Þjóðviljinn - 27.01.1963, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 27.01.1963, Blaðsíða 10
J0 SÍÐA ÞJOÐVILJINN Sunnudagur 27. janúar 1963 hluti þarf maður að muna og á morgun þarf maður að muna það allt saman upp á nýtt. Garnet hélfc sér íastri í sæt- ið. Hún dáðist að lagni hans við að stjórna dýrunum. En hún velti fyrir sér hvers vegna hann hefði sagt að hún skyldi ekki deildarhring sá Garnet enga hreyfingu. ekki svQ mikið sem vísund, ekki díl sem gæti verið tré. Hún sá ekki annað en ið- andi birtuna, vísundapuntinn og hvít og skinin vísundabein og fiarlægðirnar. Vagnalestin var hálfur annar kílómetri á lengd en hafa áhyggjur af Charles. Það j hér virtist hún eins og örlítill var eins og hann vildi ekkert um I maðkur í auðninni miklu. hann tala. Jæja, hún gæti spurt I Þegar horft var út í tómið, hánn seinna. Ef hún þyrfti að I sleymdist marrið og brakið og vita eitthvað um Charles áður | hrópin umhverfis Það var eins en hún hitti hann, þá myndi OH- | Og allt væri óendanleg kyrrð. ver áreiðanlega segja henni það. i Kyrrðin magnaðist. hún varð Hún hlustaði á skröltið í i stórkostleg og ógnandi. Manni vagnalestinni. Það marraði SKOTTA hjólunum þegar þau snerust. Uxarnir bölvuðu ökumönnunum sem neyddu þá til að þræla svona í rykinu og hitanum. Uxakúskarnir gengu með ækinu og hrópuðu og bölvuðu og létu í | datt í hug að ferðin var þrett ín hundruð endalausir kílómetr- ar. Það var ekki hægt að snúa Við, Ferðinni yrði að halda á- fram hvað sem fyrir kæmi. Ef oinhver yrði veikur, dauðveik- ur, væri ekki hægt að stöðva Hún var að velta fyrir sér, hvers vegna vísundarnir þyrftu endilega alltaf að velta sér á sama sbaðnum. Þeir voru heimsk- ustu skepnur í heimi. Hún hafði séð þá eins og svarta rák við sjóndeildarhringinn þegar þeir þrömmuðu yfir auðnina að vatns- bóli. Þeir röltu áfram hinir ró- legustu, þar til einn — gamall gaur í fararbroddi — tók upp á því að velta sér um hrygg til að klóra sér á bakinu Hann reis á fætur og rölti áfram. En rétt eins og eftir skipun veltu allir hinir visundarnir sér á samia staðnum. Þegar þúsundasti vísundurinn var búinn að velta sér var komin stærðar dæld. Oliver reyndi að forðast þessar dældir, en það var hægara sagt en gert. Þegar hann kom auga á þær. var yfirleitt um seinan að beygja Ennið á Oliver var brúnt af ryki. Hann hafði ekki rakað sig síðan þau hófu ferðina, og nú var hann býsna skeggjaður. Ryk- ið settist í skeggið. svo að það var eins og þakið köngulóarvef. Á höfðinu var hann með gamlan hatt til hlífðar fyrir sólinni og batturinn var líka þakinn ryki. Hann var í köflóttri skyrtu, en hún var löngu orðin upplituð, svo að ekki var lengur hægt að greina litinn og þykku vaðmáls- buxurnar voru næstum Htlaus- ar. Ermarnar voru uppbrettar og handleggirnir á honum voru svo brúnaðir af sólinni að Ijós- brún líkhárin sýndust næstum hvít. Vöðvar hans voru eins og kaðlar undir hörundinu. Karl- mennirnir í lestinni unnu mikla erfiðisvinnu. Það var því ekki að undra, þótt hún tæki eftir sterklegum grófserðum höndum Olivers í New York. Garnet horfði á saumsprettu í kiólerminni sinni, Fötin höfðu verið hennj mátuleg í New York, en í þessarj ferð þurfti hún líka að vinna Vöðvarnir urðu stælt- ari og ekki sérlega kvenlegir. Hún þreifáði á stinnum upp- handleggsvöðvunum. — Þegar við komum tii Californíu, sagði Garnet, — vona ég að bróðir þinn. verði ekki vonsvikinn yfir því að ég skuli ekki líta út eins og postulínsbrúða. Ég er orðin svo sterk og útitekin. OHver skotraði augunum ttl hennar. — Charles býst ekki við neinu. Hann 'veit ekki neitt um þig. — Nei, auðvitað ekki. Ég gleymi þvi alltaf. Heldurðu, að honum muni geðjast að mér? — Vertu ekki að brjóta hei!