Lesbók Morgunblaðsins - 22.02.1959, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 22.02.1959, Blaðsíða 12
82 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Slfíú -i¦-••.';?; Heim tír mfðsumarsfiírnufii ÞAÐ var áttundi ágúst 1907. Við vor- um búnir að vera úti rúmar sex vikur í miðsumarstúrnum á Ásu gömlu. En við máttum enn ekki fara inn. Kóng- urinn var kominn, og ólyktin af skútunum hefði getað angrað hans hátignu þeffæri. Þrumarinn var orðinn grænn af myglu ofan á saltinu í lestinni, og vatnið var ódrekkandi, þykkt eins og grautur af slýi og ryði. Allir voru önugir, og lenti saman í hörkuskömm- um út af engu. Nissinn var líka orðinn geðstirður, sem þó var ekki vani hans. Tilgangslaust var að leggjast í kojuna hans fram í hosilónni. Þar hafði eng- inn frið fyrir honum. Hann var líka alltaf að hringla í keðjukassanum, og skarka aftur í lestinni. Karlarnir voru líka alveg hættir að segja drauga- og skrímslasögur, sem þeir kunnu mikið af, enda flestir af Akranesi. Gvendur Steins, sá mikli snillingur, snerti nú ekki harmonikuna, sem hann þó var stoltur af, enda hafði hún kostað 4 krónur. Guðmundur Helgi sagði ekki aukatekið orð á ensku, en hann var lærðasti maður um borð, fyrir utan skipstjórann. Guðmundur og í öðrum Austurlöndum, að feg- urð geymist mitt í niðurlæging- unni. í síkjunum baða menn sig og þvo þrott sinn, og sjá má konu á báti skola diskinn sinn úr sama vatni. Uppi á Iofti í daunillu húsi versl- ar helzti skartgripasali borgarinn- ar og hefir á boðstólum gimstein- um setta gripi. Utan við búð, þar sem skrautvefnaður er seldur. situr tötrum klæddur og {ðtplsu? hein- ingamaður. I kofa nokkrum með moldargólfi sitja nokkrir menn og rýna úr sér augun við að sauma dýrindismyndir í dúka, sem eru eins beggja megin. Meira. hafði verið einn vetur í Stýrimanna- skólanum, og kunni á kompásinn. Við vorum út af Barðanum á fertugu dýpi. Það var norðan strekkingur, þokusúld og talsverður sjór. Það varð varla vart, einstaka stútungur, ekki einu sinni vart við blámann. Þetta var um hádegið, og það átti að fara að eta hafragrautinn. Sigurður gamli kokkur kom upp með skólpfötu, og tiplaði á klossunum út að lunningunni. Þórður stýrimaður stóð við færið sitt aftur á, grannur og væskilslegur. Það var alltaf eins og hann vildi gera sem minnst úr sér, brosti undur hlýlega við hverju, sem sagt var. Nema þegar komið var vont veður, þá réttist úr Þórði. Þeir sögðu að hann væri meiri sjómaður en skipstjórinn, sem allir báru mikla virðingu fyrir, enda vel lærður maður og háttvís. Vigfús skipstjóri kom upp úr káetu- kappanum, hár og grannur, teinrétt- ur og virðulegur eins og enskur aðmír- áll. Hann yrti ekki á neinn, en gekk alvarlegur um afturdekkið, leit til lofts, athugaði seglin, og horfði gaumgæfi- lega upp eftir stórmástrinu. Loks stanzaði hann og segir: Það verður siglt heim eftir klukkutíma. Karlarnir krossbölvuðu. Enginn þeirra átti nýan fisk í soðið, en það var háðung að koma þannig heim. Sigurður húsbóndi minn, sá mikli fiski- maður, átti engan nýan fisk frekar en aðrir. Hann stappaði í dekkið, bölv- aði, hankaði upp færið, og fór niður að eta grautinn. Um leið og hann gekk hjá mér, sagði hann hastur: — Settu nú í lúðu, strákur. Eg hékk áfram í færinu, því satt að segja langaði mig ekki í grautinn. Eg var nær búinn með útviktina af púðraranum, og án hans fannst mér grauturinn ekki ætur. Rétt á eftir kom á hjá mér vænn fiskur. Mér gekk erfiðlega að draga, bæði var eg kraftalaus og fiskurinn lét illa. Þegar eg hafði komið honum upp í miðjan sjó, rauk færið út aftur. Það hvein í vaðbaujunni og færið drógst úr lúkunum á mér, eins og eg væri að spinna á rokk. Karlarnir hróp- uðu niður til Sigurðar, að Hannes væri búinn að setja í lúðu. Sigurður tók stigann í tveim skrefum, hrifsaði af mér færið og dró varlega, án þess að hafa færið í baujunni. Sú átti ekki að sleppa. Þegar lúðan kom upp stóð skipstjór- inn tilbúinn með skutulinn, og Árni og Þórður með lúðuhakann. Lúðan þeyttist inn á dekkið, lá þar og barði sporðinum. Það hafði verið óþarfi, að fara svona varlega, lúðan hafði maga- gleypt. Eg hafði verið í botni, eins og vanalega. Lúðin var þrjú kvartel fyrir sporð, spikfeit, karlarnir sögðu að hún væri 200 pund. Allir öfunduðu Sigurð, en eg reyndi að bera mig mannalega. Eg festi þó í lúðunni. Rétt á eftir voru seglin heyst, og Ása lensaði á stað til heimferðar með þungu skriði. Hún var ágæt á lensi, annars var hún mesti sleði. Þar til komið var rok, þá fannst bezt hve ágætt sjóskip Ása var. Hann var hvass yfir Breiðafjörðinn, en rétt andvari þegar kom fyrir Önd- verðarnes. Við mjökuðumst þó inn hjá Lónunum, en þá sléttlyngdi og straum- urinn bar okkur til baka. Við vorum nærri komnir upp í kletta innan við Svörtuloftin, jullan var sett út og fóru fjórir í hana, til að reyna að róa Ásu frá klettunum. Aðrir settu búlkaárar út um lensportin, til að snúa skipinu frá landi. Þetta tókst að lokum. Um miðjan daginn vorum við Frikki tveir á dekki, hinir voru að drekka kaffi. Okkur kom saman um, að Frikki skyldi reyna að galdra byr, svo við kæmumst sem fyrst heim. Hann klifraði upp í stórvatninn, festi þar upp steinsbítshaus, og glennti hann upp mót norðri. Svo kom hann niður á dekkið, tók upp aleiguna, einn fimm- eyring, og kastaði honum í áttina til lands, með viðeigandi formúlu. Frikki sýndi mikla kunnáttu og fórnarlund, við vorum ekki í vafa um árangurinn og þetta hreif. Rétt á eftir komu gárar á sjóinn og seglin á Ásu fylltust af vindi. Við Lóndranga mættum við íslands Falk, sem fór á undan konungsskipinu vestur. Okkur var óhætt að sigla inn. Eg var í koju þar til við komum inn að bauju. Sá fyrsti sem eg sá á dekkinu var Jón Guðmundsson, þveg- inn og nýrakaður. Hann var mesta kvennagull. Sumir karlarnir voru orðn-

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.