Alþýðublaðið - 14.04.1969, Qupperneq 14

14 Al'þýðublaðið 14. apríl 1969
PAULINE ASE:
RÚDDIN
1.
1. KAFLI.
Phlip Ancliff bylti sér órólega í sjúkrarúminu. Það
var svo mjótt og óþægilegt
Hann gat hreyft vinstri hönd og fót og tærnar á
hægri fæti. Svo gat hann líka snúið höfðinu til á
koddanum. Hann gat bæði heyrt og talað. Hann
kannaðist nú orðið við skrjáfið í stífuðum fötum hjúkr
unarkvennanna, en fyrst og fremst gat hann hallað
sér að útvarpinu og hlustað á röddina, sem heillaði
hann svo mjög.
En hann sá ekki!
Þannig var það, og einkahjúkrunarkonan hans,
sem hét Seaman, en bað hann sífellt um að kalla
sig ísabellu, þótt það væri nú ekki leyfilegt, hatði
sagt honum, að það væri allsendis óvíst, að hann
fengi sjónina nokkurn tímann.
Nú var hann óvenju niðurdreginn og systir Seaman
fann það og reyndi að uppörva hann.
— Hvað ætlið þér að gera, þegar þér hafið feng-
ið sjónina aftur? Hlusta á útvarpið?
— Nei, hún er ekki í útvarpinu í dag.
Þetta hrökk fram af vörunum á honum, áður en
p. hann vissi af. Hann hafði alls ekki ætlað sér að segja
hjúkrunarkonunni frá röddinni, sem skipti hann megin-
máli. En vitanlega þurfti hún að taka eftir þessu.
— Hver er þessi „hún“?
-— Það er þáttur, sem heitir „Stúlkan við borðið, ‘
sagði hann hikandi.
■— Ekki man ég eftir þeim þætti, sagði ísabella.
Hann er nú líka aðens istundarfjórðung í einu
og það ekki nema vikulega, sagði Philip. —i Konan,
sem hefur hann, ræðir almenn vandamál, sem hún
hefur rekizt á í starfi sínu.
Hann sagði henni ekki frá því, hvað röddin var elsku
leg og hjartanleg. Að hann vissi, að þessi rödd veitti
honum allt, sem hann þarfnaðist. Nei, það hefði hann
aldrei getað sagt ísabellu Seaman. Hann bylti sér
í rúminu, og hún sagði andvarpandi:
— En hvað þér eruð órólegur í dag. Viljið þér fá
sprautu?
— Nei, svaraði hanrr. Hann vildi ekki fá neitt
róandi.
Hjúkrunarkonan beit í neðri vör sína. Philip An-
cliffe var ekki auðveldur sjúklingur, enda hafði yfir-
hjúkrunarkonan vitað það og ekki farið í launkofa
með það, hvers vegna hún hafði valið ísabellu sem
hjúkrunarkonu hans. Hún hafði útskýrt það fy.ir
hermi, að sjúklingurinn væri ungur, ríkur og veípekkt-
ur. Hann þurfti að hafa hjúkrunarkonu, sem léti þetta
engin áhrif hafa á sig. Yfirhjúkrunarkonunni virtisí,
að ísabella hefði allt til þess starfs að bera, sem
þyrfti. Húrr var einstakega fær hjúkrunarkona og
trúlofuð að auki.
ísabellu hafði alls ekki dottið í hug, að yfirhjúkr-
unarkonunni þætti skemmtilegra að vita, að hún
hefði oft yfirvegað að slíta trúlofuninni vegna þess,
að það var erfitt að vera trúlofuð vélstjóra á milli-
landaskipi. Með hverjum deginum fannst henni Tommi
verða fjarlægari og fjarlægari og bréfin hans höfðd
, engin áhrif á hana lengur.
— Langar yður til þess, að ég lesi fyrir yður,
Philip? spurði hún og hélt aftur af óþolinmæðirni.
— Nei, þér ættuð ekkert að lesa, sagði hann. —
Leyfið mér að nota augu yðar. Hvernig er herberg 'Ö,
sem ég er í?
— Það er allt málað bleikt hérna inni, sagði hún.
— Loftið líka. Dyrakarmurinn er heldur dekkra bleik-
ur og öll húsgögnin eru hvít. Þetta er nýjasta álma
sjúkrahússins, enda fengum við hana gefins frá ætt-
ingja sjúklings, sem lá hérna. Hann var líka skyldnr
yfirlækninum.
— Skemmtilegt! sagði Philip og andvarpaði djúpt.
— Hvað er hægt að sjá út um gluggann?
— Rósagarð! Sjúkrahúsið er óvenju skemmtilegt.
— Leitt, að ég á aldrei eftir að sjá það, sagði
Philip.
—Segið þetta ekki, sagði hún og snerti hann
mjúkt og blíðlega, næstum ástúðlega.
