Þjóðviljinn - 20.04.1975, Blaðsíða 11

Sunnudagur 20. apríl 1975. ÞJÓÐVILJINN — SÍÐA 11
Umsjón: Halldór Andrésson
ERIC CLAPTON
„THERE'S ONE IN
EVERY CROWD"
(RSO)
Eric Clapton hefur svo sann-
arlega gengið ágætlega upp á
siðkastið, platan hans ,,461
Ocean Boulevard” varð met-
söluplata, hl jómleikarnir
heppnast vel, hann er með góða
og staðfasta hljómsveit og svo
Ég vil koma á framfæri, hér og nú, þökkum
til hljómdeildar Faco, en þaðan hef ég fengið,
og mun að öllu óbreyttu fá, lánaðar eríendar
hljómplötur til umsagnar og gagnrýni.
Fyrir hönd Klásúlna
Halldór Ingi Andrésson.
hefur hann nælt sér i nýja vin-
konu, Patti Boyd Harrison
(fyrrverandi eiginkonu George
Harrison).
Eftir allt þetta væri nú eðli-
legt, miðað við Clapton, að eitt-
hvað færi úrskeiðis, en viti
menn, hér kemur Clapton með
enn betri plötu en nokkru sinni
fyrr: „There’s One In Every
Crowd”.
„There’s One In Every
Crowd” fylgir sömu tónlistar-
stefnu og „461 Ocean Boule-
vard” og byrjar á Clapton-út-
settum svertingjasálm, „We’ve
Been Told (Jesus Coming
Soon)”, afar góðu lagi. Marcy
Levy syngur hástöfum i bak-
grunninum og gefur laginu lit,
gott danslag. Langbesta lag
plötunnar er tvimælalaust
„Swing Low Sweet Chariot”
(enda búið að gefa það út á litla
plötu). Lagið er i Reggae út-
setningu, afar einfalt, hljóðlétt
og temprað, en samt er einhver
stórkostlegur kraftur á bak við
það, likt og i „Layla”. Yvonne
Elliman (lék Mariu Magdalenu
i JCS) syngur dúett með Clapton
i „Swing Low Sweet Chariot”.
„Little Rachel” er blues lag i
Chuck Berry stíl, virkar sem
staðgengill „Willie and the
Handjive” („461 Ocean Boule-
vard”). Svo kemur „Don’t
Blame Me”, sem gæti allt eins
borið nafið „I Shot The Sheriff
Part 2”. Gott engu að siður.
„The Sky Is Crying” er eitt af
betri lögunum; blues er besta
fag Claptons.
Hlið 2 byrjar á „Singing the
Blues”, góðu diskóteklagi, með
Marcy og Yvonne syngjandi i
kór á bak við. „Better Make It
Through The Day” er i stil við
Derek & the Dominos, rólegt,
fallegt blúes-lag eftir Clapton
sjálfan, með gitarsóló og fint
fint. „Pretty Blue Eyes” er
næst, gótt lag með fallegu
kassagitarspili og hvað get ég
sagt meira! „High” er lika gott.
Og svo kemur „rúsinan i pylsu-
endanum”, „Opposites”, eins
og „Presence of the Lord” frá-
bært lag til þess að enda plötu
(og dansleiki lika).
„There’s One In Every
Crowd” er afar vel spiluð tón-
list, tempruð, hlýleg og hrein...
BILLY JOEL
„STREETLIFE
SERENADE"
(Columbia)
Billy Joel minnir mig dálitið á
Elton John og stundum jafnvel á
Jack Bruce.
Á þessari plötu er lag sem
Billy gaf út á litla plötu, „The
Entertainer” og er auglýst utan
á plötunni sem hans siðasta
,,hit”. Lagið er mjög i stil við
„Piano Man” sem var vinsælt
ekki alls fyrir löngu, og textinn
fjallar um sama efni i megin-
dráttum. Billy Joel semur góð
lög og textarnir eru allir úr hans
eigin lifi og blátt áfram. Tvö
bestu lögin á plötunni, „The
Mexican Connection” og „Root
Beer Rag” eru „instrumental”
lög, alveg stórgóð. Á meðan
John Denver og aðrir syngja sin
ástarljóð til stúlkna með mjúk
og falleg nöfn svo sem Annie’s
Song”, „Mandy”, „Sandy”,
o.s.frv., þá syngur Billy Joel um
„Robertu” með miklum sann-
færingarkrafti. bessa plötu
freistaðist ég til að spila hvað
eftir annað, þá viku sem ég hef
haft hana til að gagnrýna.
HOLLIES
„ANOTHER NIGHT"
(Epic)
Hollies er ein af þeim fáu
hljómsveitum sem hófu frægð-
arferil sinn um sama leiti og
Beatles sprungu, sem hefur
haldið sinu striki og sinni lið-
skipan i gegnum öll þessi vand-
ræðaár sem siðan hafa liðið, án
verulegra breytinga.
Hollies var eitt sinn uppá-
haldshl jómsveitin min, þið
munið lögin ,,1’m alive”, „Just
One Look”, „Bus Stop”, „Stop,
Stop, Stop”, Look Thru Any
Window” „Dear Eluise” og „On
a Carousel” og listinn er miklu
lengri.
Allan Clarke er stórkostlegur
söngvari, en hann er kominn
aftur inn i hljómsveitina eftir
smá ,,solo”ævintýri.
„Another Night” er mjög góð
plata, ekki eitt einasta lélegt
lag, en aftur á móti 5 frábær:
„Sandy” (sem kemur út á litla
plötu) eftir Bruce Springsteen
(eina lagið sem er ekki eftir
Hollies), „Time Machine Jive”
einfalt pop-lag, gott fyrir diskó-
tek, „Lonely Hobo Lullabye”,
mjög fallegt lag með góðu
munnhörpuspili i bakgrunnin-
um, „Give Me Time” og
„Lucy”.
