Þjóðviljinn - 12.09.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 12.09.1958, Blaðsíða 11
Föstudagur 12. september 1958 — ÞJÖÐVILJINN — (11 5 H a n s Scherfig FuUtrúinn sem hvarf nauðþurftir sínar á hvítu, nýmáluöu garðmublurnar hans Hageholms. Þaö er bæði stórt og smátt og því- líkt og annað eins svínarí hefur aldrei sézt! Auðvitaö er þetta kært, en lögreglan getur ekkert gert nema fá á- þreifanlegar sannanir. — En þetta gengur nú of langt, — segir lögregluþjónninn. Tvisvar í vjku ekur Martin Hageholm til litla kirkju- garðsins, þar sem kona hans og dóttir eru grafnar. Og þar er sýslað og dútlað og skeljasandi stráð á. Og málmfestarnar eru fægðar með klút. Jóhanna er alltaf meö. Og enginn veit hvað hún er að hugsa þegar hún lagar leiði frú Hageholm. Hún segir ekki neitt, en varir hennar eru á hreyfingu og li'tlu augun flökta. Tengdasonur Hageholms er kvæntur aftur. Og það gerist tæpu ári eftir lát kærustunnar. Þannig er hann pg þetta virðist ekki hafa haft meiri áhrif á hann en svo. Og sv©- kemur hann samt sem áður öðru hverju og leggur blóm á leiðið. En það þolir Hageholm ekki. Hann tekur blóm tengda- sonarins :og fleygir þeim langt í burtu. — Þau voru visin! — segir hann þegar tensjdasonurinn kvartar. — 'Og svo áttu nú nýja konu. Hún hlýtur að vera nóg fyrir þig. — Það upphefjast miklar deilur milli mannanna tveggja. — Þetta er mín gröf! — segir Hageholm. — Eg keypti hana og borgaði hana fyrir konuna mína. Og ég er'búinn að gera hana upp og hef kostað upp á hana graníts girðingu meö málmfestum. — — En þetta er mitt lík! segir tengdasonurinn. Og ef á að hindra hann í að leggja blóm á gröfina, getur hann látið grafa líkið upp og flytja'það í aðra gröf. En Hageholm hefur tromp á hendinni. Dóttir.hans dó úr stífkrampa. Og hver veit nema hún smiti ennþá? Það er altalað að þessar bakteríur lifi í níu ár. Og Hageholm hringir til héraðslæknisins og spyrst fyrir um, hvort hægt sé að leyfa að líkið sé grafið upp, þegar banameinið hafi verið stífkrampi og hugsanlegt er að það smiti ennþá? Það finnst héraðslækninum ekki. — Nei, látið það liggja kyrrt. Til hvers væri áS grafa það upp? — Hageholm hefur sigrað. Herbert Johnson er friðsamur maður. Og hann um- gengst enga. Engin hætta er á að hann lendi í brösum við neinn. En hann fréttir um það seim gerist. Húsbóndi hans hefur líka sín vandamál .Jens Jen- sen er alvarlegur og skyldurækinn maður. En hann verður líka fyrir árásum og andspyrnu. Nú héldu allir að Andrés sæti vel geymdur á vinnuhælinu og hefði ekki tækifæri til að nöldra meira. En Andrés hefur líka orðið vorsins var og hann langar. til að sleppa út. Hann veit að maður sem hefur framið glæp á rétt á því að mál hans komi fyrir dómstólana. Hann fær verjanda og hægt er að áfrýja dómnum til æðri dómstóla. Allt fer fram opinberlega og undir eftirliti. En Andres er ekki glæpamaður. Hann hefvir bara neitað að höggva grjót hreppsins, vegna þess að hon- um fannst það of illa borgað. Og nú er hann lokaður inni um óákveðinn tíma, Hið eina sem hann getur gert er að skrifa sýslu- nefndinni og reýna að verja málstað sinn. Andrés er enginn rithöfundur, en hann kemur þó saman bréfi. Og fulltrúinn á sýsluskrifstofunni sem fær bréfið í hendur, sendir það áfram til Jens Jensens ásamt fyrirspurn. Og nú er r,öðin komin að Jens Jensen að setjast við skriftir. Hann er enginn pennamaður heldur, og hann fyllist reiði.í garð þessa Andrésar, sem getur aldrei 'séð hartn í friði. Það tekur sinn tíma áð köma saman bréfi, en úr því má lesa aö Andr'és í Mýri sé vinnu- fælinn og drykkfelldur náungi sem geti ekki séð fyrir fjölskyldu. Og fulltrúinn á sýsluskrifstofunni stafar sig gegnum bréfiö og kemst að raun um að Andrés hefur ekki verið órétti beittur. Og nú getur Andrés reynt aftur að' skrifa félags- málaráðuneytinu. En hcnum væri nær að búa í hag- inn fyrir sig hjá forstjóra vinnuhælisins sem ræð'ur því, hvenær honum verður sleppt lausum. Hið illa skap Jens Jensens bitnar einnig á leigianda hans. Það kemur í ljós að veggíóðrið er rispað. Og slíkt verður að bæta. Og hvað snertir lökkun á góif- unum, þá er það leigjandans að sjá um hana. Og herra Johnson hefur nú