Vísir - 04.02.1967, Blaðsíða 13

1
V1 SIR . Laugardagur 4. febrúar 1967,
13
Skrifstofuvinna
Vanur skrifstofumaður óskar efti'r vinnu, hálf
an eða allan daginn. Einnig kæmi til greina
aukavinna við bókhald t.d. fyrir einkaaðila.
Þeir, sem vildu sinni þéssu gjöri svo vel og
leggi tilboð inn á afgreiðslu blaðsins fyrir 9.
. þessa mánaðar merkt: „3191“
TIMBURIÐJAN H.F.
auglýsir
Ný gerð af útihurðum komin á markaðínn,
fallégar en ódýrar. Góðir greiðsluskilmálar,
stuttur afgreiðslufrestur.
Timburiðjan h.f.,
við Miklubraut, sími 36710.
Þorsteihn —
Framh. af bls. 9
1965). Og síðast en ekki sízt
kom svo út mesta ritverk hans,
Landið þitt, rit um íslenzka stað
fræði, laust fyrir síðustu jól.
Er þar lagður grundvöliur hand-
bókar, sem mikil þörf var á.
Laust fyrir 1940 var Þorsteinn
ráðinn blaðamaður og Ijósmynd-
ari hjá Vísi, en 'hann var þá
þegar orðinn kunnur sem snjall
og hugkvæmur ljósmyndari.
Starfaði hann hjá blaðinu ávallt
síðan, en mörg seinni árin að-
eins sem blaðamaöur. Var meg-
instarf hans öflun frétta fyrir
blaðið, en jafnhliða skrifaði
hann greinar um ýmis áhuga-
mál sln, s. s. ferðalög og útilíf
og íslenzka bókfræöi.
Þorsteinn hafði skamma hríð
verið búsettur I Reykjavík, er
hann hóf söfnun íslenzkra bóka
og erlendra bóka Varðandi ís-
land og íslenzkt efni af hvílíku
kappi og atorku, að einstætt
má telja. Tókst honum á tæpum
aldarfjórðungí að koma upp
bókasafni, sem án alls efa er dýr
mætasta bókasafn, er nokkru
sinni hefur verið í eigu ein-
staklings hér á landi. Sparaði
hann hvorki tíma né fjármuni
í söfnunarstarf; sínu og aflaði
bókanna jöfnum höndum innan
lands og utan, Sýndi hann í
þessu frábæra elju og atorku
og nutu ýmsir góðs af, því að
margoft skolaði á fjörur hans
Fyrir SPRENGIDAGINN
bókum, sem hann hafði ekki
sjálfur þörf fyrir. Kom þar fram
eins og ávallt alkunn góðvild
hans og hjálpsemi. Má óhætt
fullyrða, að nafn bókasafnarans
Þorsteins Jósepssonar muni
verða lengi uppi.
Árið 1947 kvæntist Þorsteinn
Jósefínu Gísladóttur. Varð heim-
ili þeirra hjóna brátt annálað
fyrir rausn og höfðingsskap,
enda mála sannast, að fátíð, er
jafn einlæg og sönn gestrisni
og ríkti á heimili þeirra. Gerð-
ist þar brátt géstkvæmt mjög,
bæði af innlendum mönnum ög
erlendum. Og ávállt var géstufh' '
jafn vel og einlæglega fagnað,
hvenær'sem var og hvernig sem
á stóð. Munu hinum fjölmenna
hópi vina og góðkunningja
þeirra hjóna lengi veröa minni-
stæðar margar fagnaöarstundir
á heimili þeirra.
Jósefína átti við mikla van-
heilsu að stríða síðustu ár æv-
innar, en hún lézt árið 1962.
Þau hjónin eignuðust eina dótt-
ur, Ástríði að nafni, efnisstúlku,
sem enn er viö nám.
Árið 1964 kvæntist Þorsteinn
Edith Vischatta frá Innsbruck í
Austurríki. Stóð heimilið áfram
að Bollagötu 9 og mjög með
sama brag og áður. Gestrisnin
var óbreytt og myndarbragur-
inn hinn sami. Glaðværð og
góðvild mætti gestum og gang-
andi, og Edith annaöist mann
og heimili með mikilli prýði.
