Dagur - 19.06.1999, Qupperneq 10

26 - LAUGARDAGUR 19. júní 1999

Hestamennska er áberandi
þáttur í meðferöarstarfinu og
á hverju sumri fer fjölskyldan
í vikulanga hestaferð. Hér er
áð í einni slíkri.
Áramót 1991 í heita pottinum á Torfastöðum.
Þessar myndir eru reyndar ekki alveg glænýjar. Drífa tók þátt I uppfærslu á söngleiknum
Hárinu 1971. Ólafur spilaði handbolta með FH og landsliðinu I mörg ár en hætti því um
áramótin 1978-79 þegarþau héldu austur á bóginn til að helga sig meðferðarstarfinu.
Myndirnar eru úr myndasafni Tímans.
Stórkostlegir sigrar
Á Torfastöðum i Biskupstungum
reka hjónin Drífa Krístjánsdóttir
og Ólafur Einarsson meðferðar-
heimili og haida upp á tuttugu
ára afrnæli heimlisins í dag.
Starf Meðferðarheimilisins Torfastöðum
ehf. hófst í maí 1979. Heimilið var að
Smáratúni í Fljótshlíð fyrstu fjögur árin en
sfðan 1983 hefur samastaðurinn verið á
Torfastöðum í Biskupstungum. Fyrstu sex
árin voru Sigurður Ragnarsson sálfræðing-
ur og Inga Stefánsdóttir við rekstur heimil-
isins en síðustu fjórtán ár hafa Olafur Ein-
arsson og Drífa Kristjánsdóttir borið hitann
og þungann af rekstrinum.
Ekkert venjulegt heimili
Á Torfastöðum dveljast að jafnaði sex ung-
lingar og lágmarksdvöl er eitt ár. Drífa og
Olafur reka skóla fyrir unglingana og eru
að auki með búrekstur, hafa nú 300 fjár og
mikla hrossarækt. Starfsmenn eru að jafn-
aði þrír auk þeirra, það er við matseld,
kennslu og bústörf. Þessi mannfæð gerir
allt starf mun heimilislegra enda líta þau
ekki á sig sem stofnun. „Við lítum á okkur
sem heimili,“ segir Ólafur, „enda er þetta
heimili okkar Drífu og okkar barna. Við
fáum ákveðna innrás á heimilið og þeirri
innrás er mætt með því að gera þau sem
koma að fjölskyldumeðlimum."
Sjálf eiga þau þrjú böm og eru sammála
um að þau séu mikilvægir starfsmenn í
meðferðarstarfinu. „Það eru ekki til betri
starfsmenn segir Ólafur. „Það hafa senni-
lega engin börn á Islandi önnur en bömin
okkar þijú alist upp á meðferðarheimili fyr-
ir unglinga frá fyrstu tíð,“ segir Ólafur.
„Það hefur líka verið mjög erfitt oft í gegn-
um tíðina að kveðja þessa krakka sem eru
að fara því það myndast svo mikið systkina-
samband á milli þessara krakka."
„Þetta er langt frá því að vera venjulegt
heimili fyrir okkar böm,“ segir Drífa. „Það
er ýmislegt sem maður getur ekki rétt þeim
sem aðrir gera. Eg er ekki að segja að það
sé neitt verra. Við verðum að passa það að
vera ekki að gera okkar börnum betur en
hinum börnunum. Við megum ekki hygla
þeim meira en hinum, því þá kemur upp
öfund og þau eru komin í vandræði. Það
sem einn fær, það fá allir og þau hafa alltaf
verið undir það sett. Þetta er ekkert slæmt
fyrir þau, síður en svo.“
Reynir á hjónabandið
Drífa og Ólafur hafa verið í meðferðarstarfí
í aldarfjórðung og víst er að starf eins og
þau hafa unnið á Torfastöðum er örugglega
ekki fyrir hvem sem er. Enda viðurkenna
þau að í raun sé þetta hugsjón. Ólafur
bendir á að yfírleitt sé það talið mjög gott í
meðferðarvinnu með unglingum að hún
fari fram á heimili, í sveit eða bæ, þar sem
hjón vinni saman að meðferðinni. „Ég hef
hinsvegar oft sagt: Það eru ekki til nógu
margir vitleysingar eins og við til að fara í
þetta," segir hann.
- Hefur samstarf ykkar Drífu alltaf gegn-
ið jafnvel?
„Við spilum í sama Iiði ennþá að minnsta
kosti,“ svarar Ólafur.
