Lesbók Morgunblaðsins - 02.02.1958, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 02.02.1958, Blaðsíða 12
44 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS kærasta „huapala", en það þýðir þroskað aldin. Það var rétt lýsing á Pinao. Walker hafði eignazt hana, en henni hafði aldrei geðjast að honum. Auð- vitað hafði hún verið montin af því að vera kona hins hvíta kaupmanns, að mega fara í búðina og taka hvað sem hana lysti og strá út gjöfum og halda sér til — en það var aðeins í byrjun. Sá tími varð skammvinnur. Teroki var sonur höfðingjans á eynni, og það er auðvelt að gera sér í hugar- lund hvað skeði þegar Pinao tók sam- an við mann, sem hann fyrirleit og dró dár að. Eg sá hvernig komið var, og allir vissu um þetta. Verslunin var í kalda- koli. Það borgaði sig varla að koma þarna við. Walker greiddi mér í pen- ingum þær vörur, sem hann fekk hja mér, líklega þeim peningum sem hann hafði erft eftir fyrri konuna. Eg talaði ekki mikið um Pinao við hann, en eg sagði honum, að ef hann væri ekki vel á verði, þá mundi hún brátt fylla húsið af vinum sínum og ættingjum. „Eg ætla að vera varkár", sagði hann og aftur sá eg þennan einkennilega svip í augum hans, hvorki birtu né líf, heldur eitthvað sem mest líktist fljúg- andi skugga. Skömmu seinna rak að því sem verða vildi. Teroki tók konuna af honum. Hann hæddi Walker opinber- lega og allir hæddu hann. Hvíti mað- urinn var ekki annað en vindbelgur. Það var engin „mana" í honum. Hann gat ekki gert konu sinni til geðs, hann gat ekki fullnægt henni, og þess vegna átti hann ekki skilið að eiga hana. Og eftir að þau Teroki og Pinao voru farin að búa saman, fór Teroki í búð- ina og heimtaði með sjálfskyldu allar þær vörur, er þau þurftu á að halda. „Eg borga þetta einhvern tíma", sagði hann og glotti. Þegar rigningatímanum lauk .og staðvindurinn kom og lék hóglega á ströndinni fyrir framan búð Walkers, kom einhver ný ókyrrð í hann. Fyrst í stað heldu eyarskeggjar að hann væri orðinn geggjaður. Þeir vissu ekki, að „mana" hans var nú að koma fram I honum. 1 Kína, Japan og víðar hafa menn gaman að flugdrekum. Walker hlýtur að hafa leikið sér að flugdrekum þegar hann var drengur í Sydney. En á Lipelipe vissu menn ekki hvað flugdreki var. Walker smíðaði einn handa sér. Það var ekki kassaflugdreki, heldur einn af þessum gömlu, flötu. Hann hafði bambus í grindina og strengdi mússu- lín yfir. Svo setti hann á hann langan hala, skreyttan bréfsnipsum og með dúsk á endanum. Hann fór að reyna drekann snemma á morgnana, áður en eyarskeggjar komu á fætur. Fyrst í stað missti hann drekann oft í sjóinn, en að lokum tókst honum að fullkomna hann svo, að hann hafði vald á honum, og eftir það fór hann að leika sér að honum á hvaða tíma dags sem var. Menn hættu að tala um að hann væri geggjaður. Menn urðu óttaslegnir er þeir sáu drekann hefjast hátt á loft og sveima þar eins og fugl. Það er fyrir sálfræðinga að skera úr því hvort nokkurt samband var á milli flugdrekans og þess er á eftir kom. Eg held að Walker hafi fundið upp á þessu með flugdrekann til þess að endurreisa álit sitt, sýna að hann ætti „mana". Þegar hann sá hvernig fólk þyrptist saman í hópa til þess að horfa á flug- drekann, kom honum nýtt í hug. Hann