Þjóðviljinn - 01.09.1970, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 01.09.1970, Blaðsíða 10
í fí SÍÐA — ÞJÖÐVILJINN — Þriðjudagur 1. septemlbier 1970. NICHOLAS BLAKE ig fyrir að þeir hagnist á þeirni sjálfir — svo sannarlega út- smognir. — Við verðum að skéla fyrir þessu, sagði Fluirry, rétt eins og þegar væri búíð að undirrita leigusamninginn. Hamn safnaði samam giosunuim með einu hand- taki og gekk yfir að barnum. Ég uppgötvaði að Harry var að horfa á mig bugsi á svip. Hún tók af sér þessa bjálfalegu derbúfu og sléttaði " ostýrilátt hárið. En hve skýrt ég man eftir bessu andartakj — ilmin- um frá viðareldinum, osmekkleg- um „nýtízku" salnum, kliðnum frá báværum eða lágróma rödd- utn og þeirri óvæmtu tiifinnimgu að við tvö værum einu lifandi verurnar þar inni. Hún kimfcaði koliiems og bún væri að segja mér án orða, að sér væri svip- að innanbrjósts. En hún fór að tala um alit annað. — SitjiC þér hest? HARGREIÐSLAN Hárgreiðslu- og snyrtistofa Steinu og Dódó Laugav. 188 m. hæð (lyfta) Sími 24-6-16. Perma Hárgreiðslu- og snyrtistofa Garðastræti 21. SÍMI 33-9-68. — Af hverju eruð þér kallaðar „Harry"? — Flurry hefur alltaí kallað mig það, svaraði hún aðeins. — I>að er í rauninni alveg fráleitt að kalla yður svo karl- mannlegu nafni. Hún vírtist ekfci hafa mikinn abuga á gulihömrurn minuim. — „Harriet" er svo knúsað og forn- legt. Hvað heitið þér? — Dominic. — Haimangjan hjálpi mér. Það er enn verra. Það miinnir mdg á aliltof þægan, lítinn skólla.pilt. Þetta var kvenimaður sem virtist segja það sam henni bjó í brjósti. — Ég for stunduim á hestbak þegar ég var strákuir. — En nú eruð þér frægur rit- höfundur og hátt yfir slókt haf- inn? — Síður en svo. Ég gat ekki leynt því að mér graimddst stríðni hennar. — Og ég er alls ekki frægtur rithöfundiur. Hún brosti dálítið út í ann- að miunnvifcið eins og hún væri ofuiránægð með sjéMa sig. Eg var of ungur þá tdl að vita, að miarg- ar konur reyna vósvitandi að fá kairlmenn tii að reiðast til að komast að raun um, hvort þær hafia vaid yfir þeim og þær gera það ekki nema þær . bafi dá- látinn áhuga sjáifar. — Parið nú * og seekið þessa drykki, Skáldi. Flurry er búinn að gleýiria að við seum til. — Ekki etf þér kallið mig þessu naíni. — Eruð þér, dálítið hörundsár, eða hvað? Jæja, þá segjuim við Dominic. Við barinn var Fluirry kom- inn í hörkusaimræður við rauð>- hærðan náunga. Ég borgaði sjálf- ur fyrir drykkinn, sem hann ætiaði að geifa okkur og fór með giliösdn aftur að borðinu. — Skál, sagði hún. — Við hvern er Piurry aö taia? Nú; það er Seamius. — Hver er Seamus? — Tja, hann er svona bJanda af hreppstjóra og stefnuvotti. Seamus O'Donovam. Ég veit ekki BIFREIDASTJORAR Við kaupum slitna sólningarhæfa NYLONHJÓLBARÐA, á verði, sem hér segir: Fólksbiiadekk: flestar stærðir Jeppadekk: 600—650 700—750 Vörubíladekk: 825X20 900X20 1000X20 1100X20 kr. 200,00 — 250,00 — 300,00 — 800,00 — 1000,00 — 1200,00 1400,00 BARÐINN H.F. Ármúla 7, Reykjavik, sími 30501 hvernig Fluirry kæmist af án hans. — Hann er viðkunnanleguir að spá. — Það fier eftir þv£ hvernig á það er ktið. Mér leiðist hann. Hann er alltaf að fræða okkur á þvi að við séum á hausnum, að við verðum að seija land- skika eða setja nýtt þak á fjós- ið. — Er þetta ekki eánimitt í verkaihring hreppstjórans? Hún bros.ti og teygði úr sér, svo að ég sá toœði faillegu tenn- urnar og faiiega fonmaðan lík- amann umdir grænu peysunni. — Fjandinn sjálifuir, nú er ég orðin si'gairettulaus. Flurry, hróp- e^i