Vísir - 12.07.1962, Blaðsíða 15

Vísir - 12.07.1962, Blaðsíða 15
Fímmtudagurinn 12. júlí 1962. VISIR 15 SAKAMÁLASAGA i W^ ? EFTIR CHARLES WILLIAMS FJÁRSJÓÐURINN 1. kapituli. í auglýsingunni stóð, að þetta væri „íbúð fyrir fjóra" úti á ströndinni. Ég stöðvaði bílinn, leit sem snöggvast aftur á aug- lýsinguna og gekk upp að hús- inu. Nöfn voru ekki yfir nema tveimur pósthólfum og hvorugt var það nafn, sem ég hafði feng- ið upplýsingar um, en þar sem utanáskriftin var rétt hlaut að vera einhver þarna með þessu nafni; Ég þrýsti á bjölluhnapp- inn, fyrst yfir einu hólfi, svo öðru, en ekkert svar kom. Ég kveikti mér f vindlingi og leit í kringum mig. Þetta var um sfð- degi og rósemdarblær á öllu. Einum eða tveimur bílum var ek ið fram hjá og úti á firðinum brunaði fiskibátur út á fjörðinn sennilega á reknetjaveiðar. Gremjan sauð í mér. Ég var handviss um, að ég væri kominn á rétta slóð og ég er ekki þann- ig skapi farinn, að vilja gefast upp að óreyndu. Mér flaug nú í hug hvort einhver leigjanda þarna vissi hver hann væri. Fyrst hringdi ég bjöllunni hjá manni, sem hét Sorenson, og svo hjá öðrum sem hét James, en án minnsta árangurs. Þögult var í húsinu sem graf- hýsi. Ég yppti öxlum og var 1 þann veginn að fara við svo búið, en þá vakti sérstaka athygli mína hátt plankagerði og hlið og datt mér í hug, að garður mundi vera þarna fyrir innan. Kannske ein- hver væri þar? Ég gekk þangað og opnaði hliðið. — Afsakið, sagði ég. Þarna lá sem sé brúnhærð, ung stúlka í sólbaði, klædd í bikini-baðföt, það er að segja mittisskýlunni, og lá þarna á grúfu með opna bók við hlið ina á sér og glas með sólarolíu. — Eruð þér að leita að ein- hverjum? spurði hún og lækkaði lítillega dökk sólgleraugun til þess að sjá betur. — Maður nokkur, sem heitir Winlock lét mig fá þessa utaná- skrift. Vitið þér hvort hann býr einhversstaðar hér í grenndinni? — Það er skammt síðan ég flutti hingað, en ég held að fólk- ið á hæðinni yfir ofan mig heiti líku nafni. — Þér haf ið væntanlega reynt að hringja? — Ég hefði nú haldið það, en enginn svaraði. — Hann fer víst oft á veiðar, sagði hún svo. — Jæja, sagði ég, þakka yður fyrir, svo ætlaði ég að fara mína leið, en svo fannst mér hún horfa á mig svo einkennilega athugandi augum, að ég hikaði við, og þá sagði hún. — Því ekki að skilja eftir orð- sendingu? Ég held það séu i þriðju dyr til vinstri.. — Það er víst ekki tii neins. j Ég kem víst allt of seint, því að j auglýsingin ^þirtist í blaðinu í igær. — Auglýsingin? — Já, hann hafði áhuga á að kaupa notaðan bíl, en hann mátti ekki vera af gamalli gerð. Ég stóð beint fyrir framan hana og hún varð því að líta upp til mín. Hún lá á brjósthluta bikini-baðfatanna. Ég fór að Opnaðu afmrelísgjöflna þína og ýttu á hnappinn. Ég be.ið þess, að hún færi að masa á ný. — Hvers konar bíll er þetta? — Pontiac frá í fyrra. Keyrð- ur 20.000 km. Þér þekkið kann- ske einhvern, sem vildi kaupa notaðan bíl? — Það hefur flögrað að mér, að kaupa bfl. — Jæja, ég get sagt yður, að þér gætuð gert verri kaup. Hann hugsa um það, að hún mundi i á að kosta 2500 dollara, en það mVmVt ,::•.' býsna há í loftinu, ef hún stæði upp, en það mundi hún vart gera eins og ástatt var. — Það er kannske ekki svo vitlaust að kaupa bíl þannig. — Það gera margir og spara á því. — Og þér hafið bfl til sölu? — Já. — Og þér eruð ekki bílasali? — Nei. Ég sneri mér við til þess að kasta frá mér vindlingsstúf og horfði þ&á.