Óðinn - 01.03.1907, Blaðsíða 10

Óðinn - 01.03.1907, Blaðsíða 10
98 ÓÐINN. og engu nentuð, nema bara að þreyta orðnm í, — það var mín eina vörn, og af mjer svo þið reynduð alt að reiia. En jeg var bnndin, mátti ei bjargar leita, bwtdin svo jeg mðtti ei krafta neyta, að seðja börn mín, svo sem hefði mátl, og blóði mími varð jeg þá að veila. En sjálfum ykkur gef jeg sök á því, því sjálf þið skópuð þessi miklu helsi, sviftuð landið bœði sœmd og frelsi og selduð móður ykkar ánauð í«. »Pað var fyrrnm /« »Er svo enn í dag, því þó þið hegrðuð móður ykkar œja oy undir blœddu, mundi ei nokkur vœgja nje víkja spönn jrá sínum eigin hag. Sjerhver ykkar mestur vildi' œ verða, og varð það með því hinna tán að skerða, og er þið sjálfir ekki völdum hjelduð, öðriun landið þið i hendur selduð. Pá varð hún ambátt, móðir ykkar ung, sem Óðinn fyrri hajði að brúði kjörið, cn nú er horfin fegurðin og fjörið. Pvi börnin urðu brjóstum mínum þungn. »Nii rennnr dagur ! Bjóðast koslakjör; kjósið þið nú, því nú er um að velfa, viljið þið slíðra halurs ykkar hjöl', eða hauðrið aftur þrældóm selja ? Á jeg að bera áfram gamla helsið, eða hljóta bjargra'ðið og frelsið ?« »Frelsið dýra I fagra, dapra móðir! frelsis œskja synir þínir góðir. Konan brosli sárl, á sama hátl, og sagði því nœsl: »Hver er vondur sonur, hver er sá, er vilji Fróni flátt Ý Fregna vil jeg bœði menn og konur. Til handa mjer víst enginn vill hið illa, en alt um það mun tvídrœgnin þó spilla. Hjer sje jeg ftokka Ivo, hvað fer á milli, sem fjendur standa þeir við móður hlið og líkast því, sem hver með öðrum spilli, en hafi ekkerl samstœtt mark nje mið ?« »Pe i r vilja skilja«. — »P es s i r vilja binda« »Pagnið þið báðir, hœttið eld að kynda, hygg, að jeg viti, hvað þið munuð skrafa og hvað þið viljið: að eins völdin hafa! En fari svo, að sœttist þið ei nú og sœtið kostum þeim, sem bjóðast gður, þá varpa' eg frá mjer allri von og trú og vœttur engin heillir yðar styður. Pá bölva jeg þjer þjösna- og þra'lakyn og þeirri tíð, sem ól jeg þig á brjóstum, því brúður þinn þú vildir ei að vin, en valdir heldur tíf í stríði og róstnm. Pú móður þína seldir ánauð i af öfund tómri, valdafýkn og þjósti, og rífst nú um, hvort bregða beri á ný böndunum verstu...I)roltins heift þig Ijósth, Upp jeg hrökk. Mjcr svitinn spratt á enni, mjer sýndist fólkið hrynja gjárnar í ... Sól er á lofíi. Aflur eg þig kenni Almannagjá, á Lögbcrg helga' cg sný. Pangað jeg geng að kveðja landið kœra og kossinn barnsins móðurinni færa. Ó, guð vors landsl hjer lýt jeg þjer og bið: hvknaðu þessar miklu hjarta-undir, losaðu böndin, veitlu Ijúfar slundir landinu því, sem aldrei hafði frið, landinu því, sem eldi og ísi vafið aldir og daga böli og fári kafíð varð loks að berjast við sinn e.igin nið. Láttu nú gjárnar djúpu saman síga, scfaðu hairið, látlu í faðma hníga niðja vors lands. Ó, settu sátt og grið ! Átíúst Hjarnason. Æltjarðarsálmur. Eftir Runeberg. Hald, mikli droilinn, verndar-vörð um vora kæru œttarjörð ; ver hennar vörn á háskatið, en hennar Ijós á friðartíð. Oss skýla hennar hnúkar best, vjer hennar dali elskum mest, þvi traust og einlœgt trygðaband oss tengir fast við þetta land. Ur hafsins bárum hófstu það, svo himinsólin vermdi það. Legg blessun yfir fjöll og fjörð á feðra vorra kœra jörð. Jú, blessa, guð, vort gamla tand, Lát gróður hylja mel og sand. Til heimsins loka haltn vörð, ó, herra, nm vora œttarjörð. e.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.