Dagblaðið Vísir - DV - 24.03.1984, Qupperneq 16

16
DV. LAUGARDAGUR 24. MARS1984.
allt höfuöiö. Hún var meö samlitan
krulluhund (pípuhreinsara?) í bandi.
„Er konan með hundagreiöslu eöa er
hundurinn meö frúargreiðslu? Þaö er
spumingin,” sagöi vinurinn leikrænt.
Skyndilega nam hundurinn staöar og
konan meö. Augnablik. Konan togaöi
létt í hálsbandið og spuröi hundinn:
,í)igum viö ekki aö snúa viö?”
Hundurinn sýndi engin merki um
skilning heldur horfði þráðbeint út í
bláinn. Annað augnablik. Konan togaöi
aftur í hálsbandið: „Túpí minn, eigum
viö ekki aö snúa viö, ha?” Hundurinn
svaraði ekki enn og rölti þegjandi af
staö í sömu átt. „Jæja þá,” sagöi
konan um leið og hún strunsaði snúö-
ugt á eftir litla gráa krulluhundinum
sínum.
„Eitt núll fyrir dýraríkiö!” galaöi
vinurinn.
Kjötið kvatt
Þegar þetta ágætis par var horfið úr
augsýn stóðum viö upp af græna
bekknum og töltum áfram í góöa veör-
inu. Viö ræddum fram og aftur um
matreiöslu dúfna, ígulkeraveiðar, ráö-
herrahald á Islandi og annaö í þeim
dúr. Viö vorum búnir aö tala okkur
sæmilega volga þegar vinurinn rakst
uppi í fangið á froski og dauðbrá.
Með frosknum var galdranom og
á hæla þeim kom halarófa furöuverka
alls konar, allt frá broddgelti til geim-
fara. Og allir sunguhástöfum.
Sem betur fer var þarna hvorki um
aö ræða dýragarð í vetrarorlofi né
starfsfólk kjarnorkuvers í verkfalli
heldur hóp menntskælinga aö halda
upp á kjötkveöjuhátíö.
Ef þeir félagar Anders Celsius og
Daniel G. Fahrenheit væru ekki búnir
aö finna upp þokkalega mælikvaröa á
hita mundi ég hiklaust stinga upp á því
aö notaöur yröi annar verri: telja veg-
farendur í miðbænum og deila í þá meö
fermetrafjöldanum. Þannig fengist af-
bragös stuðull sem giida myndi a.m.k.
hér í Aix því fylgni hitastigs og fólks-
fjölda á götum úti er hreint ótrúlega
mikil.
Útgangur
Flestum þykir sólargeislinn góöur og
þegar þeir fyrstu létu á sér kræla fyrir
nokkm hér voru menn ekki aö hugsa
sig tvisvar um heldur var rykiö dustaö
af strigaskónum, ermarnar klipptar af
lopapeysunni, gallabuxurnar brettar
upp aö rennilási og fariö í te.
Slík voru einmitt viöbrögö kunningja
míns sem bankaði upp á hjá mér laf-
móöur og sveittur og spuröi hvort ég
ætti smá „örl grei”. „Þaö er svo gott
við hita,”sagði hann. Aðmínuáliti var
nú ekki nauðsynlegt að fara út í stór-
felldar fyrirbyggjandi aðgeröir vegna
hættu á ofhitun. Þó lét ég undan bull-
andi augnaráöi vinarins og setti upp
vatn sem dæmast skyldi til tes.
„Hefuröu ekkert fariö út?” spuröi
hann og andaði léttar.
„Nei,” svaraði ég og klóraði mér í
glæm eyranu.
„Þú véröur aö koma og kíkja á lífiö,
maöur,” sagði hann ásakandi og and-
aöi enn léttar.
Þetta var satt hjá honum. Fullfrísk-
um manni er ekki hollt að rolupokast
svona innandyra í annarri eins engil-
blíðu. Viö skelltum því í okkur te-
vatninu og gengum út.
Blóðbifreið
Meö því fyrsta sem viö rákum augun
í var miðaldra ölæringi sem sat flötum
beinum á gangstétt og benti á skilti:
„J’ai faim” stóö þar óskýmm stöfum.
Vinurinn sagði mér að þetta þýddi aö
æringinn væri feiminn og aö líklegast
kynni hann ekki viö að sníkja beint.
Þess vegna gripi hann til ritmálsins.
Viö gáfum honum því auga og héldum
áfram.
Uti á Mírabó breiövangnum, Austur-
stræti Aixbúa, blasti viö okkur heil-
mikill hvítmálaöur trukkur. Fyrst
héldum við að hann væri eign eins þátt-
itakenda í trukkaverkfallinu mikla sem
fengiö hefði eftirþanka og málaö
trukkinn sinn hvítan í yfirbótarskyni.
