Dagur - 06.01.1996, Page 4

4 - DAGUR - Laugardagur 6. janúar 1996
ÚTGEFANDI: DAGSPRENT HF.
SKRIFSTOFUR: STRANDGATA 31, PÓSTHÓLF 60, AKUREYRI,
SlMI: 462 4222
SÍMFAX: 462 7639 - SÍMFAX AUGLÝSINGADEILDAR: 462 2087
ÁSKRIFT M. VSK. KR. 1500 Á MÁNUÐI • LAUSASÖLUVERÐ M. VSK. KR. 125
RITSTJÓRAR: JÓHANN ÓLAFUR HALLDÓRSSON, (ÁBM.),
ÓSKAR PÓR HALLDÓRSSON, (ÁBM.)
AÐRIR BLAÐAMENN: AUÐUR INGÓLFSDÓTTIR,
GEIR A. GUÐSTEINSSON, HALLDÓR ARINBJARNARSON,
SIGURÐUR BOGI SÆVARSSON, FROSTI EIÐSSON (íþróttir),
INGIBJÖRG MAGNÚSDÓTTIR (Húsavík vs. 464 1585, fax 464 2285).
LJÓSMYNDARI: BJÖRN Gl'SLASON
PRÓFARKALESTUR: SVAVAR OTTESEN
ÚTLITSHÖNNUN: RÍKARÐUR B. JÓNASSON
AUGLÝSINGASTJÓRI: FRÍMANN FRÍMANNSSON
DREIFINGARSTJÓRI: HAFDlS FREYJA RÖGNVALDSDÓTTIR, HEIMASÍMI 462 5165
FRAMKVÆMDASTJÓRI: HÖRÐUR BLÖNDAL
PRENTVINNSLA: DAGSPRENT HF.
Dæmalaus deila
Deila sóknarprests og organista í Langholtskirkju í
Reykjavík er meö hreinum ólíkindum, alveg dæma-
laust mál. Þjóðin fylgist með málinu í gegnum fjöl-
miðla og dag frá degi virðist það fara í æ verri og
óleysanlegri hnút. Yfirlýsingar allra málsaðila,
hvort sem þeir eru organisti, sóknarprestur, bisk-
up eða formaður Prestafélags, koma landsmönn-
um alltaf jafn mikið á óvart og hafa lítið með kristi-
legan kærleik að gera. Þetta mál er hvernig sem á
það er litið afleitt fyrir þjóðkirkjuna. Því geta kirkj-
unnar menn ekki mótmælt. Það getur ekki verið
kirkjunni til framdráttar að svo hatrömm deila og
svo víðs fjarri kristilegum kærleika komi upp innan
hennar.
Fyrst og fremst er deila sóknarprests og organ-
ista Langholtskirkju harmleikur fyrir sóknarbörn í
Langholtskirkjusöfnuði, en út á við er hún dæma-
laus sjónleikur sem er deiluaðilum til heldur lítils
vegsauka. Þetta er mál sem mönnum ber að leysa
innan sjálfs Langholtskirkjusafnaðar. Kominn er
tími til að orðsins vígaferlum í fjölmiðlum linni.
Landsmenn eru búnir að fá nóg af þessari vit-
leysu.
Til hamingju Jón Amar!
Jón Arnar Magnússon, frjálsíþróttamaður á Sauð-
árkróki, var sl. fimmtudagskvöld útnefndur
íþróttamaður ársins 1995. Þetta val íþróttafrétta-
manna kemur ekki á óvart. Jón Arnar skipaði sér á
síðasta ári í röð afreksmanna í tugþraut þegar
hann náði yfir 8200 stiga múrinn með glæsilegu ís-
landsmeti á móti í Austurríki. Á heimsmeistara-
mótinu í Gautaborg gekk Jóni Arnari reyndar ekki
sem skyldi, en hann sýndi og sannaði á eftirminni-
legan hátt á árinu að hann er kominn í fremstu röð
í heiminum í tugþraut og fyrir það er hann vel að
sæmdarheitinu íþróttamaður ársins 1995 kominn.
Um leið og Dagur óskar Jóni Arnari Magnússyni
til hamingju með útnefninguna er honum óskað
góðs gengis á Ólympíuárinu 1996.