hún. — Útvegaðu reykelsi. Ég gaf henni sígarettu. Hún keðjureykti. Maðurinn hennar kom til baka mieð sígarettuipakka. — Ég sendi Seamus til að segia Kevin að koma úteftir til okkar síðdeigis á morgun. Þá getið þér hitt hann, herra Eyre, og kippt þessu í lag með húsið. Ég hringi í yður í fyrramáiið. — Hann heitir Dománic. — Hver heitir Dominic? Nú, hann þarna? Hún eyðir ekki tím- anum til ónýtis, ba? Dominic? Varið yður á henni, annairs tek- uir hún yður í bióndabeygju. Komdu nú, Harry, ég þarf að fá eitfihvað að borða. Flurry var dá- lítið reikuil á fótunum og varð að styðja sig við borðið með anniarri hendi. — Alf bverju kom- ið þér ekki heim með okkur og borðið með okkur? Ég tautaði einbver afsökunar- orð. —¦ Bkkert að afsaka. Þér miss- ið ekki af rieinu. Harry býr til versta matinn í allri sýsiunni. — Haltu kjafti, gamli apa- köttur. Hann tosaði konu sinni upp úr stóinum og sneri sér að mér. — Sofið vei. Við sjáumst á morgun. Eruð þér viss um að þér villrjið ekki koma heim með okfcur? — Já, þökk fyrir, saima og þegið. — Jæja þá, góða nótt. — Góða nótt, Skáidi, sagði Hairry. Sköimmu seinna heyði ég eins konar sprenginigu fyrir - utan. Gegnum gluiggann sá ég Fliurry 'þjóta af stað "á vélhjóli ¦ með eiginkonuna á bakstæitinu. — Þetta apparat drepur ein- hvern áður en lýkur, saigði einn af bargestunum. — Það vasiri þá ekki í fyrsta skipti, sagði annar. ----Nei, satt er það. 2 KAFDI ETiurry Leeson hringdi í mdg næsita nnorgun. Ég átti að koima í síðdegiste í „Lissawn House". — Þér getið hæglega fundið það. Akið i suður framhjá hótel- inu. Svo beygið þér eftir fyrstu göbu til hægri. Síðan beint af stugum í svo sem kíióimetra þang- að til þér sjáið kjarrgróður. Hlið- ið okkar er hinum megin við það, til hægri. Munið að íoka hJiðinu á etfíí- yöur, sivo að skepnurnar stingi ekki af, sagði hamn og hóstaði ofsaiega. — Finnst yðuir gaman að veiða? — Aa — — Ég get lánað yður stöng. Flurry lagði á, áður en ég var búinn að segja honum, að ég hefði efcfci veitt á stöng síðan ég var strálkiur. Sean hafði staðfest að hann væri fyrsta flokks bifvélavirki þegar ég leit inn á verfcstæðið tíl hans um hádegisleytið. Vélin maiaði eins og köttur á nýjan leik. — Þér verðið að afsaka að ég skyidi ekki vera viðiátinn til að hjálpa yður, þegar þér kom- uð, herra Byre. Peadar er skelfi- legur klauífi. — Gamili miaðurinn —? — Jé, hann. Frændi mánn. Hann átiá að setjast í helgan stein fyrir tíu árum. Honum þykir gaman að passa fyrir mig dæluna þegar ég er að heiman; þá gerir hann að minnsita kosti dálítið gagn. Sean var kivikur og dökkhseirð- ur ungur nnaðuir, sem hætti til að þurrfca toámuga vólvirkdafingurna á peysunni simni. — Mér skdlst að bér ætlið að setjast hér um kyrrt, herra Eyre. — Bf tii vill smátíma, já. — Þér verðið etoki svikinn á kofanum hennar Joyce gömiu, hvili hún í friði. Hér virtust allir vita alit um alia, hugsaði ég. Og nú var ég orðdnn einn af gulifiskunum í þessu litla fiskabúri, þar sem engu var hægt að hailda leyndu. En þrátt fyrir allt fannst mér það dálítíð notaiegit, að flólk skyldi hafa svo mikinn áhuga á ókunnugum gesti. — Ef þér ætlið að hvíla yður og hafa það náðugt, þá eruð þér komnir á rétta stadinn. Unga fólkdð er að vísu vitlaust í að komiast burt, inn till borgarinn- ar eða vestur tii Baindaríkianna. Það er auðvitaö ekki sérlega skemmtilegt fyrir það hérna, Og fiestir vilja víst yfirleitt vera annars staðar en þar sem þeir eiga heima í raun og veru, er ekki svo? Viltuihypjaiþigniður! öskraði