Þessi plata er fyrir alla gamla
Hollies aðdáendur og auk þessa
alla fá sem geta notið einfaldr-
ar, fallegrar og vandaðrar pop-
tónlistar.
JUSTIN HAYWARD
& JOHN LODGE
„BLUE JAYS"
(Threshold)
Hayward og Lodge eru 2/5 af
Moody Blues, hljómsveit sem
liklega er dauð núna þrátt fyrir
kröftug mótmæli þeirra. Þessi
plata átti bara að vera til gam-
ans gerð. En nú er allt útlit fyrir
að hér sé að koma á sjónarsviðið
ný hljómsveit, sem varla verður
eftirbátur Moody Blues.
Eric Clapton
„Blu Jays” er nú komin i 8.
sæti á breska sölulistanum yfir
LP plötur og litil plata „I
Öreamed Last Night” og „Re-
member Me, My Friend” kom
út núna 18. april. Hljómleika-
ferðir um Evrópu, Bretland og
Bandarikin eru á skipulagsstigi.
Með þeim verða þeir sömu og á
„Blue Jays”: Graham Deakin
(trommur), Kirk Duncan
(pianó), Jim Cockey (fiðlu),
Tim Tompkins (celló) og Tom
Tompkins (viólu). Auk þess er
ný stór plata væntanleg i lok
ársins. Svo mikið er hliðar-
stökkið.
„Blue Jays” er i fáu frá-
brugðin venjulegum Moody
Blues plötum, nema þá helst að
nú eru notuð ekta strengjahljóð-
færi i stað Mellótróns áður.
Justin Hayward á mörg góð
lög að baki sér, „Ride My See-
Saw”, „Nights In White Satin”,
„Questions”, „I’m Just A
Singer In A Rock’n Roll Band”
o.s.frv. og John Lodge hefur
samið til dæmis eitt af betri lög-
um Moody Blues, „Emily’s
Song”.
„Blue Jays 'er sem sagt ekta
Moody Blues plata, i afar
snyrtilegum og fallegum um-
búðum, að vanda, og að sjálf-
sögðu fylgja textar með. Lögin
eru öll sæmileg,og gat ég ekki
fundið að neitt eitt lag skæri sig
úr nema þá helst „Remember
me, My Friend”.
Þrátt fyrir það að eg hafi
aldrei verið beint hrifinn af tón-
list Moody Blues þá get ég ekki
neitað þvi að platan er góð, hlý-
leg og afslöppuð.
Mel Collins, saxafónleikari, en
hann hefur leikið meðal annars
með King Crimson, Alvin Lee og
Alexis Korner, auk þess sem
hann er mjög eftirsóttur
„stúdió-músikant”.
Tónlistin sem þessi sam-
steypa skapar er að sjálfsögðu
allblönduð, en ber þó sterk ein-
kenni þess að nú virðist borga
sig að spila „soul” músik. Þau
eru með nokkuð svipaða tónlist
og landar þeirra Average White
Band, en sú hljómsveit er mjög
vinsæl i USA núna. I sjálfu sér
er tónlist ekki neitt merkileg i
stofu i heimahúsi, en gæti orðið
vinsæl i diskótekum. „Any-
time”, „Forever” og „Angel”
eru bestu lögin.
ARGENT
„CIRCUS"
(Epic)
„Circus” er fyrsta platan eftir
að Argent breyttu liðskipan og
fengu John Grimaldi (gitar) og
John Varity (söngur/ gitar) i
staðinn fyrir Russ Ballard.
Platan „Circus” er vel spiluð og
Rod Argent er fremstur i flokki
sem hljóðfæraleikari. Tónlistin
er rock með ýmsum tilbrigðum
úr öðrum tónlistarstefnum svo
sem King Crimson o.s.frv. Mörg
lögin eru losaraleg og stundum
of löng (Highwire). „Clown” og
„Shine on Sunshine” eru góð og
einföld lög, með góðum textum
og vel sungin. „Trapeze” er
nokkurskonar jass með raf-
magnspianói likt og hjá t.d.
Ramsey Lewis. I heild er erfitt
að flokka þessa tónlist, hún er
að vissu leyti leitandi, en hvert?
bó mér finnist margt gott við
þessa plötu, þá finn ég ekki til
löngunar til að setja hana á fón-
inn.
SEALS& CROFTS
// l'LL PLAY FOR YOU"
(Wafner Brothers)
Seals & Crofts hafa aldrei
vakið áhuga minn. Þeir voru
KOKOMO
„KOKOMO"
(Columbia)
Kokomo er ein af svokölluðum
„pub-rock” hljómsveitum
breta. Þau eru 10 talsins i Ko-
komo, 2úr Grease Band, hljóm-
sveitinni sem Joe Cocker notaði
sem lengst (t.d. i Woodstock),
þeir Neil Hubbard og Alan
Spenner, 3 eða 4 úr „pop-
grúppu” sem hét Arrival, sem
átti nokkur vinsæl lög og svo er
reyndar ágætir þegar ég sá þá i
Háskólabiói fyrir nokkrum ár-
um, en það var áður en þeir
urðu vinsælir.
Tónlist þeirra finnst mér
ámóta leiðinleg og tónlist David
Crosby, og textarnir veita mér
ærið litið og Baha’i þruglið i
kringum hljómsveitina gerir þá
enn leiðinlegri.
Skástu lögin á plötunni eru
„I’ll Play For You” og „Freak’s
Fret” (bara spilað). Ekki fyrir
minn smekk.