Alþýðublaðið - 16.11.1966, Side 16

/iiaϒMMmp
Helvízkur Hornaíjarðarmáninn
EITT sögufrægasta ferðalag sem
farið hefur verið frá íslandi er
nú afstaðið og sýnist það að bera
í bakkafullan lækinn að unpfræða
Iesendur blaðanna frekar um það
en orðið er. Við getum að skað-
lausu látið liggja milli hluta
livernig aðbúð og fillirí var um
borð í títtnefndu skipi og ekki
þorum við að nefna allar sögurnar
um lijónabandserjurnar og ástar-
hál, sem upptendruðust um borfi á
dimmbláu Miðjarðarhafi, og
ganga manna á meðal,
Skítt með dallinn og mannlíf-
> 3 Þar. Hitt er verra að ein-
hverjir farþega hafa legið á því
Júgalagi að segja frá skoðunar
ferðum um tvær borgir t Rúss-
landi og þykjast hafa séð fpgurri
r-taði og skemmtilegri í öðrum
Iteimshornum. Svona íhaldsbull
lætur kommablaðið okkar nátt-
úrulega ekki viðgangast og um
daginn ruddist þar fram á ritvöll-
inn merkt skáld og alla jafna dag-
farsprúður maður að sögn, og
kveður sögusagnir ferðalanga í
kútinn, og sýnir fram á að eitt-
kvað annað búi undir en sann-
leiksást og velvilji. Skáldið hefur
rjálft gist þessar borgir og veit
rokk betur hvað er fallegt og
I vað er liótt svo ekki sé talað um
preinarmun á hreinu og skít-
Finnst honum einhver munur á
þessum undurfögru stöðum í Sov
ét þar sem tré vaxa og verkalýð
ur úr Siberíu og Múrmask býr í
glæsihölium keisara og bruggara.
en að ganga um götur þeirra,
borga sem hábyggð steinbáknin
lykja samfelld um torg og stræti
og gnæfa yfir menn eins og gljúfra
veggir. Þá situr nú ekki á Reyk
víkingum að liafa ekki smekk fyr
ir borgir þar sem kýprustré vaxa,
eða á fólki að tala um sóðaskap,
sem ekki rýkur með þau san'n-
indi í blöðin að það sé hunda-
skítur á götum fyrrverandi höfuð
borgar okkar, Kaupmannahafnar.
Einhvern veginn hafa horðsiðir
Rússa flækzt inn í allan þennan
frásagnar- og áróðursgraut. og ber
þar allt að sama brunni. Mogginn
kvað segja að þeir séu heldur
ljótir, en kommablaðið staðhæf-
ir að óþarfi sé að svara slíku fjar
stæðubulli þegar jafn gamalgróin
menningarþjóð á í hlut. Sá sem
hristir þessar línur fram úr erm-
inni minnist ekld að hafa séð
Rússa éta. en lætur sér nægja þá
frómu ósk að þeim verði gott af
fæðunni hvernig svo sem þeir
meðtaka liana.
skáidið telur fullyrðingar þeirra
sefjasúpu aumingja sem láta
hlnðin hafa gróusögur eftir sér
um Rússlandsheimsóknina vera
óskhyggju eina. Óþarft mun að
taka fram að helmingur greinar-
innar, eða rúmlega það fjallar
um eigin kynni af borginni og
lýsingar á fegurð hennar og hög-
um fólká: Hreinlæti hvergi betra
í víðri veröld, fólkið vel klætt,
eins og reyndar aðrar þjóðir geta
státað sig af og verzlun fjörug,
hljómleika og menningarhallir og
allt þetta þarna og eitthvað er
brogað við smekk Baltika fólksins
að láta sér þykja skemmtistað-
1 irnir leiðinlegir En allt er þetta
eðlilegt, þar sem veslings fólkið
hefur gengið á land með þeim
hug ráðnum, að reyna að snapa
þar uppi eitthvað það, sem mætti
verða efni í íhaldsáróður þegar
heim kæmi.
Það er eins og okkur minni
að annað íslenzkt skáld hafi áður
tekið óstinnt upp málstað gisti-
vina sinna austur þar þegar í-
haldsóþverrarnir hér heima sögðu
ekki allt vera í sómanum. En
skáld og skoðarar mannlífsins láta
ekki slá glýru áróðurs í augu
sér og segja sannverðulega frá
því sem fyrir augu ber.
Epilog/
Eitt sinn kom karl búsettur í
Hornafirði í höfuðstaðinn. Fannst
honum mikið til allrar þeirrar
dýrðar koma sem fyrir augu bar
og þótti mikill munur á hátimbruð
um húsum borgarinnar og moldar
kofunum í Hornafirðinum. Þegar
kvöldaði skein tungl hátt á himni
og varð karli að orði: Einhver er
nú munur á....
Og taki nú Ihver til sín.
Allir hljómleikarnir, sem Bítl-
arnir hafa haldið sl. ár, hafa
kostað þá útgjöld, þvi að laun
Bítlanna eru svo svimandi há,
að enska skattstofan hirðir öU
laun þeirra....
VÍSIR.
Nú geta síldarskipstjórarnir
ekki dregið þao lengur að fara
í verkfall. Þeir eru fyrir löngu
komnir með meðaltekjur aðal
verkfallsstéttanna á íslandi ...
Það var nokkuð gott hjá kall-
inum um daginn, þegar hann
settist inn í saumaklúbbinn hjáy
kellingunni og sagði meðal
annars: — Þegar fólk veit
ekki hvað það á, ið tala um,
þá talar það' um j.að sem það
veit ekkert um....
Skoðanir manna eru eins og
naglar. Það er auðvelt að slá
þá fasta, en erfiðara að losa þá
aftur..
rgu
Síöbornar afmæliskveðjur
Surtur eldist, en ennþá kraumar í honum.
Og Eysteinn heldur sömuleiðis velli.
Við biðjum Ianglífis báðum ey-steinoniun,
Brennið þið, vitar, fram í háa elli.
/
Æáí