minntist þess að þegar hann var strák- ur, þá hafði hann sent „skeyti" upp til drekans — rellumynduð pappírshjól með gati í miðju, þar sem strengurinn var þræddur í gegn um. Þegar vind- urinn náði í þessar pappírsrellur, þeyttust þær með miklum hvin upp eftir strengnum og alveg upp að flug- drekanum, eins og þær væri lifandi. Þegar hann tók upp á þessu fekk hann nafnið „Maðurinn, sem talar við vindinn", og undir því nafni gengui' hann enn þar á eynni, því að hann er orðinn þar nafntogaður maður. Og ef þjóðtrú og þjóðsiðir haldast þar enn um skeið, þá mun hann verða þar að yfirnáttúrlegri veru. Eitt af því, sem þau hjónaleysin Teruki og Pinao höfðu haft út úr Walker, var steinolíulampi, og það mátti sjá ljós í kofa þeirra á hverju kvöldi, ef þau drógu ekki strádýnur fyrir dyrnar. Teroki var gjörfulegur maður á veili, en ekkert gáfnaljós, enda þótt hann væri höfðingjasonur. Það getur verið að undir niðri hafi hann verið orð- inn hræddur við Walker, en lagt allt kapp á að láta ekki á því bera. En Pinao var dauðhrædd, enda vissi hún sök upp á sig. „Hann talar við vindinn", hvíslaði hún að Teroki. „Hann er fjölkunnugur. Þú mátt aldrei biðja hann um neitt framar. Eg er frávita af hræðslu." Teroki dæsti. „Eg er ekki hræddur", sagði hann. „Hann er hræddur við mig. Komdu, við skulum fara niður í búðina". Myrkrið var að skella á. Walker var hættur flugæfingunum og það var ljós í búðinni hjá honum. Nú komu fáir þangað. Menn voru hræddir við „mana" hans. Eitthvað dularfullt lagð- ist yfir eyna á hverju kvöldi þegar menn fóru að tala í háifum hljóðum um þennan auðvirðilega mann, sem allt í einu hafði orðið stór, vegna þess að hann gat talað við vindinn. Teroki rétti honum tóma dollu. „Láttu olíu á þetta", sagði hann. Walker sagði ekkert, en undir- straumurinn innra með honum gerði eitthvað vart við sig og kom fram í grágrænum augunum. Hann tók við dollunni og barmafyllti hana úr ein- hverjum dunki. „Þetta er í seinasta skipti að þú færð olíu hjá mér", sagði hann. Teroki hló hæðnislega og gekk út. Það fór ískaldur hrollur um Pinao er hún heyrði að Walker hló líka. Þetta var í fyrsta sinn sem hún hafði heyrt hann hlæa, síðan hún skildi við hann. „Hann hefir illt í huga gagnvart okkur", sagði hún við Teroki. „Hann lét okkur þó fá olíuna", sagði Teroki. „Hann hefir alltaf heimskur verið og nú er hann orðinn geggjaður, það er allt og sumt. Við skulum fara heim og kveikja á lampanum". Þetta var svo sem ekki vandaður lampi. Pinao hafði heldur ekkert hugs- að um að halda honum hreinum, eða jafna kveikinn. Hún varð að taka gias- ið af til þess að geta kveikt. Kofinn hans Teruki var búinn til úr timbri, pálmablöðum og grasi og því eldfimur. Lampinn blossaði upp. Pinao rak upp neyðapróp og Teruki rak upp öskur. Svo varð sprenging í dollunni og kofinn stóð í björtu bali. Enginn þorði þar nærri að koma. Menn skildu ekki hvað skeð hafði. Þeir þekktu ekki benzín. Þeir vissu það eitt að sviðin líkin voru af þeim Pinao og Teruki. Þeir töluðu eitthvað um hvíta manninn og „mana" hans. Maðurinn sem talaði við vindinn var seinn til vandræða, en hefnd hans var grimmileg er hún kom fram. Waiker fór tii Sydney og þar var

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.