Lesbók Morgunblaðsins - 10.03.1963, Qupperneq 4

•* ▼fntnu dreyptr hann ðspart S,
•n jafnóðum skenkir Jósef í glasið.
K.: Höh! Skyldi þér verða til fagnaðai
flasið!
S.: Úr fullu staupi í einum teyg
drekkur hann hina dýru veig.
K.: Já, drengur minn, lánið er skrýtið gys!
Fátæktin verður þin fylgikona
á hreppinn — og þaðan til helvítis.
(Röddin verður smám saman drafandi)
S.: Hann vinnur, og gleðst við græddan
eyri,
og glösin tæmir hann stöðugt fleiri, —
en um fiðluna heldur hann traustu taki.
D.: Tíu gulldali!
K.: Iss — þú ert frá þér!
S.: (kallar til dátans)
Leggðu fimmtíu undir!
K.: Ja, nú fækkar hjá þér
í íórunum, karlinn! (Slengir spilunum á
borðið) Já ekkí, ég vann!
S.: Þinn síðasta eyri í andskotann!
D.: Enn einn slag.
S.: Hann hvolfir úr öllum
vösum klinki og koparhnöllum.
K.: (ofurölvi)
Legðu’ upp, karl minn — hérna er
trompásinn!
D.: Hjartadrottning!
K.: Já, hún er tekin! Hana! Síðasti eyr-
irinn!
(Reikar frá borðinu).
S.: Sjáðu til! Ekki hlaupa nú fætumir frá
honum!
Fylltu nú aftur gúlana á honum.
Fyrir ofurborð með ólukku þrjótinn!
Er ekki’ eitthvað á könnunni? HeUtu’ I
glasið hjá honum!
(Það heyrist skenkt í glas)
D.: Þama, drekktu helvízkur! Hresstu'
upp á þér
hundskroppinn. Skál! Það vermir frá sér
og gefur hjartanu kjark og kraft.
(Hellir aftur I staupið)
Svona, kingdu dálítið meiri saft!
K.: Öh, hættu . . . (kollsteypist)
S.: Þar datt hann á hausinn! loksins!
D.: Já, nú er heldur lægra risið á honum,
— og auðgert að lempa fiðluna frá honum.
S.: Nei, farðu með gát! Hann spriklar enn,
sjáðu! Það leynist líf með kauða.
En hann losar tökin! Við skulum sjá honum
fyrir ósviknum forsmekk af eilífum dauða.
— Helltu’ úr könnunni ofan í kokið á
honum!
(Það heyrist gúlgur 1 flöskunni og að
kölska svelgist á)
D.: Svona’ á að traktera sæmdargest!
Síðasti dropinn er þrotinn af víninu.
S.: Hlæirðu síðast — hlærðu bezt.
Já, hann hefur aldeilis bleytt 1 trýninu, —
og missir 1 staðinn af meynni og ríkinu!
— En taktu nú fiðluna, flýttu þér!
og spilaðu snoturt lag yfir líkinu.
S.: Kóngsdóttir! senn muntu vakna við
lítinn vals, nýjan draum: út í sólskinið
muntu dansa í ástvinarörmum! Valdið
er okkar! Við borgum lausnargjaldið
fyrir þig og okkur í einu lagi!
Hvílík álaganótt! Og mál er að dagi.
Kóngsdóttir liggur 1 hvílu sinni,
hljóð og bleik á kinn,
þegar fortjaldið lyítist — og Jósef gengur
með fiðluna þangað inn.
Blítt lætur slagurinn.
Biðið! Þar vaknar hún ....
og rís á fætur . . . hún brosir
eins og bam I sælum draumi
og byrjar dansinn, hrífst með og þyrlast
eins og lauf í iðu straumi.
Já, það er ótrúlegt, — en sögunnar vegna
má þetta atriði hreint ekki missast —
að nú fallast dansmær og fiðlusveinn
1 íaðma á gólfinu’ og kyssast.

