Dagur - 19.06.1999, Page 16

32 - LAUGARDAGUR 19. JÚNÍ 1999
Fluguveiðar að sumri (122)

Á guðs grænu bökkum
Skiljið ekkert eftir nema sporin.
Sá stóri. Alla dreymir
einhvern tímann um
þann stóra, suma dreym-
ir alltaf þann stóra. I
hverju kasti, alltaf að
vona. Sjálfur hef ég ekki
náð þeim risastóra, sem í
mínum huga er 20
punda lax eða meira. Og
enn ekki þeim metfiski
sem mig dreymir um: 10
punda urriða, bleikju eða
sjóbirting. Draumarnir
standa á tugum. Ef ég mætti velja myndi
ég Iíklega biðja um 10 punda þingeyskan
urriða. Við höfum nefnilega horfst í
augu.
Það var um daginn. Veiðileysi var
nokkurt enda áin bakkafull af köldu
vatni, púpurnar fóru ekki nógu langt nið-
ur, eða fiskarnir voru of stirðir í hugsun,
eða bara ég of lélegur veiðimaður.
Þrammaði og plammaði um bakka og
reyndi að átta mig á aðstæðum. Kom loks
þar sem ég hef ekki komið áður, þar sem
áin er undir brattri brekku og rennur í
þröngum streng. Gerði nákvæmlega það
sem ég veit að maður á aldrei að gera:
gekk fram á brún og horfði niður.
Þar var hann. Otrúlegur hnullungur.
Mun ljósari en ég hefði búist við, kannski
vegna þess að hann hafði dregið sig í hlé
undan vatnsflauminum inn að bakka yfir
dökkum botni; þar var hægara að and-
æfa gegn straumi. Þetta var Moby Dick
drauma minna. Eg sá hvern streng í ugg-
um, hvern díl á baki og síðu, og þessi
augu sem skimuðu upp og sáu mig. And-
artak horfðumst við í augu, svo blakaði
hann eyruggum og lagðist þver í straum-
inn sem hann Iét bera sig hægt út, gaf
svo í með því að slá sporðinum tvisvar og
var horfinn eins og tundurskeyti í djúpið.
Hvílk sjón. Eg sá að á hrygginn var
hann mun þykkari en upphandleggur
minn og síðan eftir því; ekki tiltakanlega
langur, en svo hnullungslegur að ég vissi
að þarna var kominn sá sem mig langar
til að hafa á strengdri línu. Leit á Iínu
mína og taum. Vissi að ég hefði aldrei
haldið honum með þeim græjum sem ég
var með í hönd. Baráttan við þennan fisk
yrði annað hvort eins og sumarsmellur í
styttra Iagi eða ný útgáfa af „Gamla
manninum og hafinu". Eg vissi að þegar
ég fengi tækifæri til að kasta á hann
myndi taumurinn hafa gildnað mikið. En
líklega mun þessi skæði gripur aldrei
taka, þeir læra sem lifa þessir drjólar og
láta ekki plata sig.
Á grænum bökkum
Dagurinn var að öðru leyti tíðindalaus,
en ég var næstum sáttur eftir að hafa litið
svo forkunnarfagra gjöf guðs til veiði-
lendna okkar. En bara næstum sáttur.
Meðbræður mínir í veiði ollu hugarangri.
A einum stað lá veturbarin bjórdós á
þúfu, hafði skorðast þar í fyrstu haust-
veðrum, eftir að veiðimaður skolaði niður
síðsumarsdegi undir barði. Á öðrum stað
var stór plastflaska í gjótu við vinsælan
veiðistað, einmitt þar sem hugnæmt er að
leggja frá sér stöng, hella rólega úr brúsa
og maula kex meðan félagar kasta fyrir
fisk.
Og svo kom önnur bjórdós í Ijós.
Þetta var ófögur sjón í einhverri fegurstu
náttúru sem um getur. Um daginn kom
ég þar að sem veiðimaður hafði skilið eft-
ir skóbúnað sinn. Einhverja vaðklossa
sem hann hafði dæmt ónýta, líklega eftir
fyrsta sull vorsins og afráðið að stilla upp
á stein fyrir allra veiðimanna augum, sem
þarna ættu eftir að koma. Furðuleg
smekkvísi.
Þjóöhátíóarheit.
Nú þegar 17. júní hefur feykt burt
fánaslitrum af torgum, hálfétnum pylsum
og sinnepskámugu bréfi og hreinsunar-
deildir bæjarfélaga skolað burt ælu ung-
menna, er kominn tími til að huga að
umgengni við ár og vötn.
Við veiðimenn getum ekki verið þekktir
fyrir þá vanvirðu sem mér birtist daginn
sem stærsta gjöf guðs vitraðist mér undir
bakka. Né aðra slíka sem síðari veiðidag-
ar hafa leitt í Ijós.
Bjórinn var ekki sendur til Islands svo
dósirnar mættu skreyta ár og bakka.
Kæru félagar: það er EKKI nóg að %'öðla
saman dós og troða undir stein í skjóli
þeirrar fánýtu ímyndunar að hún sjáist
ekki. Hún sést. Alltaf. Langan veg að.
Islendingar drekka nokkra tugi milljóna
lítra af gosdrykkjum árlega. Plastið í
flöskunum nægir til að byggja brú til
tunglsins. Gerið það fyrir okkur öll að
halda því fjarri ám og vötnum. Það mun-
ar ENGU í burði að hafa með sér tómar
dósir og flöskur.
Allir veiðimenn vita að aldrei má kasta
girni frá sér. Það snarar fugla og flækist í
fótum sauðfjár. Ekki má kasta slógi úr
fiski í vötn. Enginn heilvita maður kastar
skærlituðu sælgætisbréfi eða saman-
hnuðluðum súkkulaðikexpakka, þar sem
endur búa sér ból, krían gargar af gleði
og hrossagaukurinn leikur sitt ljúfa
fjaðraspil.
Og sígarettustubbarnir. Það er svo
gæfuríkt að feta sig niður kindagötu,
horfa á hreiður þegar mófugl þýtur upp,
spá í Iambaspörð og huga að eilífðar smá-
blómi með titrandi tár ef maður er
þannig stemmdur. Og gæfusnautt að sjá
þá sígarettustubb. Stundum niðurspark-
aða stubba í sandi eða leir þar sem vitað
er að fjöldi veiðimanna á eftir að leita eft-
ir unaðsstundum. Þessi vitnisburður sið-
menningarinnar eyðist ekki í náttúrunni
nema á óralöngum tíma. Að kasta þessu
þar sem lóan syngur og Jónas Hallgríms-
son hefði ort sitt fegursta Ijóð, ef hann
hefði lifað lengur, er ekkert nema sví-
virða.
Góðir félagar við ár og vötn. Gerum
þetta að þjóðhátíðarheiti: skiljum ekkert
eftir nema sporin.
FLUGUR
1 SKOP BBm "Tí! ,'0Lr\ V 'iiiíifin: FKÍTT 5
6/lí Fu.
35öt HROí s-; Húfl 1 1
SALöAKi feí1-
t^z: 77, VOfuR
A/j ÍÍIl v 1111 'a m
Rtfí J hvt- mark
V'lTUk
ZMfiL RÆTitin SIGT] ~?i
■S'AL 'JrlfilS
W M L> 0, wobm hækka ‘(\SAU DRfiGA
|II 1(1' /JÆKKi/'/ KV/Í6/5
spom L H'iska BL'ASA <i(r fÆfiA ONuQ

