Vísir - 12.07.1962, Blaðsíða 9

Vísir - 12.07.1962, Blaðsíða 9
Fimmtudagurinn 12. júlí 1962. VISIR Tilhugalíf og tónlist Meðal góðra gesta, sem nú gista ísland, eru mæðgurnar prófessors- frú Valborg Einarsson (ekkja próf. Sigfúsar tón skálds Einarssonar) og dóttir hennar Elsa Sig- fúss söngkona. Þegar ég frétti af tilviljun, að þær væru hér staddar, bað ég um að mega hitta þær að máli. Urðu þær fúslega við þeirri beiðni, og beindi ég f yrst spurn- ingum til frú Valborgar. — Hvenær komuð þér fyrst til Islands, frU Einarsson? — Það var árið 1905, sem ég kom hingað fyrst með unnusta mfnum Sigfúsi Einarssyni. Þá héldum við hér tónleika með að- stoð frú Önnu Pálsdóttur, syst- ur prófessors Árna Pálssonar. — Þér segið með aðstoð frU Önnu Pálsdóttur. Lék ekki mað- ur yðar undir, þegar þér sung- uð? — JU, það varð síðar. En 1 þetta sinn sungum við bæði, ein- söngva og tvísöngva, því að mað urinn minn hafði f allega bariton- rödd, og hann lærði að syngja hjá Valdemar LUcke í Kaup- mannahöfn. — Það væri nú gaman að fá að birta söngskrána frá fyrstu tðnleikum ykkar hér. — Ef þér óskið þess, þá er það velkomið, því að ég hef hana einmitt hér í fórum mfn- umi Hvergi betra — Var ekki heldur fátæklegt með hljómleikasaH hér í Reykja- vík um þær mundir? — Ég held það hafi aðeins verið um einn að ræða, og það var gamla „Báran", sem allir eldri Reykvíkingar muna eftir og stóð við vesturenda Tjarnar- innar en er nú horfin ásamt svo mörgu úr hinni gömlu góðu Reykjavík. — Já, og það meina ég. Ég held, eftir að hafa ferðazt og dvalizt víða um Evrópu, að hvergi sé betra að eiga heima en í Reykjavík, eða á Islandi yfir- leitt. NáttUrufegurð þess er, a. m. k. fyrir mínum sjónum, ein- stæð. — Hvað finnst yður um fólkið hér? — Það hefir sín séreinkenni, eins og landið, traust og gott, gestrisni Islendinga er slík, að hUn gleymist ekki þeim, er henn ar hafa notið, og það hef ég gert Þegar ég kom hingað fyrst og svo aftur síðar, fórum við hjónin Ut á land, um Norður- og Austur land, og héldum þar tónleika. Hvar sem við komum, mættum við þeirri einstæðu hlýju, sem einkennir íslendinga. Annars hef ég alls staðar mætt góðu fólki, en viðhorfin eru svo ólfk meðal þjóða. Svo er tungan og sagan. Það má segja, að maður hreyfir sig ekki svo um 5 — 10 kílómetra, að staðurinn, sem maður stend- ur á, eigi ekki sína sögu. §M§úm - muitjlw 2. jí\i WS\ M. !1 sishgúi. t « ; " I. B. Lconcuvailo: • Prolog ór ity. »i!!tj;i<istT«; sí»«s Wnarwin. I II. A Thautas: ' Romunce ttr i'i|>. ..Mit>mm« . ivt: •Vaiix'inj tlcllctnann. t. a. Ff. Schtthtrí:" Am Meer........ . b, R. Schumann: Atif das. Trinkiulas eines verstorliciten FreimtU's, . c-----»----- ; Altcndlied...... Síjifús líinurssou. IV. a. G. B. Pergotesc: Siciiiwia.C'*^''/».*4»^Jj |;' ¦ 'h.'W: Bmg: EQsMUÍr..,'. . . .' . . . J Frk. V, ^'eJgen. ••¦•¦• \LtojxM. BounfcJd; Aa, Farvel og va*r i VCISÍgtlCt . . > . . «r- TTi^ll-CTTHBl olburii HctltMuann. MB&áfc' átoíoríí Ddetror ón„»Don Jubiih. j ^^fatfi; NunbWduwordcn mcin ^Æ^" Slgfus. Kinarsvin, iSiws^i^rto;^Mawa. ^ . . _,,,..'.' - | Spté^SsilBljðntstan:. Hvorenj ftijgarþeir | { ***¦.» y c ^ ^" 'f%y?/- Krk. Vallimx HcHi'initniu *\ n' Anna Páisdéiiir' spliar 'iir snllar iindir. J. Mynd af söngskrá Valborgar Helleman og Sigfúsar Einars- sonar frá fyrstu tónleikum þeirra á Islandi — í Báruhúsinu 2. júlí 1905. Þessi mynd var tekin í gær af þeim mæðgum: Elsa Sigfúss (t.v.) og frú Valborg Einarsson. Fagrir litir — Hafið þér lesið íslendinga- sögurnar?s — Já, margar, mér til mikillar ánægju og þá má ekki gleyma þjóðsögunum ykkar, sem eru svo auðugar að ímyndunarafli og um leið kímni ég fæ aldrei nóg af þeim. Og það sama finn ur maður í þjóðsögunum ykkar semneru J;mífandi}i; — Hvað firinstyður annað ein kenna ísland sérstaklega? — Litbrigðin á himni og jörðu, sem ég hef hvergi séð fegurri. Hvergi sést grasið eins grænt og hér, og yfirleitt hvergi sterkari litir á blómum, þótt um sömu tegundir sé að ræða í öðr- um löndum. Ég hef talað um þetta við margt fólk og ég held, að þetta hljóti að liggja í því, að sólargeislarnir komast óhindrað- ir gegnum loftið vegna