- ann um Charles. — Oliver var svo stuttur í spuna, að hún varð undrandi. Garnet sneri sér til í sætinu. — Hvað áttu við? Kvíðirðu fyrir að hitta hann? — Það getur verið að hann — verði dálítið erfiður viður- eignar í fyrstu, sagði Oliver. — En því þá það? — Hann verður sjálfsagt undr- andi á því að ég skuli hafa gift mig. Drottinn minn, Garnet, það eru fjórir eða fimm mánuð- ir þangað til við komum til Californíu, svo að það er ástæðu- laust að hafa áhyggjur útaf Charles. Garnet hrukkaði -ennið Qg hugsaði. Oliver horfði beint fram fyr.ir sig meðan bann stýrði múldýrunum yfir hnúsk- ótta sléttuna. Rykský þyrlað- ist framaní hana. Hún hóstaði og Oliver sagði brosandi: — Reyndu að hósta ekki. Þú verður aum í hálsinum af því. Kyngdu Gernet kyngdi. — Ég veit það. Ég skal reyna að muna það. Rykið hafði gert múldýrin óró. Oliver átti fullt í fangi með að stjórna þeim. Hann gat ekki lit- ið á hana, en hann talaði við hana i uppörfandi róm. — Ferðalagið er býsna erfitt, finnst þér ekki? Tíu þúsund smella í svipunum. Garnet hlust- I vagnana til að leyfa honum að aði og þótt hún væri svo þreytt i deyJa í ttUA. Þeir yrðu að hatdí að hana verkjaði í limina, brosti hún hreykin. Hvað sem öðru leið, þá var eitthvað sérstakt við Santa Fe-lestina, sem bauð byrg- inn auðninní miklu með dirfsku og svita. Vagnalestin var hálfur annar kílómetri á lengd. Hún fór 25 kílómetra á dag. Þar voru hundr- að vöruvagnar. auk farangurs- vagna og íveruvagna Vagnarnir óku fjórir I röð. svo að hver kaupmaður gæti fylgzt með mönnum sínum. Á undan riðu útkíksmennirnir og á eftir röltu aukamúldýrin Qg uxamir. Þegar þau lögðu af stað frá Counvil Grove höfðu aðeins verið fjöru- tíu vagnar í lest. En nú höfðu flestir kaupmennimir slegizt í hópinn, á stöku stað meðfram hiólförunum sáust merki eftir bál, sem gáfu til kynna að áfram. Jafnvel þótt maður dæi. yrði aðeins dokað við fáeinar mínútur ti] að grafa hann, og síðan yrði haldið áfram. Þejr vrðu að komast til Santa Fe. — Garnet. sagði Oliver allt í einu. Hún tók viðbragð og leit við. — Já, hvað? Viltu meira vatn? — Nei, ég á dálítið eftir. En Gamet. þú átt ekki að horfa svona mikið útí bláinn. — Af hverju ekki? spurði hún undrandi. — Á hvað á ég þá að horfa? — Á ekki neitt. Það er það sem ég á við, sagði Oliver. — Þetta heltekur þig. — Ég ski] þig ekki. — Kyrrðin, sagði Oliver. Ein- framundan væru fleiri vagn-1 manaleikinn. Ég get ekki út- ar. I =kýrt hvað gerist í huga manns. Þau voru komin þúsund kíló-^p bú t6kst eftir hvað þér brá metra frá Independence og áttu | 'v"lð- ,Þegar ég talaði til þin. þrjú hundruð kílómetra eftir til! Hun ^mkaði kolli. — Já, það Santa Fe. Alla þessa leið höfðu; "r ««• & var ekki að hugsa þau ekki séð neina mannabú-|^m þlg' Ég var að huSsa um staði. En þvert yfir þessa auðn ¦ ~°Snina- flutttu kaupmennirnir vorur sem voru milljón dollara virði. Vör- unum hafði verið svo vel pakk- að, að í Santa Fe yrði varla hrukku að sjá á klæðaströngun- um og ekki dæld í potti eða katli, Þetta var mikið vanda- verk. Garnet var hreykin af, hann, því að eiga hlutdeild að því. Hún fann hvernig svitinn lak niður á milli herðablaðanna. — Oliver, hvað kemur á eft- ir Kanínulæknum? spurði hún. — Heiðin. — Og þar næst? — Ásarnir. Og siðan fjöllin. Gamet leit til baka á rykið sem hékk í loftinu eins og þrumuský. Himinninn sjálfur var dimmblár og fáeinar léttar skýjatásur. Þannig hafði hann verið dögum saman og hitinn var miskunarlaus. Landið var skræl- þurrt. Hér vex ekki annað en vísundapuntur, grófir, harðir hnúskar, sem jafnvel nautin fúlsuðu við sem fóðri. Eftir tvo daga kæmu þau í meira hálendi. En hér voru ekki einu sinni steinar, hér var ekki neitt. EkkerH nema ryk og slétta. Henni fannst landið samt ekki ílatt. Alls staðar voru ójöfnur, hæðir og dældir. En það virtist flatt, rennislétt eins og pappírs- örk. Langt, langt framundan gati Gamet greint fjöllin. Úr þessari