-hana vera að bjástra við að festa á sig brjósthaldar- ann. — Þér ættuð nú að snúa yður við aftur rétt sem snöggvast, sagði hún rólega. — Þá er það gert. er útvarp í honum og ýmislegt aukreitis. — En samt sem áður — er hann nú svo mikils virði? — Það getið þér reitt yður á. Hún tók af sér sólgleraugun og ég sá, að augu hennar voru eins dökk og hár hennar. Ef hún hefði ekki verið frekar ljós á hörund hefði ég haldið að hún væri spönsk. - Andlit yðar kemur mér kunn uglega fyrir, sagði hún. Það kemur annars sjaldan fyr- ir, að menn hafi slíkt á Öirði við mig. — Þér hafið líklega sérlega gott minni sagði ég. Ég heiti Lee Scarborough og hefi verið atvinnup-knattspyrnumaður. z A *HE MUST ?KOVE HIWSELF WOfcTHy OF, f VINS SV W/ SWQg.Pl' IO-2I-569J *EXACTLV, L0KC,' SAIt? S0KR.0 SOFTLV.»AN7 PieST.HE SH0UL7 FISHT THE /C/LLBkr Augu Zatars skutu gneistum. „Ég móttek áskorun þína, en ekki fyrr en þú hefur leyst nokkrar þrautir af hendi". „Hann verður að sanna að hann sé þess virði að deyja fyrir sverði mínu". „Alveg rétt", sagði Sorro lágt, „og fyrst skulum við því láta hann berjast við drápsmanninn.". .-•¦.-. •.•.-.", Barnasagan Kalli 09 Þegar stýrimaðurinn heyrði spá- dóma Kalla, um hvpii ItOOtW #eti fyrir hann, ef grc;!'iry.t n»2ði völd um, var hann næ'-.; íctttoti -".- byrGis. „Hvað hef ég gert. Ég het aldrci svikið neinn, það eru aðrir sem hnfa svikið mig. Þegar kviknaði i' slceggi mlnu, þá lét ég það brenna upp". ..Alveg rétt" svar- aði Kalli, „það var -ílapaskyanski eldurinn, og Ruffiano greifi mun áreiðanlega taka þig sem sfÓrsvlK ara og gefa þér engin grið. „Og þá var eldurinn i vélujV- isiii. slapzkandski eldurinn". sagði "'cislarinn. Kalli jankáði .,og r<;nmu eld ;iöi mnt-inn inön horutm Ja ncvmf ininir. þétia litur ekki vel út fy. ir ykkm". — Kemur heim — þér voruð blátt áfram víðkunnur.. ¦ — O — jæja, það koma nýir menn fram á sjónarsviðið árlega á þeim vettvangi og sumir hverfa fljótt. Ég óskaði þess, að hún færi að tala um bílinn á ný, því að ég þurfti að selja, og maður getur ekki lifað á gamalli knattspyrnu frægð. — Af hverju hélduð þér ekki áfram? — Fékk slæmsku í hnéð — og eimir af enn. Er eitthvað hu arslangur í yður að kaupa bíl inn? — Af hverju viljið þér selja? — Ég þarf á peningunum að halda? Langar yður til þess.að reyna hann? — Þá verð ég að skreppa inn og fara í föt. Ætlið þér þá að bíða? — Já, ég sit úti í bílnum. — Komið heldur með inn — það er svalara þar. Ég heiti Diana James. Þér komist hjá að reyna að selja bílinn öðrum, því að ég er ógift. — Það finnst .mér furðulegt, sagði ég virti hana betur fyrir mér og sá hve fögur hún var og vel vaxin. — Ég hefi verið það, en það fór allt út um þúfur, sagði hún brosandi. Þegar við komum inn kom hún með whisky og soda- vatn. — Fáið yður einn meðan ég klæði mig. — Þakka yður fyrir, en ég drekk aldrei einsamall svo snemma dags. — Þá tek ég einn líka. Við settumst í stofunni, en þegar hún hafði dreypt á drykkn um stóð hún upp og sagði: — Verið eins og heima hjá yður. Ég verð ekki lengi. Ég sat kyrr og leit í kringum mig. Það var ekkert sérkennilegt við íbúðina og það sem í henni var frekara en íbúðum yfirleitt, sem leigðar eru með húsgögnum, en útsýni á sjóinn var fagurt og ég var viss um að leigan hlaut að vera að minnsta kosti 150 dollarar á mánuði. 0& fyrst hún hafði ráð á að búa f slíkri íbúð var það dálítið einkennilegt, að ekkiwæri meira sagt, a hún ætti ekki bíl — og ætlaði sér að kaupa notaðan bíl. Taskan hennar, sem var úr krókódílaskinni lá þarna 5 borði og var því augljóst. að hún pfað- ist ekki um heiðnrlei>a minn. Ég dreypti aftur á ¦Jiykknym o^ leit á ný A ij'.;' llÁtfopl.lt. '>E ptí 'i 'icnni li«skt< ; ki'O'i '• nMíY fré ' i^ri**r»' "tmiðjimwri — ' I ¦ : t í.r.rr. \'?.r - ', rt'3 t'H VI ykilí dCt bil'- ...i.o'V ycL'k- rrs; skvJJ:

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.