í UPPÁHALPI
Baðmeistarinn á náttborðinu
Sigíirður Guðmunds-
son, framkvœmda-
stjóri Sundlaugar
Akureyrar, tók við
því starýi fyrir fjór-
um árum síðan og á þeim
tíma hefur sundlaugin
nánast tekið hyltingar-
kenndum hreytingum; nýir
pottar, rennihraut og eim-
bað liefur glatt sundlaug-
argesti svo eitthvað sé
nefnt. A þessu ári verður
hyrjað á viðbyggingu sem
hýsa mun húningsklefa
kvenna, afgreiðslu og veit-
ingaaðstöðu. Til þess
verður varið 35 milljónum
króna sem nœgir til að
gera húsið fokhelt. Stefnt
er að því að Ijúka við hús-
ið á árinu 1997 og byrja á
nýrri sundlaug. Sigurður
er fœddur í Reykjavík en
alinn upp á Skagaströnd
til 16 ára aldurs er lumn
hleypti heimdraganum.
Hingað kom hann frá Sví-
þjóð þar sem hann nam
œskulýðsstjórnun. GG
Hvaða matur erí mestu uppáhaldi
hjá þér?
„Fiskur, aðallega ýsa, sem er best
steikt.“
Hver er þinn uppálialdsdrykkur?
,Jslenska vatnið.“
Sigurður Guðmundsson.
Hvaða heimilisstörffinnstþér
skemmtilegust og leiðinlegust?
„Ég kem mjög lítið nálægt þeim
en leiðinlegast er að vaska upp.“
Stundarþú einliverja markvissa
hreyfingu eða Ifkamsrœkt?
„Ég er í körfubolta og svo syndi
ég svolítið, að sjálfsögðu!"
Ertþú íeinhverjum klúbb eða fé-
lagasamtökum?
„Nei.“
Hvaða blöð og tímarit kaupir þú?
„Dag, Morgunblaðið og Heimili
og skóla.“
Hvaða bók er á náttborðinu hjá þér?
„Engin bók, en ég er að lesa
tímarit sem heitir „Baðmeistar-
inn“, sem er gefið út af forstöðu-
mönnum sundstaða í Svíþjóð."
/ hvaða stjörnumerki ert þú?
„I vatnsberanum."
Hvaða tónlistarmaður er í mestu
uppáliaidi hjá þér?
„Bubbi Morthens og hefur verið
það a.m.k. síðustu 15 árin.“
Uppáhaldsleikari?
„Gísli Halldórsson, alveg stór-
kostlegur leikari."
Hvað horfirþú mest á ísjónvarpi?
„Aðallega fréttir, lítið annað.“
k hvaða stjórnmálamanni hefurþú
mest álit?
„Það stendur enginn upp úr.“
Hver er að þínu matifegursti staður
á íslandi?
„Borgarfjörður syðri.“
Hvar vildir þú helst búa efþú þyrftir
að flytja búferlum?
„Upp í sveit, t.d. í Borgarfirði.“
Efþú ynnir stóra vinningin í Lottói
eða liappdrœtti livernig myndir þú
eyða peningunum?
„Greiðsla skulda gengi fyrir.“
Hvernig viltþú helst verjafrístund-
um þínum?
„Með fjölskyldunni, bæði heima
við og á skíðum en við reynum
að stunda skíðaíþróttina saman.“
Hvað gerðir þú íjólafríinu?
„Ég var heima við, borðaði góð-
an mat og kíkti m.a. í viðtalsbók-
ina „Fimm læknar segja frá.“
Hvað œtlar þú að gera um helgina?
„Því er fljótsvarað, ég er að
vinna alla helgina."
BAKÞANKAR
KRISTINN C. JÓHANNSSON
Um farsæla fortíð og
góðar minningar um framtíðina
En það bar til um þessar mundir
að miklar stillur og frosthörkur
urðu á Norðurlandi. Snjóföl og
hrím á jörðu, Gleráin, nábúi minn,
horfin með öllu undir ís, bílar og
fólk dálítið tregt í gang á morgn-
ana.
Einn svoleiðis morgunn
snemma varð mér gengið út úr
húsi og ætlaði í morgunkaffið inn
á teríu. Þann morgun var ég jafn-
vel enn meira utan við mig en
venjulega og tuttugu og einnar
gráðu frost nægði ekki til að ég
hrykki í gang. Það gerði bíllinn
minn hins vegar þegar ég var
kominn upp í hann og startaði. Ég
ók síðan eins og leið lá á áfanga-
stað en undraðist nokkuð á leið-
inni hve skyggni var takmarkað ef
litið var gegnum framrúðuna en
ég sá hins vegar ágætlega aftur
fyrir mig ef ég leit í baksýnisspeg-
ilinn til hliðar við mig. Ég hugsaði
þetta ekki frekar og fannst held ég
eðlilegt að ég sæi betur það sem
að baki var af leiðinni en hitt sem
fram undan var.
Þegar ég síðan stansaði á
áfangastað hugkvæmdist mér að
skafa héluna af framrúðunni. Það
gerir venjulegt fólk í upphafi ferð-
ar.
