honnið vant-
ar. Hún sér atburðinn frá því i
gær ljóslifandi. Frúin hans Jóns.
mætir henni. —■ Augmablik liður.
í sál öneigams logar eldur, sem
nú brýzt fram, svo voldugt, að'
fínu frúiínar verða sturlaðar. Jó-
hanrna stendur þarna fyrir framan
þær há og tíguleg í fátækt sinmi;
úr augum, sem eru venjulega þýð,
skín nú hatnið til ranglætisins,
og orðán, sem hún lætur falla,
komm í föstu qg skipulegu sam-
hengi:
Ég ætti víst að vena yður þakk-
lát, en ég er það nú samt ekki.
Þéxf skuluð fara burt m,eð allar
þessar gjafir yðar eða ég fleygi
þeim út. Og þér skuluð skila
því til Þórarins, að ég haíi þekt
seðilinn aftur, því þetta er, seð--
illinn, sem þér grieidduð mér fyrir'
istritið í tvo daga,. I gær var hann
að verða gjaldþriota vegna knepp-: