Dagblaðið Vísir - DV - 01.02.1992, Qupperneq 22

22
LAUGARDAGUR 1. FEBRÚAR 1992.
Sérstæð sakamál
Flótti með adstoð
óþekkts manns
Leslie Stephens var lagleg og
lífsglöö þrettán ára stúlka. Hún var
vel þokkuð af öllum og átti marga
vini. Hún bjó hjá foreldrum sínum,
David og Angelu Stephens, í lítill
útborg Thirsk í Yorkshire á Eng-
landi.
Leslie heimsótti oft vini sína í
bænum en það var samkomulag
milli hennar og foreldra hennar að
hún kæmi heim á réttum tíma og
hafði hún tamið sér að vera alltaf
komin heim milli hálfsjö og sjö á
kvöldin. Þannig hafði þetta lengi
gengið til án undantekninga.
Laugardagskvöld eitt gerðist það
svo að hún kom ekki heim á tilsett-
um tíma eftir eina af bæjarferðum
sínum. Foreldrar hennar urðu
undrandi er leið á kvöldið án þess
að Leslie kæmi heim. Kvöldverður-
inn varð kaldur á borðinu og David
og Angela gengu óróleg um gólf.
Leitin
Þar kom að þau hjón urðu ótta-
slegin og fór David þá að hringja
til vina og kunningja Leslie í
Thirsk. Eftir nokkrar árangurs- ■
lausar fyrirspurnir hringdi hann
heim til Wilsons-fjölskyldunnar og
fékk að vita að Leslie hefði verið
þar en að hún hefði farið þaðan um
hálfsjöleytið og ætlað heim.
Er David Stephens fékk að heyra
þetta var klukkan orðin hálftíu og
ákvað hann þá að hringja til lög-
reglunnar. Fór hún strax að svipast
um í hverfmu en það fyrsta sem
lögregluþjónunum datt í hug var
að Leslie hefði dregið að koma heim
þar eð þetta var fagurt sumarkvöld.
Ekki varð þó neins staðar vart við
hana svo að strax næsta morgun
hófst mikil leit og þegar hún hafði
staðið fram yfir hádegi fannst líkiö
af Leslie. Henni hafði verið nauðg-
að og hún síðan kyrkt. Fannst líkið
undir laufhrúgu í litlum skógi
skammt fyrir utan bæinn.
Vísbendingar
ogjátning
Réttarlæknar komust að þeirri
niðurstööu að Leslie hefði veitt
harða andspymu því undir nöglun-
um fundust húðleifar. Þær urðu
fyrsta vísbending rannsóknarlög-
reglumannanna. Var nú farið að
skoða skýrslur alira þeirra sem
orðið höfðu uppvísir að kynferðis-
glæpum þarna um slóðir og síðan
hófust fyrirspumir og í nokkrum
tilvikum yfirheyrslur. Einn þeirra
sem fékk heimsókn af rannsóknar-
lögreglumönnunum var John
Grady og vakti það þegar athygli
að hann var með rispur á handlegg
sem hann gat ekki gert grein fyrir.
Var hann tekinn til yfirheyrslu og
þegar hún hafði staðið um stund
brotnaði hann saman, fór að gráta
og játaði að hafa ráðist á Leslie,
nauðgað henni og síðan kyrkt.
John Grady var fluttur í fangelsi
í York eftir að réttarhöld höfðu far-
ið fram yfir honum.
Þungvist
John Grady.
Hafi líf Johns Grady verið erfitt
áður en hann varð uppvís að því
að hafa ráðið Leslie Stpehens bana
tók ekki betra við þegar hann kom
í fangelsið. Á slíkum stöðum hafa
menn sínar skoðanir eins og ann-
ars staðar. Afbrotamenn flokka
Angela Stephens.
glæpi eftir tegundum eins og aðrir
og morðingjar, bankaræningjar,
þjófar og aðrir eru htnir eðlilegum
augum í fangelsum en öðrum máli
gildir um bamamorðingja. Þeir
þykja hinir verstu menn, mæta
andúð og verða jafnvel oft fyrir of-
sóknum.
Þegar fréttist í fangelsinu í York
að John Grady heföi nauðgaö þrett-
án ára stúlku og síðan orðið henni
að bana var htið á hann sem úr-
þvætti. Hann varð fyrir hvers kon-
ar aðkasti og var jafnvel laminn.
Um hríð gekk þetta þannig th en
þá varð fangelsisyfirvöldunum
ljóst að líklega yrði John aldrei lift
innan um samfangana svo hann
var fluttur úr þeirri deild sem hann
var í og í einangrunardeild, svo
tryggja mætti öryggi hans sem
bæði hann og yfirmenn fangelsis-
ins voru famir að óttast um.
Ónafngreindur
stuðningsmaður
Vistin í einagrunardeildinni létti
að vísu nokkrum byrðum af Grady
en lagði honum um leið aðrar á
herðar því einangranarvist þykir
ekki eftirsóknarverð. Hann hafði
Leslie Stephens.
fengið ótímabundinn fangelsisdóm
og vissi því ekki hve lengi hann
yrði látinn sitja inni og þar kom
að honum fannst einmanaleikinn
ætla aö buga sig. Hann fór því að
hugsa um flótta. En hvernig gæti
hann komist út úr fangelsinu? Hon-
um var ljóst að það tækist honum
ekki nema með aðstoð utan frá og
enginn þar léti sér koma til hugar
að hjálpa honum til að flýja, eða
svo hélt hann.
