Breiðablik - 01.07.1908, Qupperneq 7

BREIÐABLIK
23
»
um augum á frelsisbaráttu þjóðar vorrar.
Hún hefir komið auga á vaðið. Brotið
liggur fram undan henni. Á allri gætni
þarf hún að halda og taka stilt í tauma.
Það er ekki fyrsta sprænan, sem hún
hefir farið yfir. Hún hefir reynzt vel í
vötnum.
Það má vel vera, að hún verði heilan
aldarfjórðung að komast yfir. En úr því
hún er komin svona langt áleiðis, kemst
hún það á endanum—eins víst og við er-
um hérna.
Eg hefi enga trú á því, að hún hörfi
frá og hverfi aftur. Hún finnur aldrei
upp á þeim ósóma að ganga hana móður
sína niður í jörðina. Hér eftir fær eng-
inn hana til að stíga eitt spor aftur á bak
og selja frá sér nokkuð af heilögum sjálf-
stæðisrétti sínum.
Hvernig sem næstu þingkosningar
fara, hefi eg þá trú á þjóðinni, að hún
haldi uppi fylstu sjálfstæðiskröfum, er
henni hafa hugkvæmzt og haldi þeim til
streitu.
Annað er óhugsandi, jafn-heitt og allir
íslendingar elska frelsi og föðurland.
Sagt er, að gestur hafi eitt sinn barið
að dyrum á sveitabæ á íslandi; bóndi
gekk til dyra.
,,Ert þú húsráðandi?” spurði gestur.
,,Svo hét það nú einu sinni”, svaraði
bóndi.
,,Ert þú það þá ekki enn?” spurði
gestur.
,,Ojú—að nafni til,—en nú er eg gift-
ur.”
það yrði álíka ráð, sem íslenzki bónd-
inn hefði á heimili sínu, ef ráðahagurinn
tækist við Danmörku, sem nú er farið
fram á.
Þér hafið heyrt hvernig fór, með Ólafi
konungi Tryggvasyni og Sigríði stórráðu,
er ráðahagur átti að verða með þeim.
Þess vildi eg óska, að Ólafur Trygg-
vason íslenzki hristi svo glófa sinn fram-
an í Sigríði stórráðu dönsku, að ekkert
yrði af þeim ráðahag, sem nú er á prjón-
um.
Um vini og óvini Bismarcks er það
mælt, að þeir hafi meðan hann var í
lifanda lífi samið honum grafskriftir hver
í kapp við annan. Ein þeirra var á þessa
leið:
Það var ekki að hans vilja að hann
fæddist og það var ekki að hans vilja að
hann dó, en það varaðhans vilja að lifa
fyrir Þýzkaland.
Ef hver íslendingur lifði eins rækilega
fyrir ísland og hann fyrir Þýzkaland,
myndi nú þegar lagt á tæpasta vaðið
og ferðin hepnast.
Lengi lifi ísland!
Á VEGAMÓTUM
VO nefnist saga ein stutt í 1.
hefti Skírnis þ. á. eftir Einar
Hjörleifsson. Hún er ein-
ungis á 18 blaðsíðum, en
þrungin að efni og hugsan og
búningur snildarfagur. Síra Matthías
hefir sagt um hana, að efnið sé svo ríkt,
að það sprengi búninginn, og víst er um
það, að margur höfundur annar hefir
teygt úr minna efni langan lopa.
Sagan er um prest og prestskonu, ung
hjón, er fyrir skömmu hafa sett bú sam-
an, með brjóst þrungíð kærleika til mann-
anna fegurstu hugsjóna. Hann hefir
verið gagntekinn af skilningi nýrrar tíðar
á fegurð og göfgi kristindómsins. Á
fundi höfðu þau bæði verið stödd í íslend-
ingafélagi í Kaupmannahöfn. Fjörugar
umræður höfðu þar orðið um kristindóm-
inn og honum verið andmælt af ákafa
all-miklum. Loks tók hann til máls.
(með smán)
„Hann sagði, að þeir hefði alt af verið að tala
um þaS í kveld, hvernig trúarbrögð Jesú frá
Nazaret hetði orðið í höndum mannanna. En
þeir heíði, eins og mönnum hetði hætt svo við á
s