Morgunblaðið - 25.01.1998, Qupperneq 6

6 B SUNNUDAGUR 25. JANÚAR 1998
MORGUNBLAÐIÐ
Sungið í Páfagarði
og á bflastæði
Veturinn ‘95-96 var mikill anna-
tími hjá Kvennakór Reykjavíkur og
starfíð einkenndist aðallega af und-
irbúningi fyrir Italíuferðina sem
farin var sumarið ‘96. í þá ferð fóru
120 konur, auk tuttugu fylgifíska
sem voru eiginmenn, mæður og
börn. Með í ferðinni var Sigrún
Hjálmtýsdóttir.
Flogið var beint til Rómar þar
sem kórinn kom sér fyrir á þremur
hótelum úti við ströndina. „Við
héldum tvenna tónleika í Róm. Ann-
ars vegar í stórri og glæsilegri
kirkju, St. Ignazio, og síðan sungum
við í Páfagarði, í Péturskirkjunni.
Við sungum þar við hámessu þar
sem þúsundir manna hlustuðu á
okkur - og Diddú. Þetta var í fyrsta
skipti í sögu kirkjunnar að kona
fékk að syngja einsöng við hámessu
í aðalkirkjuskipinu. Diddú söng Ave
Maríu Kaldalóns og heillaði ger-
samlega alla. Þetta var ótrúleg lífs-
reynsla."
Eftir sönginn í Páfagarði hélt
kórinn með rútu til bæjar sem
heitir Subiaco. Þetta er lítill bær
upp í fjöllunum. „Þegar við stigum
út úr rútunum, hundrað og tutt-
ugu stykki konur, í kórkjólum,
vöktum við þvílíka athygli að bæj-
arbúar stoppuðu í miðju skrefi,
miðju orði og góndu á okkur;
sneru sig næstum úr hálsliðnum.
Þeir vissu ekki hvaðan á þá stóð
veðrið.
Tónleikasalurinn í þessum bæ var
bílastæði og fyrir aftan okkur var
íbúðablokk þar sem voru þvottavél-
ar og snúnir úti á svölum. Það var
búið að koma fyrir einhverjum
kössum sem við áttum að standa á
og bekkjum fyrir áheyrendur. Svo
voru þrír stólar.
FRÁ „gospel-tónleikunum í Loftkastalanum í mars 1996. Margrét
Pálmadóttir, þáverandi stjórnandi kvennakórsins, og Jóhanna Þór-
hallsdóttir, stjórnandi léttsveitarinnar.
Þarna var ekkert píanó svo við
spurðum hvar hljóðfærið væri. Okk-
ur var sagt að það væri á leiðinni og
eftir langa mæðu var komið með
eitthvert rafmagnsorgel sem var
stungið í samband uppi á þriðju
hæð í blokkinni fyrir aftan okkur.
Það gat enginn á neðri hæðunum
leyft okkur að stinga í samband
vegna þess að íbúai-nir þar voru að
þvo þvott.
Þegar við vorum búnar að koma
okkur fyrir, gengu lögreglustjórinn,
bæjarstjórinn og einhver enn einn
fyrirmaður í „salinn“ í fullum
skrúða og settust á stólana þrjá -
og upphófst söngur.
Við ákváðum að láta ekkert á
okkur fá allt þetta vafstur og
skemmtum okkur mjög vel. Tón-
leikarnir tókust með eindæmum
vel. Diddú fór á kostum, tók
FYRSTA æfing Kvennakórs Reykjavíkur í Aðventistakirkjunni 25.
janúar 1993.
TJÚTTAÐ á fyrstu árshátiðinni í hráu húsnæðinu að Ægisgötu 7.
Skapbetri eftir
að ég byrjaði
í kómum
Guðný Jónsdóttir
GUÐNÝ Jónsdóttir hefur starfað
með Kvennakór Reykjavíkur frá
upphafi og starfar núna einnig
með Vox Feminae. Hún er hús-
gagnasmjður, gift, tveggja barna
móðir. „Ég fór í kórskólann hjá
Kramhúsinu," segir Guðný, „og í
framhaldi af því í kórinn þegar
hann var stofnaður.“
Guðný segist lengi hafa átt sér
draum um að syngja. „Á unglings-
árunum var ég í kór úti á landi. En
eftir að ég kom til Reykjavíkur
þorði ég aldrei í inntökupróf í kór-
unum hér.“
Hvers vegna?
„Ætli ég hafi ekki verið hrædd
við að fá höfnun - eða eitthvað. En
svo sá ég gullið tækifæri í kórskól-
anum hjá Mai-gréti Pálmadóttur
sem þá var í Kramhúsinu."
Hvað er svona spennandi við að
vera í kór?
' „Það gefur manni þvflíka orku
að vera héma; ég sef minna og af-
kasta meiru. Það er svo mikið
orkuflæði hérna.“
Guðný rekur húsgagnaverk-
stæði í Kópavogi ásamt eiginmanni
sínum og þau eiga tvö börn. Þegar
hún er spurð að því hvort Qöl-
skyldan verði aldrei þreytt á þessu
tímafreka áhugamáli, svarar hún:
„Fjölskyldan mín er ótrúlega þol-
inmóð. Þau ættu öll orðu skilið ...
Kannski sjá þau bara að ég er
miklu skapbetri eftir að ég byijaði
í kómum. Hann gefur mér svo
mikið.“
Verðurðu aldrei þreytt á þessu?