Sean allt í einu að frekn- óttum strák sem var að klöngr- ast upp á bíldnn. — Það er kjötstykki í faranigursgeymsiunni. Brian biður yður, að taka það með til frúairinnar í húsinu í „Lissawn". Sendibíllinn hans er í óiagi rétt einu sinni. . Það virtist ekki vera hægt að treysta bílunum á þessum sióð- u>m, en fréttaiþjónustan var ber- sýnilega í ágætu lagi. Það hafði verið skýjað aiian morguninn. En hið duttlunga- Culla írska loftslag sá til þess að sólin brauzt flram eftir há- degið og áður en klukkustund var liðin var blámí hi'mdnsíns farinn að keppa við blé fjöllin í fjarlægð og sólskinið féll yfir akrana, svo að þeir glóðu í brún- um og ¦ grænum litbrigðumi, svo að maður fékk næsitum otfbirtu í augun. Ég beygði fyrst til hægri og kom inn á holóttan afleggjara setm iá yfdr alkira með skurðum, sem ' voru fullir aif vorblómum. Enga lílfveru var að sjá svo lamgt sem augað eygði, en í hvert sdiuv sem ég ók framhjá einhveriu a£ litlu bændabýiunum lá fjárhund- ur í leyni og kom æðandi út á veginn, eins og hann hefði í hyggju að þíta öill fjögur hjólin undan bílnum. Vegurinn varð æ léiegri og bugðaðist mdlli ósléttra grasbaJa. Ég va,r farinn að óttast að ég hefði villzt og myndi bráðumi lenda í veglausri grasbreiðu, en allt í einu kom ég auga á stað- inn sem Fiurry haífði lýst: veg- urinn hlykfcjaðist niður í móti gegnum báan runnagróður og þegar ég var komdnn gegnum hann, sá ég áðurnefnt hlið. Ég þurfti að afca efltir hiykkjóttum trjágöngum — mdlid eskitrjáa að ég held — meira en hálfan kíliólmetra áður en húsið kom loks í ljós. Bg veit naumast á hverju ég átti von; að mdnnsta kosti ekki þessu glæsilega, hvíta tA'eggja hæða húsi með háurn rennlgluggum sitt hvorum megin við dyrnar og stórum útskots- glugga í áttina að ánni, sem fossaði yfir stórgrýti spöikorn til hægri við húsið. Ég sat kyrr stundarkorn og einbiíndi á „Lissawn House" og það lá við að mdg iðraði þess að hafa eidki sagt já þakk, þegar eigandiran sýndi þá gestrisni að bjóða mér að vera. Bg steig út úr bílmum og fann trítlu þar seitn ég gat komdzt yfdr lágan vegg milli stóra trjágarðsins og hedmagarðsins. NÖ sá ég að fyrstu haigstæðu áhrifin höifðu verið villandi. Flísairnar sem lágu upp að húsirau voru brotn- ar og lágu á víð og dreif; hurð- in hefði þurft að vera máluð fyrir tíu árum að mdnnsta kosti og ifafegi bogaglugginn yíir dyr- umuim var næstum suntkirfúinn. Þar sem eitt siiin hafði verið HARPIC er ílmandi efni sem hreinsar saleraisskálina og drepur sýkla Hvað nefnist IjóíabSkin ag hver er hafundurinn? í dag hef jum við leikirm. iÞetta er fyrsta getraunamyndin af 'tuít- ugu, sem birtast munu í jafnmörgum næstu tölublöðum Þjóðviljans. Af hverri einstakri mynd á að vera hægt að ráða heiti ljóða- bókar eftir íslenzkt skáld. Bókartitil og nafn skáldsins á að skrifa í eyðurnar sem til þess eru ætlaðar, — og svo þurfa les- endur að halda ráðningunum til haga og senda svörin öll til Þjóðviljans í síðasta lagi hálfunn mánuði eftir að síðasta get- raunamyndin birtist. Nafn sendanda og heimilisfang þarf að sjálfsögðu að fylgja sendum lausnum. Verðlaun verða veit'f þeim sem rétta ráðningu sendir, ávísun á bækur eftir eig- in vali fyrir 3000 krónur í bókabúð Máls og menningar. Berist margar réttar lausn- ir verður dregið um verðlaunin. 1. MYND Bókin . nefnist Höfundurinn er Dömusíðbuxur - Ferða- og sportbuxur karlmanna Drengja- og unglingabuxur O.L. — Laugavegi 71 — sími S0141

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.