þess, hve það er tært. Mér finnst því ég verða að koma hingað a. m. k. á tveggja ára fresti til að anda að mér íslenzka loftinu. Börn og barnabörn — Hve lengi áttuð þér heima hér samfleytt? — Frá 1906, er ég fluttist hingað alkomin með eiginmanni mínum, og þangað til hann lézt í maí 1939. Þá fluttist ég til Dan merkur, því að þar bUa börnin mín bæði. — Bæði? Já, Elsa er nU svo alþekkt og vinsæl, þjóðkunn hér fyrir löngu. En Einar son yðar þekkjum við minna. Það yæri gaman að heyra frá honum. — Einar býr í Arhus og leikur þar á fyrstu fiðlu í sinfónfu- hljómsveitinni. Og þar var hann um langt skeið formaður hljóm- sveitarinnar. — Er hann ekki kvæntur? — JU, og hann er mjög vei kvæntur. Konan hans, Lilli, er líka fiðluleikari og leikur í sömu hljómsveit. Þau eiga því sömu hugðarefnin. — Eiga þau ekki börn? — JU, þau eiga tvo sonu, Atla og Finn. Atli er fiðluleikari, eins og foreldrarnir, og ég held, þó að mér sé málið skylt, ég megi segja, að hann sé mjög efnilegur á sfnu sviði. Að loknu námi í Danmörku fór hann til Vínar- borgar og hélt áfram að læra þar. Finn lærði á selló og hafði náð mikilli leikni. Þess vegna varð til kvartett á heimili Einars og var kenndur við hann. En svo lagði Finn sellóið á hilluna og er nU að læra verkfræði. Þá varð sU breyting á kvartettinum, að Mogens Brendstrup leikur á fyrstu fiðlu, Lilli á aðra fiðlu, Einar sonur minn á viólu og Pét- ur Þorvaldsson á selló. Kvartett- inn heitir nU Brendstrup-kvart- ett. 1 fyrsta sinn sem þau léku saman í danska Utvarpið, fluttu þau kvatett eftir Jón Leifs og annan eftir dr. Hallgrím Helga- son, og það vakti miklá athygli og fékk góða dóma. Sonur minn hefir mjög mikinn áhúga á því að kynna íslenzk tónverk, og ég vil nota þetta tækifæri til þess að biðja fslenzk tónskáld að hafa nasaþef af flestum gestum, einkum þekktum eins og þér eruð, og viljum gjarna vekja athygli á ferðum ykkar. — Fyrir þá, sem þurfa að vekja á sér athygli, eruð þið blaðamenn — ja — ég vil segja nauðsynlegir. En þegar fólk vill ferðast í næði og til hvíldar, þá er bezt að fela sig og forð- ast ykkur blaðamenn. En þér sögðuð áðan „án þess að nokk- ur yrði min var'. Þá vil ég svara því, að við mæðgur höfum not- ið hér þeirrar gestrisni og alUð- ar, að nokkrir hafa þó vitað af ferðum okkar. Hið eina, sem skyggt hefir á f Islandsferð okk- ar nU, er veðráttan. En um það tjáir ekki að tala, og það meg- um við þola eins og þið öll, án þess að kvarta. Viðtal v/ð Valborgu Einars- son og Elsu Sigfúss senda honum kammer-mUsik, sem hann mun með gleði koma á framfæri. — Þér nefnduð Pétur Þor- valdsson. — Já, hann er nýkominn í sin- fóníuhljómsveitina í Árósum og reynist starfi sínu vaxinn. Hann er mjög góður listamaður og sér lega prúður f allri framkomu. Við Pétur erum góðir vinir. — Langar Einar ekki að koma til íslands? — JU, hann hefir einmitt mik inn hug á því, en þá vildi hann helzt koma með kvartettinn og halda hér tónleika. — Vonandi rætist það áður en langt um líður. Svo þakka ég yður, frU Einarsson, kærlega fyrir notalegt samtal og viðmót. — Ég þakka hið sama. t Rætt við frú Elsu Síðan beini ég máli mínu til dótturinnar, frU Elsu Sigfúss: — Hafið þér dvalizt hér lengi að þessu inni án þess að nokkur yrði þess var? — Hvað meinið þér með „nokkur"? — Við blaðamenn þykjumst Tvær söngskrár — Ætlið þér að halda hér tónleika nU? — Nei, ekki opinberlega. Ég er bUin að syngja tvær söng- skrár inn á segulband í Ríkis- Utvarpinu. Aðra kalla ég „létt Iög", og það var með aðstoð Carls Billichs pfanóleikara. A hinni eru alvarleg lög, og hUn var tekin upp í Dómkirkjunni með undirleik dr. Páls Isólfs- sonar. — Fáum við ekki að heyra það bráðlega? — Þvf get ég ekki svarað, það er undir forráðamönnum Ut- varpsins komið. — Eruð þér ekki kærkominn gestur hjá RíkisUtvarpinU? — JU, og meira en það. Ég get ekki hugsað mér alUðlegri og vingjarnlegri móttökur en ég hef ævinlega niætt þar í stofn- uninni, fyrr og síðar, svo að mér finnst ég eigi þar heima. Skemmtilegar ferðir — Hafið þér nokkuð ferðazt um landið að þessu inni? Framh. á blsi 13.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.