Breiðablik - 01.07.1908, Blaðsíða 10

2Ó
BREIÐABLIK
Krists, svo hann verði líf og- kraftur í lífi
þeirra eins og hann var í lífi undanfarandi
kynslóöa. Því þeir finna sárar til þess,
en marg-ur rétt-trúaöur, sem nú hygst að
vinna guði þakklátt verk meö því að
aö gjöra þá og starf þeirra tortryggilegt
með staðlausum getsökum og sleggju-
dómum, hvílíkt mein það er fyrir tímans
börn að fara á mis við blessunar-áhrif
kristnu trúarinnar. Þeir leitast því og
viö að skera burtu ýmislegt það af
umbúðum kristindómsins, sem nú fælir
tímans börn frá kirkjunni og kristindóm-
inum; þeir reyna að íklæöa hin gömlu
opinberunar-sannindi nýjum búningi, sem
hin núlifandi kynslóð getur felt sig við,og
rökstyðja þau og útlista á þann hátt, er
bezt fær samþýðst hugsunarhætti nú-
tímans; þeir reyna aö tala máli kristin-
dómsins á tungu, sem vorir tímar skilja,
og nota þær röksemdir einar og ályktanir,
sem vorir tímar taka gildar.
Með þessu er alls ekki sagt, að alt sé
rétt og áreiðanlegt, sem þessir nýrri tíma
guðfræðingar kenna, eða því neitað, að
sumir þeirra fari í ýmsum greinum of-
langt í staðhæfingum sínum, dómum
og ályktunum. En það væri óðs manns
æði að kasta allri nýrri guðfræði þess
vegna fyrir borð sem einskisnýtri, og
dæma alt starf nýju guðfræðinganna
sem sprottið af löngun til aö kollvarpa
kirkju og kristindómi. Missmíðin, sem
kunna að vera á nýju guðfræðinni, veita
enga heimild til að hafna þeim sannindum
Sem hún hefir í ljós leitt. Skylda kirkj-
unnar verður ávalt, hver sem í hlut á, sú
að ,,prófa alt og halda því sem gott er. “
Jón Helgason
(Nýtt Kirkjublað i. júlí).
SIGRÍDUR STÓRRÁDA.
Eftir SELMA LAGERLÖF.
■s1
JpAÐ var eitt sinn á indælu vori. Það
var einmitt vorið, er Sigríður stór-
ráða, Svíadrotning, hafði stefnt Ólafi
Tryggvasyni, Norðmannakonungi, til
móts við sig í Konungahellu til að kveða
á um brúðkaup þeirra.
Næsta undarlegt var það, að Ólafur
konungur vildi ganga að eiga Sigríði
drotningu; fögur var hún að sönnu og
mikils hugar, en argasti heiðingi var hún,
en Ólafur konungur kristinn og hugsaði
ekki um annað en reisa kirkjur og þröngva
fólki til að láta skírast. En hver veit
nema hann hafi haft von um, að guð á
himnum myndi snúa henni.
Enn undarlegra var það, að þegar Sig-
ríður stórráða lét sendimann Ólafs kon-
ungs vita, að hún ætlaði að sigla til Kon-
ungahellu, er ísa leysti, tók þegar að
vora. Kuldi og snjór hvarf með öllu ein-
mitt á þeim tíma, er vetrarveður vanalega
harðna.
Og er Sigríður stórráða gjörði heyrin
kunnugt, að nú vildi hún búa skip sín,
hvarf ís af fjörðum, engi tóku að grænka
og þó langt væri enn til boðunardags,
mátti þegar hleypa nautum á gras.
Þegar drotning reri milli skerja Austur-
Gotlands út í Eystrasalt, sat gaukurinn
og gól í hömrum, þó enn væri svo snemt,
að enginn ætti von á að heyra til lævirkj-
ans.
Mikill fögnuður varð hvarvetna þar
sem sú stórráða var á ferð. Tröllin öll,