Heimdallur - 01.11.1884, Side 5

165
| hann gæti einhvernveginn ekki gjört glöggan mun
í á rjettu og röngu.
Annars fór ekki neitt illt orö af Jóni urn
í þessar inundir. Aptur var honum brugðiö um
í heimsku, [>ví hann var vanur að glápa á hvern
mann, og ef hann sá hesta eöa falleg reiötýgi
eöa þá peninga, þá starði hann á það eins og
| tröll á heiðríkju.
Pegar búið var aö ferma Jón, fór hann aö
| impra á því aö sig langaöi til aö veröa hesta-
J kaupmaður eins og faöir sinn. Salbjörg hafði
Íallt af búizt við þessu en setti þvert nei íyrir.
Hún Ijet engan bilbug á sjer íinna, þó Jón væri
síjamlandi og faðir hans legði honum liö. Hún
vildi heldur láta son sinn dragast upp í deyfö
og dáðleysi heima en komast út í sollinn til
hestaprangaranna. Apturþekkti Jón so mikið til
móður sinnar, að hann sá, aö liann yrði aö spila
j upp á sínar eigin spítur, ef liann ætti að komast
) aö heiman.
Nú leiö og beið. Paö var ekki minnst á
; þetta meö einu oröi, so Salbjörg var farin að
) halda, að ekki yrði neitt úr neinu, en þá kom
> allt í einu babb í bátinn. Einn góöan veöurdag
; fór hestakaupmaður einn yfir Eýdalsfjöllin til
að bralla meö hesta fyrir handan þau. Hann
var hestaprangari frá toppi til táar, enda
í hafði hann veriö á verzlunarflakki síöan hann
| var unglingur. Hann var í gulum skinnbuxum
\ og blárri treyju. Hann haföi sand af peningum
j og treyjan hans var jafnvel hneppt með áttskild-
í ingum.
Hann grobbaði líka ósköpin öll af afreks-
i verkum sínum. Eeir feðgar voru aö masa viö
\ hann langt fram á nótt.
Ept.ir þetta. var Jón mjög hæglátur og sat
| opt í þungum þönkum. Salbjörg kom stundum
( aö honum, þar sem hann var aö liandleika svipu
; fööur síns. Hún heyrði liann líka opt spyrja
i hann, hvort hann hjeldi ekki að hestakaupmaður-
í inn færi bráðurn aö koma aptur, so hún varð
; lirædd um, aö hann væri aö hugsa um að slázt
| í för með honum. Pegar fór aö líða á sumariö
í fór Gestur einu sinni niður í sveitina, og sarna
f kvöldið kom hestabrallarinn aptur. Honum hafði
í oröið vel ágengt, enda liafði hann peninga eins
| og í heyinu og gaf Jóni að súpa á ferðapela.
; Jón fylgdi lionum á leiö daginn eptir, en hann
liaföi ekki búið sig í neina langferö, so Salbjörg
var óhrædd um lrann.
Jón kom aptur seint um kvöldiö og dróst
þá varla orö úr honum. Ilann var alveg eins
og á nálurn og gat hvergi haldiö kyrru fyrir.
Hann háttaöi heldur ekki. Daginn eptir rjeri
hann út á vatniö, og liaföi þó Gestur bannaö aö
snerta bátinn fyr enn hann kæmi aptur. Sal-
björg spuröi, því hann heföi átt nokkuð viö
bátimi. Jón sagöi, að hann heföi verið so gisinn,
aö þaö heföi þurft að þjetta hann.
Gestur kom aptur skömmu seinna. l’á sótti
aptur í gainla horfið með hljóöskrafið milli
þeirra feöganna, og það leiö ekki á löngu áöur
enn Salbjörg gekk úr skugga urn, hvaö var á
prjónunum. Gestur sagöi nefnilega einu
sinni, að liann hjeldi þaö væri ekki til neins,
aö lialda Jóni heima úr [>essu.
„Styrkir þú hann til fararinnar?" spurði
Salbjörg.
„Hann segist geta spilaö upp á sínar eigin
spítur", sagöi Gestur.
„Hvernig skyldi hann geta spilaö uppá
sínar eigin spítur? Hvaðan hefur hann peninga?"
„Paö varöar mig ekki um“ , sagöi Gestúr
og fór.
Nú fór Salbjörg aö hugsa margt. Ein hugs-
unin rak aöra og þær voru liver annari þyngri
og sorglegri, enda lá þaö í augum uppi, aö þeir
feögar voru saintaka á móti henni.
f’egar komið var undir haust fór aö koina
upp kvittur um það, að maður heföi horfiö þar
á fjöllunuin, sem hafði verið þar tvívegis nótt
um vorið. Pað kom fólk neðan úr dalnum til
aö leita aö honuin. Paö kom líka aö Sklet og
feögarnir fóru báðir aö leita ineð þeim, en þaö
fannst hvorki tangur nje tetur af ínanninum.
Leitarmennirnir hjeldu að hann hefði vogað
sjer út á vorísinn og dottiö so niöur uin hann.
Salbjörg haföi áöur heyrt aö fólk heföi
hoifið á fjöllunuin, en í þetta skipti varö hún
eins og steini lostin, og luin þoröi ekki aö hætta
sjer út í aö grennslast eptir, hvernig stæöi
á því. Hún reyndi í lengstu lög, í.ö bægja þessu
máli burt úr huga sínum, en þó gat hún ekki
gjört aö sjer, aö gruna þann, sem enginn annar
gruuaöi. Hún var á nálum bæði nótt og nýtau
dag, og óðara enn hún sofnaði, dreymdi hana
hryllilega drauma, so hún var kófsveitt þegar