En þaö reyndist nú ekki vera tilfellið
heldur var ökutæki þetta h jólvætt útibú
Blóðbankans hf. og var á höttunum
eftir blóöi. Mannablóði. Til lækninga
(heldég).
Menn voru furðu örlátir á innihald
æöa sinna. Eöa þaö fannst okkur fé-
lögum a.m.k. þar sem viö stóðum fölir
bak við tré og reyndum aö horfa sem
minnst á þrýstnar varir hjúkkunnar
sem stóð úti í dyrum og brosti blítt til
vegfarenda.
Fólkið umhverfis
Hún brosti hins vegar sjaldnar til
þeirra sem sátu í hrúgu á bekk and-
spænis trukknum. Enda ekki nokkur
ástæöa til, þau voru búin aö miðla af
vökva sínum.
Þarna sat maður í niöurþröngum
buxum, léttum frakka meö spældar
axlir og ríghélt sér í dagblað. Viö hliö
hans sat kona í fötum. „Hún er eins og
fylltur konfektmoli sem búið er aö
tæma! ” heyröist í vininum.
Viö hertum upp hugann og héldum
áframgöngunni.
Vinurinn fór aö segja mér blóö-
gjafarsögu sem gerst haföi í heimabæ
hans. Þannig var aö í bænum hans
voru aðeins tveir menn í sama sjald-
gæfa blóðflokknum. Þeir voru meö
öörum orðum blóöflokksbræöur og
höföu meira að segja skírteini upp á
þaö!
Annar var eldri og andsnúinn vín-
drykkju. Hinn var yngri, mikið fyrir öl-
teiti og sýndi þaö oft og vel í verki.
Svo gerðist þaö einhvern daginn aö
sá eldri fékk heilinikiö bágt innanvert í
magann og blæddi illa úr. Svo illa aö
nauösynlegt þótti aö bæta honum tapiö
upp með blóögjöf. Því miöur var ekki
tU dropi á staðnum þannig aö hafist
var handa viö aö leita uppi flokks-
bróðurinn blauta. Hann fannst mold-
fullur viö jarðarberjatínslu úti á
akri.. . Eftir nokkurt múöur féUst
hann loks á að sjá af hálfum lítra í
æöar flokksbróðurins. Meö því skilyrði
þó að hann fengi nákvæmlega sama
magn af vínanda aö launum. Þótt
strangt tekiö sé bannað aö greiöa fyrir
blóö hér féUust læknarnir á þetta þar
eö líf hins sjúka var í húfi. Þeir töpp-
uöu því af þeim yngri og dældu í þann
eldri. Og þaö er ótrúlegt en dagsatt: sá
veikisnarhresstist.. .ogdó.
Hundavinur
Um leið og vinurinn lauk við söguna
fékk ég eins konar gúmmítUfinningu í
hnén, skimaði eftir grænum bekk, fann
einn og hlammaöi mér á hann samUt-
ur.
„Séröu þessa,” sagöi vinurinn og
benti dónalega á miöaldra frú þrifa-
lega sem kom tiplandi eftir gangstétt-
inni. Hún var í fínlegum fótabúnaöi
meö háum og grönnum hæl. Ljósgrátt
háriö var lagt í snyrtUegar krullur um
Annars ku sá siöur að mestu vera af
lagður hér í Frakklandi. Nema í Nice,
þarsemþaögleymdist.. .
En þaö þurfti greinUega ekkert aö
kenna krökkunum slíka hluti og þeir
virtust njóta þessa fram í fingurgóma.
Og betri borgararnir brostu vandræöa-
lega: mikiö er þetta ungt. Og þaö
leikurséraöþví!
Inngangur
Þegar fylkingin var gengin hjá
fórum viö að hugsa til heimferðar enda
var degi tekið aö halla og fariö aö
kólna. Reglan mín virtist í góöu gildi
því mun færri voru á f erðinni og meðal-
aldurinn haföi snarlækkaö.
Fyrir framan dymar hjá mér spuröi
ég vininn hvort hann hefði ekki lyst á
tebolla. Hann afþakkaöi og sagði aö
sér væri sæmilega hlýtt þá stundina
takk.
Síðan kvöddumst viö meö handa-
bandi og hann hélt heim tU sín. Eg stóö
kyrr nokkrar mínútur og velti fyrir
mér í hvurslags félagsskap ég væri
eiginlega. Aö því búnu gekk ég inn og
læsti á eftir mér.
Aix í mars, Friðrik Rafnsson.