Þes's er áður getið, að Þor-
s
E
N
D
U
M
H
E
I
M
Saltkjöt
Baunir
Gulrófur
Saltað og reykf svínaflesk
GÓÐ BBLASTÆÐI
Kjörbúð Laugarness
Dalbraut 3 — S'imar 33722 & 35870
steinn hafði þegar á unga aldri
mikla ánægju af útivist og
ferðalögum, Og þessi hugðarefni
rækti hann af kostgæfni alla
ævi. Auk þriggja ára dvalar og
ferðalaga erlendis á unga aldri
fór hann margoft utan síðar á
ævinni. Og þær ferðir voru ekki
farnar til að sækja skemmti-
staði eða gera innkaup (bækur
þó undanskildar), heldur til þess
að kynnast löndum og þjóðum,
ferðast um forvitnilegar slóðir
og skoða fagurt og stórbrotið
landslag. Og fjarri fór því, að
Þorsteinn léti undir höfuð leggj-
ast að skoða sitt eigið land.
Hann ferðaðist meira og ræki-
legar um ísland en flestir menn
aðrir, jafnt bvggðir sem óbyggð-
ir. Voru sum þeirra ferðalaga
verulegar þrekraunir, en Þor-
steinn var duglegur ferðamaður
og ódeigur. Munu allir þeir, er
áttú því láni að fagna að ferð-
' ast með honum, ljúka upp ein-
um munni um það, að jafngóð-
ur ferðafélagi sé. vandfundinn.
Hann var manna ósérhlífnastur,
úrræðagóður og ávallt glaður og
léttur í lund.
Þorsteinn var virkur félagi í
Ferðafélagi Islands, enda skorti
hann ekki áhugann á málefnum
og markmiði félagsins. Hann
átti sæti í stjórn félagsins frá
árinu 1942 og til dánardægurs.
Alloft var hann fararstjóri í
ferðum félagsins, og mikill
fjöldi ljósmynda hans prýðir ár-
bækur þess. Mun ekki ofmælt,
þótt sagt sé, aö nú sé tilfinnan-
legt skarð höggvið í raðir for-
ystumanna Ferðafélags íslands.
Margar ferðir fór Þorsteinn í
þeim höfuðtilgangi að festa á
filmu íjósmyndavélarinnar unað
og dásemdir íslenzkrar náttúru
HHPPDRIEUI SIBS
ó húdetji n.k. mánudag
Nýir viðskipta vinir geta enn fengið keypta miða
hjá umboðsmönnum um land allt.
Aðalumboðið er að Austurstræti 6 - Sími 23130
EnDURnvjun lvkur
jfl HflDECI DRflnnRDIIGSl
og landslags. Og það fórst hon-
um með þeim ágætum, sem al-
kunna er. Mun ekki fjarri lagi
að ætla, að sumar sínar beztu
stundir hafi hann átt, er hann
var einn á ferð með myndavél
sína í leit að góðum „motivum".
Er þar skemmst af að segja, að
starfs Þorsteins sem ljósmynd-
ara sér mikinn stað og góðan.
I meira en þrjátíu ár hafa mynd-
ir hans — fleiri en tölu verði á
komið — prýtt bækur, blöð og
tímarit bæði innanlands og ut-
an.
Segja má, að andlát Þorsteins
Jósepssonar hafi ekki með öllu
komið á óvart. Stríð hans við
óvæginn sjúkdóm stóð allmarga
mánuði. Og í þeirri glímu sýndi
hann sömu þrautseigjurta og þol-
gæðið og ávallt endranær. En
áður hafði Þorsteinn alltaf ver-
ið maður heilsugóður og fullur
lífsorku. Hann hafði á nýjan
leik eignazt góða konu og á-
hugamálum sínum sinnti hann
af sama kappi og kostgæfni og
áður. Manni fannst, að Þor-
steinn ætti — og hlyti — að
ná háum aldri. En þetta fór á
annan veg, og þess vegna finnst
manni hann hrifinn brott að ó-
vörum, andlátið sviplegt.
Margir sakna Þorsteins Jós-
epssonar af heilum hug. Hann
gleymist ekki okkur, sem þekkt
um hann. Og minning hans lif-
irir löngu eftir okkar dag. Mynd-
ir hans geyma nafn hans. Og
minningin um bókamanninn og
bókasafnarann Þorstein Jóseps-
son lifir lengi í hópi þeirra
manna, er tryggð taka við bæk-
ur. Það verður ávallt bjart yfir
minningunni um Þorstein vegna
mannkosta hans og skapgerðar,
en ekki síður vegna þess, hve
áhugamál hans voru heilbrigð,
lífræn og menningarleg.
Ástvinum Þorstems votta ég
einlæga samúð og bið þeim allra
heilla.
Valdimar Jóhannsson.