Alþýðublaðið - 24.12.1932, Side 10

10
I ALÞÝÐUBLAÐIÐ
per. „John Dennett, maðurá'nn,
stem hvarf kvöWið áður en það
vkotm x ljós, að stolið hafði verið
fa bcinkanum fimm hundriuð puwd-
«m!“
„Já — já; — John Dennett, —
Bölmi maðiurjnin, sem sonur minn
bjangaðá frá hegningu með því að
fá fiimm hundruð pund að láni
hjá mér tííl að boxiga bankanum?“
„Ég val vinur sonar yðar,“ svar-
BÍðfi John Napper rólega, „en ég
vissi ekki, að hantn hefði gert
petta mín vegna.“
Steere stóð jipp.
„Méxi þykir þetta leitt,“ sagðá
hainin. „Okkur vair farið að þykja
vænt um yður; — en undir míinu
þaki hafa þjófar aldrei gist. Rl.
•6 í fynna málið fer iest frá CaJ-
gary vestur á bóginn." Haintx
opnaTöi vesld sitt og heriti nokkur
hundruð dollurum á borðið. „Ger-
Ið svo vel; þér þurfið á fé að
hálda."
„Pakka!“ svaraði Napper; „en
ég tek ekki á mótí ölmusiu frá
nei!nium..“ Hatan gekk tíl dyranna.
„Janæja,“ sagöi Steere hvast.
„Þér viljið kann ske afla yður
fjár mieð öðitum hætti?“
„Já, ef til vLll,“ svaraði Napper.
Lönjgu áður en kl. var 6 lagðd
hariin af stað tíl Calgary íaeð alt
tsem halm átfú í hinini slitnu tösku
tsátmnÖL. Hann áieit, áð það myndi
verai hieppilegaist að komast í
hurtu án þess áð niokkur veitti
því athygili. En þó hafði liann
Btunjgið litliU bréfi undir huröiina
að svefnherbergi heninar..
„Mér þykir ákaflega leitt, að
ég skyldi ekki hafa getað byrj-
áð nýtt líf, en ég fékk ekki tæki-
læri til þess.
JoJin.“
Hánn gekk lengi vel eins og í
hugsunaiíeysi, hann gekk frpm
hjá akri Steeres og út á sléttunia
mikiu. Loks iagðlist hann, fyrir
og hugðist að hugsa um hvernig
málum sínum væri niú komió.
Napper var dálítið náttúraður fyr-
ir heimspeki og „grufl“, en þó
koma þau augniablik fyrir stund-
lum, aem enjgin heimspeki getur
Bkýrt. Harnx lá í héiia klukkú-
stund á bakinu í ,grasinu og
neyndi að taka einhverja ákvörð-
lun um það, sem haran ætti að
geija i framtíðininii. Sólin stoeiin
Bkært, og hanin dreymdi um litllia
leyju, þar sem pálmar væru og
Bvalinn léki um andlit manns,
þegar hann heyrði alt í einu köll
og hróp.
„Eldur! Eldur!“
Hann stökk upp. Kuliur kom úr
vesturátt og hann snéri sér í
þá átt. I tæplega þúsund metra
fjarlægð sá hann kolisvartan reyk,
Biem vonu að gena fólkilnu aðvart.
euðurátt sá hann ríðandi menn,
se mvoru að gera fólkinu aðvart.
'Þann tíma, sem hann hafði
tívalið að Hope Ranch, hafði hann
Béð marga sléttubrunia, og þeas
vogna skildi hann undir eins hví-
Ifk hætta var hér á ferðum.
Hann hljóp af stað sem fætur
toguðu, en alt í einu mfcst hann
á 5 ára gamlan dreng, sem var að
(Leikjum í hinu háá siéttugnaisi.
„Þú verður að hlaupa, drenjgur
minn! Eldurinn er að koma,“
kallaði hann.
Banniö leit upp grátandi og '
réttá fram litlu hendumax.
„Haltu þér fast,“ sagði Napper
og lyfti drengnum á herðar sér.
Svo hljóp hann aftur af stað
[einis og hann, gat.
, Þegar hanin hafði hliaupið þanin-
ig mjög lengi og var næstum
oröinjn örimalgna af þreytu stundi
hanjni:
„Tomimy! Veiztu hvort nokkur
brunnur er hár í nánd, — því ef
enjginjn brúnnur er, þá . . .“
„Það er dálítíl tjörn svolítið
ilengria, barja svolítið lengra. —
Ó! Þáð er svo heitt . . .!“
John Napier Napper komst að
tjörnánni, og halnn var algeriega
örmagma. Hann skreið út í vatinið
og reyndi að verja drenginn.
Hann fékk mieðvitundina. aftur
eftír 12 klsit. En haínia hafði hann
mist um leiö og hanin og drengur-
inn voru dregnir upp úr tjörninni.
Hanin lá nú r rúmi í kofa Job-
mannls, mannsáns, sem hann hafði
barið, og þegar hann leit upp,
beyrði hanm hvísíl í stofunni.
Einhver — þáð var konia —
lagði svalan dúk að enjni hans.
Haön sá illla, en þó gat hann
grleint andlit Joan Steeres. Hún,
llá á hnjánum við rúm hans.
„Hvernig liður drengnum ?“
hvíslaði hann. Ungur máður, sem
gat verið tvíburabróðir Joan,
beygði sájg yfir hanin.
„Honuttn líðiur vel. Þú skalt ekki
óttast uim harm.“
John leit upp og sá nú son
Steeres. „Halló, Jim!“ sagði hann.
iSvo gekk un(gi maðurinin út og
þau urðu tvö edn.
„Jæja,“ sagði John. „Hvað nú?“
Hendi hans með öllum umbúð-
unuim lá i lófum heninar. „Þú
venöui' áð koma aftur táll oikkar,
John! Segðu, að þú skulir gera
það--------—sagði hún í hálf-
mn hljóömn.
„Þið viljiö ekki hafa —1r------,“
Hann þagnáði og beit á vörinia.
„Nei; þáð er satt, vinur minn!“
svaraöd hún; „en við villjuxn fá
þig! Jim hefiiB sagt pabba alia
söguna; hann hefir sagt okkur
hvernág þú, bezti viniur: minn!
tóks-t sökina á þig, af því hann
átti föður og systur,, en þú áttir
engan að.“
„Já'; þá átti ég engan að*, en
nú . . . ?“ sagði hann brosandi.
Hún kysti hahn innitega, en í
því kom faðir hennar inn.
„Þú keanur aftur til mín, dreng-
ur miinn,!“ sagði hann — „og
byrjar að nýju. Skilurðu það?“
Gleðilegra jóla
óskar öllum viðskiftavinum sínum,
Aðalbúðin,
Laugavegi 46.