- >.«~z ■ •

(Hræðileg óp að sviðsbaki)
Ó, hamingjan góð! það er höfuðpaurinn —
hvergi er friður nokkra stund.
(Kölski kemur geltandi)
Kemur hann þarna’ ekki’ á fjórum fótum,
íólið, og minnir á grimman hund!
Hann geltir að Jósef, svona grefiU státinn,
og glefsar eftir fiðlunni hans.
En hann verst með boganum, blessaður
dátinn,
og bak við hann hniprar sig dúfan smeika.
„Nú kannski ég bjóði þá djöfsa í dans!“
hugsar drengur með sér, og tekur að leika
uppáhaldspolka andskotans.
(Djööadansinn hefst)
Nei, sjá nú hundspottið, hvernig hann
engist
og hoppar og spyrnir við fótunum!
Hann hyggur á öótta, en hringurinn
þrengist —
hann hlýtur að dansa’ eftir nótunum,
hann verður, hvort sem hann vill eða ekki,
hann villist og tryllist við öðlunnar hljóm,
hann sparkar og skarkar um borð og bekki
með brettum og fettum, og sokkum og skóm
í æðinu öeygir hann, iðar og riðar,
hann er öldungis frá sér,
hann blæs og hvæsir
og kastast í gólfið
— kylliöatur —
og bærir ekki’ á sér.
(Dansinum lýkur)
Jæja, þama var höggvið á illan örlagahnút!
— Elskendurnir taka í löppina’ á kauða
og gera sér lítið fyrir og fleygja’ honum út
á öötina’ í garðinum. Hvíli’ hann í eilífum
dauða!
Og þau hraða sér aftur inn — og leggja
kinn við kinn; og hjörtum beggja
er heimurinn
horfinn um sinn.
K.: Hahahahaha ....
S.: Nei, á ég að trúa . . . er hann þarna
aftur i dyrunum? . . . hvernig hann læðist
og rekur upp meinfýsinn hlátur og hæðist
að hamingju barnanna, skepnan sú arna!
D.: Hann eineltir okkur — andskotinnl
K.: Ég ætla bara rétt að minna þig
á deildarmerkið, drengur minn!
Hafðu gömul heillaráö!
Hamingjan er þin í bráð.
En mundu landamerkin samt,
mundu að ríki þitt nær skammt;
og hætf þér ekki feti fjær;
þú íeUur þá í minar klær;
og brúðar þinnar blómi skær
mun blikna; það er eiður sær;
já, halt’ þér við þinn vígða reit —
í víti er steikarristin heit
S.: Þráðu hið glataða’ og gerðu þvl skó —
og gæfunni muntu frá þér bægja.
Það sem þú átt og er þér nóg,
undu við það og lát þér nægja.
Ein gæði’ í senn, — þeirra’ er unnt að
njóta;
en ætla þér tvenn: og bæði þrjóta.
Hann unir um sinn við sældarhag,
unz hún segir einn góðan veðurdag:
„Ég veit ekkert um þig . . . þú veizt allt
um mig.
Seg mér eitthvað til gamans um sjálfan
þig!“
„Ó, ég var kvaddur frá móður og heima-
högum
í herinn á mínum æskudögum,
langt frá þorpinu okkar ... óráðinn
drengtir . . .
ég veit alls ekki hvar það stendur lengur”.
„En við gætum leitað .. og leiðina kannað!"
— „Nei, við látum það vera; svæðið er
bannað”
„Uss, það ætti’ ekki að saka, sýnist mér, —
það sér enginn til okkar hvort sem er.
Þú þráir heim til þín, hef ég fundið,
og þó haf sé á milli — þú brúum við
sundið!”
— „Nei, nú elska ég aðeins og þrái þíg!“
Og þó — hann hugsar og áttar sig,
því sárt er komið við kvikustrenginn:
„Ó, skyldi’ hún kannast aftur við týnda
drenginn,
hún móðir mín heima . . . að hugsa sér,
ef hún vildi koma og lifa hér
við gnægtir og yndi sitt elUskeið,
eftir alla þá fátækt og harm sem hún
leið . . .“
Þau hefja sína löngu leit . . . •
og loks við morgunroðin ský
ber kirkjuturn í kunni-i sveit —
og klukknahljóðið deyr í blænum.
Og þarna’ er merkið . . . fúinn fjalakroas
hjá furutrjánum þremur, skammt frá
bænum!
Hún býr sig til að bíða’ hans þar
í brekkunni . . . hann kemur svo
og færir henni fréttimar
sem fyrst . . . Hann veifar, tekur hallann
i nokkrum stökkum . . . Stundarbið . . .
Nú stendur hann við deildarmörkin ...
hann snýr sér við, hann veifar, kallar,
veifar . . . og nú er hann handan við!
En þarna stanzar hann . . . stingur vi8
fótum!
Hún stendur á öndinni . . . Gefur hann
merki?
og beygir af leið?! Ó, guð minn góður,
getur það verið að hann sé að verki . . .
hún lamast af ótta . . . óvinurinn?
Já, þama kemur hann fram við klettagiliðL
Kyljan ber til hennar fiðluspilið.
(Úr fjarska heyrist fiðluröddin úr
„Sigurmarsi djöfulsins")
Og Jósef gengur á galdraslaginn —
I glötun sína . . . töfrum bundinn
fylgir hann kölska fast á hæla . . .
hann fær ekki varizt . . . örlagastundin
er runnin . . . snaran hert um háls.
Hún hrópar til hans angistarsárum
rómi, unz henni er hamlað máils . . .
hann heyrir ekki . . . hún blindast at
tárum . . .
Þeir sveigja’ ofan hall við hamraþilið
og hverfa . . . báðir . . . í skógargilið.
(Sigurmars djöfulsins hefst og er leikx
inn tU enda).
E N D I R
(Afyndskreyting er eftir spænsks llst»-
■nanninn Baltasar.)
Ispilinu, sem hér fer á eftir
notar annar varnarspilar-
inn það bragð, áð segja lit, sem and-
stæðingur hans hefur sagt og gefa
þannig til kynna eyðu í litnum.
A G 9
¥ Á 4
♦ Á K 5
* K 9 8 7 4 2
A Á104
¥ D 108 6 3
♦ 10 4
* D G 5
A KD765
¥ 7
♦ 972
* Á 10 6 3
A 832
¥ KG952
♦ DG863
+ —
Sagnir gengu þannig:
Vestur Norður Austur Suður
pass 1 + 1 ¥ 1 A
3 ¥ 3 A 4 * 4 A
pass pass 5 ¥ 5 A
dobl pass pass pass
Jafnskjótt og Austur heyrði að Norður
studdi spaðann hjá Suður, þá ákvað
hann að „fórna“. Hann hafði þó einnig
í huga undirbúning að væntanlegri vörn
og sagði því 4 lauf og gaí félaga sínum
þannig til kynna að hann ætti eyðu f
þeim lit. Suður áleit ekki mikinn hagn-
að af að dobla 5 hjörtu og sagði því 9
spaða, sem Vestur doblaði. Vestur áttl
ekki í neinum vandræðum með útspiliði.
lét út lauf, sem Austur trompaði. Síðar
komst Vestur inn á trompás og lét enn
út lauf, sem Austur trompaði einnig, og
spilið tapaðist. Ef Austur hefði ekki
sagt 4 lauf og þannig gefið félaga sínum
góðar upplýsingar, þá hefði spilið unn-
izt því óbeðinn lætur Vestur ekki úl
lauf í byrjun.
4 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
t. tðlublað 1963