Enginn veit með vissu hvemig
tengsl tókust með Grady og manni
utan fangelsisins. En nokkm eftir
að hugmyndin um flótta vaknaði
hjá Grady hittust tveir menn á krá
til að skipuleggja flótta hans. Ann-
ar þeirra „herra Smith“ átti að sjá
um framkvæmdahliðina en hinn
ætlaði að greiða fyrir aðstoðina við
flóttann og standa að baki áætlun-
inni með „herra Smith“ og Grady.
„Ég hef frétt að þú getir hjálpaö
mér,“ sagði óþekkti maðurinn við
„Smith“. Ég þarf að ná John Grady
úr fangelsinu í York.
„Hann hlýtur að vera þér mikils
virði,“ svaraði „Smith". „En það
verður ekki létt að ná honum út
og það á eftir að kosta nokkurt fé,
eða eitt þúsund pund sem verða að
staðgreiðast."
„Þú getur fengið fimm hundmö
pund núna og afganginn þegar
Grady er laus,“ sagði óþekkti mað-
urinn.
„Ég tek því,“ sagði „Smith“. „Þú
heyrir frá mér þegar allt er um
garð gengið."
Flóttinn
í september, tveimur áram eftir
að Leslie var myrt, slapp John
Grady úr fangelsinu í York. Þótti
strax Ijóst að hann hefði notiö til
þess aðstoðar eins eða fleiri
óþekktra manna. Einstök atriði
varðandi flóttann og lýsing á Grady
voru send lögreglustöðvum um allt
England. En Grady fannst hvergi
og leit að honum bar engan árang-
ur.
Af gestabókum fangelsisins kom
í ljós að maður aö nafni Richard
Wilson hafði nokkmm sinnum
heimsótt Grady en þegar hafa átti
uppi á manninum kom í ljós að
nafnið var rangt sem og heimilis-
fangið sem gefið hafði verið upp.
Rannsókn á því hverjir ættu hlut
að máli bar takmarkaðan árangur.
Granur beindist að vissum aðilum
og rætt var við nokkra menn en
ekkert kom fram sem var þess eöl-
is að rétlætti handtöku eða ákæru.
Liðu þannig tvö ár án þess að rann-
sóknarlögreglan kæmist að nokkru
öðru en því að samtal hafði farið
fram á krá milli „herra Smiths" og
óþekkts manns.
Líkfundurinn
Tveimur áram eftir flótta Gradys
fannst svo lík á næstum sama stað
og líkið af Lesley hafði fundist.
Réttarlæknar komust að þeirri nið-
urstöðu að maðurinn hefði verið á
sextugsaldri og hann hefði verið
kyrktur því lítið bein í hálsi hans
var brotið. Líkið var hins vegar 01-
þekkjanlegt því það hafði legið um
tvö ár í skóginum.
Þegar farið var að skoða lista yfir
fólk sem saknað var kom í ljós að
um gæti veriö að ræða John Grady.
Tannlækniskort hans var borið
saman við tennurnar í líkinu og
þótt misræmi kæmi þar í ljós var
annað svo líkt að lögreglan fékk
grun um að líkið væri af honum.
Þá varð það tU að renna stoðum
undir þær grunsemdir að það
fannst næstum á sama stað og líkið
af Leslie Stephens hafði fundist og
að banamein var kyrking.
Grunurvaknar
Rannsóknarlögreglumaður var
nú sendur heim til Davids Step-
hens, föður Leslie, og hann spurður
að því hvort hann hefði átt ein-
hvern þátt í flótta Gradys.
„Það dýr hefði átt að hengja fyrir
það sem hann gerði litlu dóttur
rninni," svaraði Stephens. „Hann
átti ekki að fá að lifa lengur. En til
svars viö spurningu þinni get ég
sagt þér að ég hjálpaði Grady ekki
til að lfýja.“
Rannsóknarlögreglumaðurinn
leit á David Stephens og velti því
fyrir sér hvort verið gæti að þessi
ósköp venjulegi maður hefði skipu-
lagt og látið framkvæma flótta
Johns Grady úr fangelsinu í York
til þess að geta farið með hann á
þann stað þar sem hann hafði mis-
boðið og síðan myrt Leslie og kyrkt
hann þar í hefndarskyni. Rann-
sóknarlögreglumaðurinn komst að
þeirri niðurstöðu að heldur væri
það ólíklegt.
Gerði David Step-
hens það eða ekki?
Þessari spumingu er erfitt að
svara og eftir því sem lengra liður
verður ólíklegra að svar fáist
nokkru sinni við henni. Ekki hefur
tekist að sanna svo óyggjandi sé að
líkið, sem fannst í skóginum, hafi
verið af John Grady. Það er að sjálf-
sögðu forsenda þess að nokkur
verði ákærður fyrir að hafa myrt
hann. Ýmsum þykir hins vegar
sem rannsóknarlögreglan leggi
ekki mikla áherslu á að leita þeirra
svara sem vantar en skýringin
kann að sjálfsögðu að vera sú að
hún telji vart að þau fáist.
David Stephens og kona hans búa
enn í litlu útborginni í Thirsk og
þótt þau hafi komist úr jafnvægi
og saknað Leslie mikið hefur á ný
færst ró yfir þau.
Sumir kunningja þeirra segja að
það hafi verið sem byrði hafi verið
létt af David - ekki þó daginn þegar
líkið af manninum fannst í skógin-
um heldur tveimur árum áöur.