8
U
Ö
n
Ö
ö
ö
Ö
Gleðilegra jóla
óskar öllum
Kolaverzlun Ólafs Benediktssonar.
$3
u
n
u
u
æ
u
sa

Misti minnið í Frabkiandi,
— ranbaði við sér i Afríkn.
Maður nokkur fór um dagirni
fra Pierpignan á SuöViestur-Frakk-
landi og ætlaðd til Marseillie. Hann
ók í bifreið og hafði með sér
mifcið af „dynamiti“. Nokkru eftir
að hann lagði af stað, fór annur
biifreið sömu leið, og það var
ljót sjón, siem mætti farþegunum
f henmi miðja vega tíl Marsieille.
Á miðri götunjni lá rjúkandi
hrúga, og sýndu hlutir úr henini,
áð það hafði verið bifreið, sem
bafði sprungið f* sundur. Lög-
reglan var kvödd á vettvanjg, og
úrskurðiáðtt hún, að maðurinn
með „dyniamitið“ hefði farist þar.
en hanjn hét Garálfes.. Brátt kom
þó x ijós, að úrskuriður löigregl-
J uniniaT gæti ekki verið réttur, þvx
enjgar manjnilegar leifar fundust í
hxúgunmji. Varð þetta nú alt ákaf-
lega flókið, því hvernig gat mað>-
urinn hafa bjargast úr bifreiðinrii,
sem hafða sprunjgið í suridur
vegna „dyniamitsins“ af eágiin afli*?
Lögreglan rantisakaöi málið af
mikilli kostgæfná, og átta dagar
'Mðu, án þess áð nokkuð bæri við.
En á níunda degi kom Caralilies alt
í einu gángalndi úr gufuskipi, er
vár nýkomið ö}á Afrilku, — og
ráku álir upp stór augu, er þeir
sá’u hánin. Caralles skýrði nú frá
þvx, áð þegar hann hafi verið
kominin miðja vega-tíl Marseilte,
óskar viðskiftavinum sínum
Húsgagneuerzlunin Áfram,
Laugavegi 18. <$£
hafi háninl alt x einu séð, að eJdur
var kominn upp í bifreiðiinni:
stökk hann út úr henni í einu
vetfanigi og flýði sem fætur tog-
uðUi. En er hann hafði hlaupið
isvö sem 50 metra, heyrðfi hann
ógurlega sprengingu að baki sér,
og er hann leit við', sá hann að
bifreiáin þeyttíst hátt í loft upp
og sprakk í sundur, en hlutir úr
henná, grjót og tré, flugu um
iloftxð í kifing um hánn. Við þetta
varð hann svo skelkaður, að hanm
tapaði ráði og rænu, ein flakk-
aði u'm hugsunar- og mi:nmis-laus,
og þegar hann rankaði við sér,
VaT hanni um borð í iskipi, er var
[að fara inn í höfnina í Algeir í
Aöiítou. Fárþegarnir á skipinu
sögðu honum, að hanm hefði sjálf-
ur gengið um borð í skipið, er
þáð var í Marsieí’íie.