Óðinn - 01.03.1907, Blaðsíða 3

Óðinn - 01.03.1907, Blaðsíða 3
ÓÐINN. 91 mundi vera svo komið ráöi manna þar í þorpinu, aö þess mundi vcra lítill kostur eöa engÍDQ. Stúlkur voru sumar farnar paöan í kaupavinnu, en sumar voru par svo rótgrónar og mosavaxnar, aö litlar likur voru til pess að lausar fengjust, pótt í boði væri feiti og gull. Pó hjelt hann, að vera mundi ein kvensnift par i porpinu, sem eiga kynni heimangengt — ef hún fengisl pá til þess. Hann sagðist efast um pað. »IIver er sú?« spurði jeg. »Katrin heitir hún, og er Sveinsdóttir«. Jeg kannaðist við pað. Hún var dóttir föður síns og systir bróður síns, sem jeg mætti um daginn. Jeg hafði haft lililsháttar kynni af henni veturinn áður. Þá kom hi'in til mín handan yíir heiðina og fjallið, sem voru landamæri sj'slunnar, sem jeg bjó í, og næstu sýslu. Hún var pá vegalaus og vegmóð, úrvinda og uppgefin, hafði veriö rekin úr vist sinni fyrir óhemju eðli og ó- þægð. Pá hýstijeg hana viku og fylgdi henni að Iokum til næsta bæjar, bar fataböggul hennar og leiddi hana við hönd mjer. Enga bauð hún borgun fyrir petta enda var engrar krafist frá minni hálfu. Pá töluðum við eins og jai'ningjar og þúuðumst á vísu sveitafólks. Hún var blattt í framan aí' pakklætis-úða, þegar hún kvaddi mig, og virtist óska þess, að mjer yrðu launaðar velgerðirnar hinum megin. Jeg fór nú til Kötu — svo var hún nefnd vana- lcga — og drap á dyrnar, par sem hún var inni. Mað- ur kom til dyra og bað jeg hann að koma peim orðum til hennar, að jeg vildi íinna hana. Maðurinn tók pví vel, en gat pess, að hún mundi vera í svefni. Pö kvaðst hann skyldi frcista máls við hana. Núleiölang- ur tími svo að ncma mundi hálfri stund. Loksins kom Kata og var hún tyrjuleg á svipinn og svefnhöfgi í aug- unum. »Sæl vertu!« sagði jeg og rjetti höndina. Hún leit naumast við mjer og svaraði í pykkjurómi: »Komi' þjer sælir!« Kata var í ljósleitum ijereftskjól, dragsíðum að' aftan; brá hún annari hendinni á kjólinn utan lærs og hjelt honum að sjer. — Hún virtist vilja forðast það, að kjóllinn kænii svo nærri mjer, að hann (irægi dám af nijer. Jeg þagði fyrst um stund. »Hvað var það svo? Vildu' þjer nokkuð?« Hún var slutt í spunanum. »Já, jeg hefi erindi við pig, hvernig sem það gengur«. wÞað er svo!« »Jeg var að leita fyrir mjer um kaupakonu og var mjer vísað hingað«. »Vísað til mín! Hver þóttist eiga með pað— mjer er spurn?« »Mjer var sagt, að þú værir litið bundin við ann- riki og vísað á þann hátt til þín«. »Nei, það er ekki til neins. Jeg fer ekki í kaupa- vinnu í sveit. Eða hvað er kaupið?« aPetta vanalega sem stúlkum er goldið. Jeg get ekki borgað hærra en aðrir. En jeg læt ekki stúlkur mínar raka í illviðri — hlííi þeim við því«. »Þó það væri nul Pó þið ljetuð ekki á öllu ganga ! — Nei, og svo cru vist engjarnar blautar hjá yð- ur«. »Sumt er blautt, en sumt er purt«. »Já, það er nú sama, jeg fer ekki í kaupavinnu — hef annað að gera«. Hún sneri nú inn í húsið heldur snúðug og náði jeg ekki að kveðja liana. En pess gætti hún, að bregða hendinni aftan á kjólinn sinn, neðan við lendarnar, svo sem hún vildi halda honum frá mjer en að sjer. Pegar jeg hitti kunningja minn í porpinu, sagði jeg honum farir mínar cigi sljettar. Hann treysti og trúði Kötu til alls. Hann átti von á þessum málalykt- un. »Hún hefur sagt satt, hún hefur haft annað að gera; hún þvær fyrir duggara, þegar þeir koma inn á Krókinn hjerna, og er þeim innan handar—leggur sam- an hjá þeim dag og nótt«. — Jeg fór heim um kvöldið, með lausan hest i taumi — bónleiður til biiðar, — og kom heim á náttmálum. Pá voru ærnar mínar ókomnar og ósýnilegar. Smalinn hafði farið í berjamó um daginn og átti hann að smala ánum heim með sjer. Hann hafði gleymt sjálfum sjer og ánum. Konan mín var við búverkin oghafði yngsta barn- ið okkar á handlcgnum. Vinnukonan hafði í'arið á bæi um daginn og var nýkomin heim. Hún sat i sparifötunum á rúmi sínu og las í blaði — las í Alpýðublaðinu gremjuprungna grein um niðurlæging vlnnulýðsins í landinu og yflr- drotnun húsbænda. Jeg reif matinn í svanginn og paut svo búinn af stað til að smala »smalanum« og ánum. Við komumst i rúmið kl. 12 á miðnætti. Við vorum þreytt um kvöldið, svo að svefninn ætlaði ekki að geta deyft okkur í dvalann. Og þó vorum við nokkurn veginn ánægð yfir bar- dagalokunum, um miðnættið.. Reyndar var kaupakonan ófengin, Jeg hafði beð- ið ósigur í þeirri atrennu. En að öðru leyti höfðum við sigrast á erfiðleikum þessa dags. Og við höfðum komið ómegð okkar áfram eina dagleið á lífsleiðinni. Guðmundur Friðjónsson færði i slílinn. Jón TraiTsti. Hin nýja saga Jóns Trausta, »Leysing«, verður l'ullprenluð og út komin nú um Sumarmálin. Leysing gerist í smákaupstað hjer á Landi og er það kaupslaðarlílið og verslunarlínð, si'in lýst er. Söguefnið er mikið og sagan rík ai' viðburðum. »H a 11 a « kemur út í danskri þýðingu ein- hverntíma á þessu ári.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.