Þeim félögum mínum við
hringborðið þótti þetta nokkuð
eðlilegt miðað við annað sem ég
tek mér fyrir hendur, að ég kæmi
akandi með ógagnsæja framrúð-
una á vettvang og þyrfti þá fyrst
að sjá fram fyrir mig þegar ég
hafði slökkt á bílnum. Svona akst-
urslag er síst til fyrirmyndar á ak-
vegum milli staða en þegar við
leggjum upp frá einum áramótum
til annarra er þetta þó það sem fyr-
ir okkur liggur, framrúðan ógagn-
sæ.
Kemur fyrir lítið þótt lamba-
spörð séu talin í görnum, völvur
skyggnast í kúlu sína, stjömuspek-
ingar horfi til himins eða öðruvísi
spámenn og skemmtikraftar varði
fyrir okkur leiðina, við vitum til
allrar hamingju ekkert um það
sem koma skal en höfum hins
vegar nokkuð góða sýn á það sem
nýliðið er án þess það komi að
gagni heldur enda kunnara en frá
þurfi að segja að við lærum ekki
af reynslunni, mannlegt eðli samt
við sig.
Tækninni fleygir að sönnu
fram ekki síst í tölvutengdum
samskiptum manna og er áferða-
fallegt en breyta engu um það að
enn erum við að velkjast í foraði
styrjalda, hungurs, mengunar, eit-
urlyfja og firringar og ekki sýnt að
tæknin breyti nokkru þar um.
Maðurinn heldur uppteknum hætti
og heldur áfram sjálfhverfum til-
raunurn sínum til að hafa sitt fram
hvað sem það kostar.
Dæmi þessa sjáum við í smáu
og stóru allt í kringum okkur.
En það voru sem sagt komnir
strákar að renna sér á Glerá í
frosthörkunum. Þeir voru á nýju
skautunum sínum og óstöðugir á
fótunum. Þeir höfðu þó uppi þess
konar tilburði að Ijóst var að þeir
stefndu hátt í íþróttinni. Fóru aftur
á bak og áfram á brauðfótum en
stefnan óljós og bægslagangur
meiri en hæfði tilefninu. Stundum
stóðu þeir næstum uppréttir í
næstu andrá á fleygiferð á rassin-
um, bakinu eða maganum og það
vildi þeim til að aldrei var langt í
bakkann þegar þeir þreyttust á
bakföllum á hálum ís.
Það var hins vegar ljóst að þeir
höfðu litla stjórn á því hvert þeir
stefndu hverju sinni.
Þeir voru að því leyti öðruvísi
en ég um morguninn að þeir sáu
fram fyrir sig en réðu samt ekki
ferðinni, kunnu ekki að fóta sig en
nýja árið á næstu grösum.
Það er kunnara en frá þurfi að
segja að við viljum, íslendingar,
hafa bjart í kringum okkur unt jól
og áramót, úti og inni. Tilburðir
okkar eru með ýmsu móti af því
tilefni. Menn klifra upp veggi,
glugga, tré og runna til að hengja
þar marglitar ljósaperur. Frú Guð-
björgu finnst ég ekki duglegur í
svona framkvæmdum. Það kom
hins vegar í ljós þegar birgðir
ljósa voru kannaðar nú á jólaföst-
unni að ég átti mikið og fjölmennt
úrval af ljósafestum til brúks utan-
húss, stæðileg tré eru líka í garðin-
um þannig að ekkert skorti á að
jólalegt gæti orðið allt um kring.
Þegar hins vegar kom að því að
setja þessar flækjur í samband
varð ekki ýkja bjart. Flestar sýndu
ekkert líf en á sumum kviknaði
undur Þjóðvakalega eina örskots-
stund og síðan myrkur.
Þetta skildist mér vegna þess
að í sumum voru perur útbrunnar
en í öðrum tilfellum ruglaðist ég
svo í endunum, óviljandi, að ég
stakk ýmist í samband gegnum
spennubreyti eða ekki en aldrei
eins og við átti. Af þessu urðu
stundum skemmtilegir hvellir en
aldrei ljós.
Jólin komu samt og nýtt ár líka
þótt skyggni væri lítið í kringum
húsið og fór sem fyrr að tæknin
skipti ekki máli eða spennubreytar
eða peruljós. Hins vegar gekk dá-
lítill ömmu og afastrákur úr út-
löndum í bæinn. Það þurfti ekki
aðra lýsingu.
í þeirri von að á nýju ári lýsi
meir af manneskjunum en tækn-
inni og vel rætist úr fortíðinni og
minningar um framtíðina verði
góðar óska ég báðum lesendum
mínum árs og friðar.