fiarlægð sýndust þau eins og ¦?ráar silkiræmur sem teygðu sig í átt til himins Landið var hljóðlaust, autt, ó- heryfanlegt. Jafnvel við sjón- — Já, en það skaltu ekki gera, Hugsaðu um Santa Fe. Það verður mjög skemmtilegt þegar þangað kemur. Oliver þurfti að sinna múldýrunum um stund, en svo hélt hann áfram: — Þegar við komum upp i ásana,' sagði Það er verið aÆ l'lytja sjónvarpsviðtækið úr einbýlishúsinu við Strákasund á viðgerðarstofu, þegar Skotta á leið um götuna ásamt vinkonu sinni. Skotta segir: „Ó-ó. Þarna passsa ég ég ekki börnin næstu dagana!" þá sendum við útkíks- menn á undan til Santa Fe, til að komast að því hvaða brell- um Armijo hafí nú fundið uppá, svo að við getum fundið ein- hver ráð tii að sniðganga þær. Og það er skemmtilegt í Santa Fe. Á þessum tíma árs er öðru hverju húsi breytt í krá eða spilavíti- — Ætlarðu að fara með mig á slíka staði? — Auðvitað skal ég sýna þér allt. Við eigum að búa hjá fjöl- skyldu sem heitir Silva. Það er gott fólk. Ég hef búið þar í hvert sinn sem ég hef komið tii Santa Fe. Vegurinn var nú orðinn sæmi- legur og múldýrin róleg. Garnet leit af víðáttunni framundan. Oliver hélt áfram: — Og áður en langt um líður hititirðu Cali- forniu-náungana. Það er mislit- ur hópur, en ég býst við að þú hafir gaman af að kynnast þeim. John Ives til dæmis — það er félagi minn — hann væri hagvanur í stofunni hennar mömmu þinnar. En sumir eru frumbyggjar, sem halda að New York sé staður þar sem jarð- arber og kampavín séu til há- degisverðar og allar konur gangi til fara eins og Florinda Andrés er starfsmaður bæj- arins og sér um flutning á umferðarmerkjum. A einu götuborninu lendir annað alt- urhjólið á flutningabílnum á grjóthnullingi meö þeim af- leiðingum, að umferðarmerktin á bílpallinum kastast til og eitt þeirra dettur i götuna. Andrés verður þessa þegar var og híeypur til, en þá hef- ur hóiiur manna safnazt sam- an við merkið og bíða allir eftir næsta strætisvagni, því að á merkisspjaldinu stendur ..Strætisvagnabiðstöð"í Sá könn nú lagið á því Framhald af 7. síðu. ar 180 þúsund sálir er byggja Island — og sýnir okkur fram á, að allt er þetta í rauninni sama kompaníið. Hann sér það manna bezt að þau öfl sem neita að virða rétt hins nakta afríkunegra eru jafnvís til að sitja yfir hlut hins særokna ís- lenzka fiskimanns og sólbitna bónda, — að örlög íslands hljóta að ráðast af því hvernig skipast um málstað Htilmagn- ans í heiminum öUum. „En ef á annan veg fer um^ viðskipti ríkja og þjóða eft- ir styrjöldina", segir Sverrir í beinu framhaldi þeirrar í- vitunar í ræðu hans frá 18. júní 1944 sem ég tilgreindi í upphafi, „ef þessi ægiþungi ófriður fær komiið vitinu fyrir mennina, ef striSsböl- inu verður aflétt og menn- irnir mynda sér ný form fyrir alþ.ióðtegri samvirmu. á þessum hnetti, þá verður fullveldi íslands meira ein orðahjóm og glamur. Þá mun ísOand geta leikið sifct ljúfa litla lag i hljómsveit þ.ióðanna." Og það verður ekki hvað sízt mönnum eins og Sverrál Kristjánssyni að þafcka. Hafnarfirðii, 14. janúar 1963. Jónas Árnason. TRULOFUNAR HRINGIR^ /AMTMANNSSTÍG^ Halldór Kristmsson GuIIsmiður — Sími 16979. Rithöfundafélag íslands efnir til upplestrarfundar í Glaumbæ kl, 3 í dag Eftirtaldir höfundar lesa upp úr verkum sínum: ARI JÖSEFSSON BALDUR ÓSKARSSON GEIR KRISTJANSSON JÓN UR VÖR RAGNHEIÐUR JÖNSDÖTTIR SIGRlÐUR EINARS frá Munaðarnesi SIGURDUR A. MAGNUSSON SVEINBJÖRN BEINTEINSSON ÞÖRBERGUR ÞÓRÐARSON. Öllum er heimill aðgangur. Aðgangseyrir kr. 20. Unglingur óskasf Vilium ráða ungling strax 15—17 ára. Þar* að hafá „skellinöðru" til umráða. Þ|óðviljinn Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og jarðarför sonar okkar GUÐJÖNS FRIÐGEIRSSONAR - Óliii' Sigurbjörnsdóttir, Friðgeir Guðjónsson.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.