„Þetta reynir alveg ofboðslega á hjóna-
bandið," segir Drífa. „Það er kannski það
skemmtilega við þetta að við skulum þó
hanga saman enn. Starfíð reynir ábyggilega
miklu meira á hjónabandið en það gerir
venjulega hjá fólki. Það er það sem manni
fínnst fólk sjá of Iítið, þegar horft er til okk-
ar við uppsetningu á öðrum meðferðar-
heimilum, þá gleymist að þetta er það mik-
il áreynsla að maður þarf að vera orðinn
ansi þroskaður í sambandinu til að fara inn
í svona.“
Dýrin mikilvæg
Búreksturinn er mikilvægur hluti af með-
ferðarstarfínu og unglingarnir taka virkan
þátt í honum.
„Það skiptir geysilega miklu máli,“ segir
Ólafur. „Við erum með stórt bú og krakk-
arnir taka þátt í búskapnum. Á veturna til
dæmis, skiptum við verkum á millí og þau
eru kannski tvo daga í senn í útiverkum og
gefa með mér eða ráðsmanninum. Þegar
þau eru orðin vön getur maður sent þau
niðureftir, þau gera þetta og það er óað-
finnanlegt. Þetta er mikil ábyrgð fyrir
krakka sem hafa kannski ekki einu sinni
þurft að taka ábyrgð á því að vakna á
morgnana."
Drífa segir hestamennskuna mjög
skemmtilega og rifjar upp að sem gamall
fþróttamaður var Ólafur svo óheppinn að
þurfa að fara í aðgerð. „Hann var heilmikið
frá í tvö ár af því að hann þurfti að fara í
aðgerð á ökkla. Þá naut ég þess að komast
út í hesthús og fá að ráðsmennskast þar og
vesenast. Hann var farinn að fölna yfír því
hvað ég brosti yfir þessu. Mér fannst þetta
ofboðslega skemmtilegt og átti mjög erfítt
með að sleppa því. Þetta bætir það að vera
ekki bara í meðferðarstarfinu því maður
verður Iúinn af því. Það er gott að fara út
og fá að tosast Iíkamlega, djöflast einhvers-
staðar úti í gerði, niðri á vegi eða einhvers-
staðar úti í náttúrunni."
Stórkostlegir sigrar
Á Torfastöðum hafa Drífa og Ólafur unnið
stórkostlega sigra, tekist á við erfið verkefni
og eru hamingjusöm og hreykin þegar þau
líta til baka. I dag koma vinir og velunnarar
saman á Torfastöðum til að fagna afmæl-
inu og ekki síst „I]ölskyldumeðlimir“ sem
nú er orðið fullorðið fólk og spjarar sig
hreint ágætlega. Margt af því fólki sem hjá
þeim hefur dvalið heldur sambandi við
Torfastaðafólkið.
„Það er sá gróði sem er okkar mesta
vítamínsprauta," svarar Ólafur, „Við erum
orðin „afi og amma“ hjá sumum þessara
krakka. Þetta er fólk sem er ofan á í lífinu,
Iangflest, en auðvitað höfum við ekki náð
öllum. Árangurinn er mjög góður eftir því
sem við vitum og það er kannski það sem
heldur kraftinum í okkur.“ Ólafíir segir
galdurinn í raun felast í því að sýna ung-
lingunum vírðingu og heimta virðingu af
þeim í staðinn.
Stjórnvöld erfiðust
„Við höfum alltaf litið á okkur sem ákveðna
endastöð," segir Ólafur „Það eru okkar erf-
iðustu stundir raunverulega, þegar við
erum á vorin að velja inn krakka fyrir
næsta misseri, hvað við getum sinnt fáum,
hvað það þurfa margir að fara út af borð-
inu því við getum ekki tekið nema sex.
Þörfín er geysileg og miklu meiri en
nokkurn tímann stjómvöld vilja halda
fram. Eftir að sjálfræðisaldurinn var hækk-
aður í átján ár þá virtist eins og stjórnvöld
hafi bara gleymt þama tveimur árgöngum.
Það er að koma mikið niður á peningum til
meðferðarstarfs í landinu."
- Hafið þið aldrei, eftir erfiða törn ef svo
má segja, hugsað sem svo: Æ, af hveiju
erum við að þessu? Eigum við ekki bara að
hætta?
,Áuðvitað hafa komið þau augnablik,"
svarar Ólafur. „Ekki útaf því að höfum ver-
ið þreytt eftir að hafa átt við krakkana. Við
erum miklu þreyttari oft að eiga við
bírókratið, eiga við Bamaverndarstofu, þar
sem okkur finnst oft okkar vinna ekki eins
metin eins og við vildum að hún væri met-
in.“ Drífa tekur í sama streng: „Það er
kannski það eina sem hefur þreytt okkur í
gegnum árin, að hafa ekki að okkar mati
þann stuðning, og þá lyrst og fremst íjár-
hagslegan stuðning, sem okkur finnst við
eiga skilið." - Hi
Ólafur og Drífa hafa bæði mikinn áhuga fyrir hestum. Hér eru þau á Fjórðungsmóti á Hellu 1996. Mynd-
irnar á síðunni eru flestar fengnar að láni hjá þeim hjónum.