— Hvernig, er hjúkrunarkvertnabúningurinn á lit-
inn? spurði hann skyndilega.
— Ljósgulur með grænum röndum og húfan er
kostuleg. Aftan á henni eru fellingar — alveg eins
og á gullfiski.
— En hvernig lítið þér út?
isabella hikaði.
— Ég er hávaxin og Ijóshærð, sagði hún loksins,
— Satt að segja bauðst mér bæði að verða Ijós-
myndafyrirsæta og leikkona, áður en ég ákvað aö
verða hjúkrunarkoná. Mig iðrar þess ekki í dag.
— Hvernig eru augun á yður á litinn?
— Blá! En hvað þér viljið vita mikið um mig!
Hann bylti sér aftur í rúminu:
— Skiljið þér ekki, hvernig það er að liggja hérna
og geta ekkert gert, nema heyrt. Ef ég hefði haft
sjónirra, hefði ég ekki þurft að spyrja yður eins eða
neins! Ég hefði séð það sjálfur!
En hann var orðinn svo þreyttur á öllum þessum
samræðum, að hann lagðist niður á kodda og sofn-
aði. Isabella sat inni hjá honum um stund og virii
hann fyrir sér. Hún vissi, hvernig hann hafði litið út
fyrir slysið, því að hún hafði séð myndir af honum í
blöðunum. Hár og dökkhærður. Fallegur, karlmann-
legur og lífsglaður. Við hliðina á honum — á mynd
inni — hafði staðið ung stúlka, klædd í glæsileg og
dýr íþróttaföt. Þau voru falleg saman. Myndin var
hálfs árs gömul. Seinrra hlaut eitthvað að hafa geng-
ið úrskeiðis, því að trúlofuninni vár slitið óg unga
stúlkan hafðr alls ekki gert neina tilraun til að heiin.
sækja hann allan þann tíma, sem hann hafði legið
á sjúkrahúsinu. Enginn hafði heimsótt hann nema
lögfræðingur hans. Það var sagt, að heitrofin hefðu
gert alla í fjölskyldu hans svo reiða, að enginn vildi
tala við hann framar,
ísabella kreppti hnefana. Hún hafði logið að
Philip Ancliffe. Hana iðraði þess mjög, að hún skyldi
nokkru sinní gerast hjúkrunarkona. Hún var sannfærð
um, að ekkert starf gæti verið leiðinlegra en hjúkrun-
arkonustarfið, og vonaðist eftir því einu, að herini
tækist að krækja sér í ríkan, óvæntan sjúkling. Philip
Ancliffe var auðsjáanlega ákjósanlegur sem slíkur.
En svo var það það, að allt benti til þess, að hanri
yrði blindur alla ævi. Gæti hún hugsað sér hann sem
eiginmann? Tommi, unnusti hennar, var sterkur og
hraustur! En Tommi átti ekki peninga, og svo var
hann alltaf úti að sigla —
IGÓMSÆTIR RÉTTIR
I
i
I
I
I
I
I
i
I
S
!
I
I
I
Svikin önd
með eplum og sveskjum
Hver uppskrift er ætluð fyrir 4.
1 epli, safi úr einni sítrónu, 6
sveskjur, kanell, sykur, negull.
375 gr. hakkað nautakjöt, 125.
gr. hakkað kindakjöt, 1 rúnstykki,
1 egg, salt og pipar, paprika,
rifinn sítrónubörkur.
Fiysjið eplið, takið kjarnúsið úr
og skerið eplið í báta. Sítrónusafa
hellt yfir. Sveskjurnar þvegnar og
settar hjá eplunum. Kanel og negul
stráð yfir. Rúnstykkið sem er bleytt
upp með egginu, er hrært saman
við hakkið ásamt kryddinu og
sítrónuhýðinu. Helmingur farsins
er síðan fiattur út og ávextirnir látn-
ir í miðjuna, hinn helmingurina
síðan breiddur yfir. Þetta er mótað
sem brauð og iátið í smurt form,
en áður eru sneiðar af fleski settar
í botn formsins. Steikt í heituml
ofni í ca. kiukkutíma. Borið fram’
með kartöflum og piparrótarsósu.
!
Piparrótarsósa
r
r
30 gr. smjör, 3 matsk. hveiti, 4TS
dl. heit mjólk, salt, pipar. — Búili
til venjuleg uppbökuð sósa, sem í er
sett 1 matsk. edik eða sítrónusafi
og rifin piparrót eftir smekk. Pipar-
rótin má ekki sjóða og er þess vegna
sett síðast í sósuna. Notuð með
hænsna-, nauta- eða káifakjöti.
NATHAN & OLSEN HF.
Cheerios
SÓLARGEISLI í HVERRI SKEIÐ
GEWEftAl^H MILIS