stikað svo mikið fram og aftur um gólfið, að það er oröið slitið. En Jens Jensen líður það ekki að verðgildi íbúðarinnar rýrni. Og nú verður að kippa þessu í lag með lökkunina, ef herra H. Johnson vill fá að búa þarna áfram. Nú er sumarið framundan' og margir um boðið! Og Jens Jensen ætlar ekki að skinta sér af því hvernig hann fer að því að lakka gólfið. En hann er stór og sterkur og ætti að geta lakkað gólf. Annars er svo sem hægt að fá verkamenn. O2; svo getur líka verið að Karen fáist til að taka að sér lökkunina gegn smáþóknun. Og það verður úr. Og rifan í veggfóörinu er 'líka límd. Herbert Johnson fær að vera þarna um kyrrt og halda áfram að lifa nýju lífi. XLI Leigjandi Jens Jensens er allt í einu farinn að fást við dularfullar og kynlegar sýslanir. Fólk fylgist af forvitni með atferli hans og reynir að ímynda sér hvað ameríkaninn hafi í hysgju. Allan veturinn hefur hann ekki gert handarvik. Hann hefur slæpzt á hinn fyrirlitiegasta hátt. En nú er hann allt í einu orðinn gagntekinn af athafnaþrá. Hann kemur heim frá kaupmanninum meö stóra pakka. Og hann tekur þá upp þýðingarmikill á svip. Það eru stór niðursuðuglös sem hann setur í glugga- kistuna. Bæði Jens Jensen og Karen virða fyrir sér aðfarir hans með mikilli undrun. «>- Vár elskede ambassadör , TORGEIR ANDERSSEN-RYSST döde i Reykjavik 8. september og ble kremert i stillhet i dag. Reykjavik, 10. september 1958. Ruth Anderssen^Rysst, Rajnnveig, Torunn. Herkostnaður Framhald af 6. síðu Frank Chapman, fiskkaup- maður í Grimsby, segist búast við því að fiskverðið sem neyt- endur í Bretlandi verða að greiða hækki um fjórðung vegna hernaðaraðgerða togara- eigenda gegn íslendingum. Brunabótafélagið Framhald af 2. síðu. un húsnæðisins, en með honunt hafa unnið þeir Jónas Sól- mundsson húsgagnameistari, Sighvatur Bjarnason málara- meistari, Siguroddur Magnús- son rafvirkjameistari, Sig- hvatur Einarsson pípulagninga- meistari og Ólafur Ólafsson veggfóðrari. Er húsnæðið allt hið vistlegasta. Brunabótafélagið annaðist eing"ngu brunatryggingar fram til ársins 1955, en hefur m'i fært út starfssvið eitt til ým- issa annarra tryggingagreina og hyggst í framtíðinni veita félags- og viðskiptamönnum sínum eem' allra víðtækasta þjónustu og' fyrirgreiðslu. ¦ Frar^'ivremdastjórn Bruna- bótafélafsins, sem er kosintaf fulltrúaráði þes«, én í því eiga sæti fulltrúar allra sýslufélaga landsins og kaur-f.aða, nema Reykjavíkur, skipa þessir menn: Jón G. Sólnes banka- fulltrúi Akureyri form., Emil Jónsson bankastjóri Hafnar- firði varaform., og Jón Stein- grimsson sýslumaður Borgar- nesi ritari. Forstjóri er Ásgeir Ólafsson. Martinus Framh. af 9. síðu reyndar svo mikið, að hann hefur ekki trú á að mannlegar verur komi nokkru sinni lif- andi aftur úr ferðum til ann- arra stjarna. í því og ýmsu öðru kynni honum nú að skjátlast. En það mun ekki hagga þeim fornu meginsannindum sem honum eru hugleiknust. Þau hafa sett mark" sitt á heillandi navSóiuleika þessa aldurlausa öidung's. Og hví skyldu ekki nénn og mannvísindi framtíð- rrinnar mótast af þeim? p. V. P3<alell laitdar £SS8 l^sátiiii Togari".n Röðull landaði á miðvikudaginn og í gæ.r 338 lest- um af karfa í Hafarfirði. Formanni Rauða fhent Dálítil bókahilla Það er auðvelt að finna handbækur og aðrar slíkar bækur þegar þeim er komið fyrir í dálítilli bókagrind á vinnuborðinu. Og stærri skóla- börn kunna llka að meta svona grind. Oft þarf daglega að skipta um skólabækur í tösk- unni. Og sé svona bókagrind á skrifborðinu er hægðarleikur að hafa yfirlit yfir þær og hafa þær í röð og reglu. Smíði á þessari snotru grind er ekki sérlega vandasöm og fyrir handlagið fólk er hún ekki annað en skemmtileg dægrastytting. ossins a' hciðursmerki Hinn 10. september á fundi framkvæmdaráðs Rauða kross íslands færði aðalræðismaður Austurríkis á íslandi, Júlíus Schopha, formanni Rauða kross íslands æðsta heiðursmerki austurríska Rauða krossins í gulli sem þakklætisvott til Rauða kross Islands frá aust- urrísku þjóðinni og Rauða krossi Austurríkis fyrir auð- sýnda hjáip til ungverskra flóttamanna. — (Frá Rauða Krossi Islands).

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.