íwívi^vv: 1111 Ffll-B' samar KtlúAR • 5Ah- SlRrt A SPIL 5 AMfiðö fhbutA
6ATS 4 t)Grth tirWiC' KAitf
bLmt\ fiOJJA S A0-, LDdOirt SPlL FLJbT- 16
^ \ iíÍ&iíiÍ HSalpa OÖGG
jf-SALA bRjuCCr AR
smt\ ■ WRA klaka T SKYa/ 'mb\ ! C^ua/-
OFrj 1 5VÓR8 HbfUR Ell- F-öAR
s> ÚT- . '..JJMU(? TlftOl SToK Þlmta BíVCdu
RÖDO \ll%uR ScrLuR
's# þukfA: 'UriCiuR €6 iR- FM FORftoL í
VOrJF SMuT
Nol TRÉ
STL.1C1 FlSKA
r>„, ta HLrí 3 P'lLfi
iii aöKf FJtkrJ- Aít SFrp KVÚAÍ
Mifííb urtfilAR fiuu 0« Ku i HRtSS Nym
LoFm ■ -- ■
STjcRA ufiu ? SPIL Sn"AB 1
Krossgáta nr. 14T
I .ausn ...............
Nafn...................
Heimilisfang
Póstnúmer og staður ..............
Helgarkrossgáta 141
í krossgátunni er gerður
greinarmunur á grönnum
og breiðum sérhljóðum.
Lausnarorð sendist til Dags
(Helgarkrossgáta nr. 141),
Strandgötu 31, 600 Akur-
eyri eða með símbréfi í
númer 460 6171.
Lausnarorð 139 var
„skipstjóri". Vinningshafi er
Guðmundur Hjaltason,
Grenivöllum 14 á Akureyri
og fær hann senda bókina
„Falsarinn og dómari hans“
eftir Jón Hjaltason. Bókaút-
gáfan Hólar gefur út.
Verðlaun: Útkall
rauður, sorg og
sigrar í starfí
björgunarsveita,
eftir Björgvin Ric-
hardsson. Skjald-
borggefurút