„Jú, jú, það kemur fyrir ef það
em tónleikar hjá kómnum með
stuttu millibili og mikið að gera í
vinnunni. Þá finnur maður stund-
um fyrir þreytu en svo fær maður
frí eftir tónleikahaldið og þá er
það fljótt að gleymast.“
Eins og að vera
í líkamsrækt
Helga Arngrímsdóttir, skrifstofu-
stjóri Alþýðuflokksins, hefur sungið
með Kvennakómum frá því að hann
var stofnaður, auk þess að syngja
með Vox Feminae - en segist í vetur
vera í frú frá Kvennakómum. Fyrsta
árið eftir að kórinn flutti á Ægisgöt-
una starfaði hún á skrifstofunni.
„Ég hef verið í kór frá því að ég
stelpa og hef verið í mörgum kór-
um, m.a. kór í Vík í Mýrdal og í
Söngfélaginu Gígjunni á Akur-
eyri,“ segir Helga þegar hún er
innt eftir ástæðunni fyrir því að
hún sótti eftir inngöngu í kórinn.
En hvers vegna kvennakór?
„Vegna þess að mig langaði til
þess að syngja. Maður fær svo
mikla útrás við það. Ef manni líður
illa andlega er gott að syngja. Það
er spennulosandi, svona eins og að
vera í líkamsrækt eða hugleiðslu.
Þetta snýst á sama hátt um að
gleyma stund og stað.“
Hvað með tímann sem fer í
þetta?
„Jú, ef maður er bæði í Kvenna-
kór Reykjavíkur og Vox Feminae,
þá fer mikill tími í þetta - en hon-
um er vel varið.
Það er mjög góður andi í kórn-
um og hér hafa margar konur hist
og orðið góðar vinkonur. Við sem
höfum verið hér lengst vitum mikið
hver um aðra. Sem dæmi um það
get ég sagt þér skemmtilega sögu.
Þegar við fórum á kvennaráðstefn-
una Nordisk Forum í Finnlandi var
ein konan í hópnum ófrísk. Það vissi
það enginn nema maðurinn hennar,
mamma hennar og kvennakórinn.
Þetta segir kannski mest um
andann í kórnum."
Ungar
konur
yfir
sextugt
Pálína Jóns-
dóttir er í
Senjórítunum,
kór fyrir konur
60 ára og eldri -
og hvað sem öðru
líður, eru Senjórít-
urnar sá kór sem
konurnar sem ég ræddi við voru
stoltastar af. Kórinn var stofnaður
fyrir tveimur og hálfu ári og Pálína
dreif sig með það sama í kórinn.
„Það var frábært framtak hjá
Margréti Pálmadóttur að stofna
þennan sönghóp fyrir konur sem
eru komnar yfir sextugt,“ segir
Pálína. „Það höfðu margar kvenn-
anna verið í kór áður en hætt
vegna aldurs. Nú fengu þær tæki-
færi til að byrja aftur og þá var
mesta furða hvað var eftir af rödd-
inni.“
Hafðir þú starfað í kór áður?
„Það er nú langt síðan. Ég var í
Sunnukórnum á Isafirði fyrir
svona fimmtíu árum - en það er
önnur saga. Hins vegar erum við
margar hérna frá ísafirði, sem er
mjög góð uppeldisstöð fyrir tón-
listarfólk.“
Hvað kom til að þú dreifst þig f
kór eftir næstum hálfrar aldar hlé?
„Það er svo gaman að syngja.
Það er svo gott fyrir lungun og sál-
ina. Félagsskapurinn er yndislegur.
Þetta er svo vel samvalinn hópur.“
Pálína segir um fjörutíu konur
starfa í Senjórítunum. Einu skil-
yrðin fyrir inngöngu í kórinn séu
að viðkomandi hafi náð sextugs-
aldri og hafí gaman af að syngja.
En sakna þær þess ekkert að hafa
ekki karlana með?
„Nei! Til hvers?“
En fer ekki mikill tími í þetta?
„Nei. Við æfum bara einu sinni í
viku, svo það fer ekki mikill tími í
þetta.“
En nú hafið þið verið að syngja
á tónleikum og komið fram með
öðrum kórum.
„Kvennakórinn hefur verið svo
sætur að bjóða okkur með, þegar
þær eru að syngja. við höfum
reynt að standa okkur vel til að
þær þurfi ekki að skammast sín
fyrir okkur ... Annars finnst okk-
ur við nokkuð öruggar í höndun-
um á stjórnandanum okkar, Rut L.
Magnússon. Hún er frábær, mikil
músík- og smekkmanneskja og ein-
stakur húmoristi. Hún nær ótrú-
lega miklum hljóðum úr okkar
gömlu börkum.“
Ástrós Elíasdóttir
En hvers vegna kallið þið ykkur
Senjórítur?
„Senjórítur er auðvitað ungar
konur - og við erum ungar konur
yfir sextugt!“
Ætli ég endi ekki
í Senjórítunum
Ástrós Elíasdóttir er f 10. bekk í
Hagaskóla og syngur með Stúlkna-
kór Reykjavfkiu'. Hún segist alltaf
hafa haft gaman af að syngja en eng-
imi kór sé starfræktur í skólanum.
Ástæðuna fyrir því að Stúlknakórinn
hafi orðið fyrir valinu hjá henni, seg-
ir hún vera stjómanda kórsins, Mar-
gréti Pálmadóttur. „Hún er svo
skeimntileg, „ segir Ástrós.
„Ég byijaði að æfa hérna fyrir
ári, en Stúlknakórinn var ekki