Lesbók Morgunblaðsins - 09.03.1975, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 09.03.1975, Blaðsíða 4
Joan Bennett var komin af miðstéttarfólki og alin upp í friðsamlegu og öruggu umhverfi. Hún var sizt búin undir stríð það og storma er biðu hennar, er hún giftist Edward Moore Kennedy. Fram að þvi hafði hún naumast haft um annað að hugsa en lærdóminn, skólaböll, hljómleika og þvi um likt; hið nýja umhverfi var henni með öllu framandi, frægt fólk, auðæfi og völd, metorðagirni, ráðabrugg, óvild og fjölskylduharmleik- ir og næstum daglegt brauð. Faðir Joan hafði haft það að tómstundaiðju að setja á svið leiki, og móður hennar leið bezt, er hún sat að saumum. Karlmennirnir i Kennedyfjölskyldunni ræddu um það eins og sjálfsagðan hlut, að þeir yrðu einhvern tima forsetar Banda- rikjanna — og urðu það jafnvel. Því fór fjarri, að Joan væri undir þetta lif búin. Hún var hlédræg og feimin, hún var engin íþróttakona, og henni fannst heldur litið verða úr sér í samanburði og samskiptum við Kennedyættina, sem alltaf var á ferð og flugi, þoldi enga linku og var þrjózkari og harðari af sér en sá svarti sjálfur. Hún var heldur ekki búin undir þá harmleiki, sem hún átti eftir að taka þátt í og bað skömmu eftir brúðkaup sitt. Hún hafði ekki haft að segja af dauðsfóllum og sárri sorg og átti þvi erfitt að sætta sig við örlög sin, og taka hverju þvi með jafnaðargeði, sem að höndum bar. Hún beygði af og brast i grát við þá tilhugsun eina, að maður hennar kynni aS verða myrtur, eins og myrtir höfðu verið bræður hans. John og Robert. Hún hafði heldur ekki vanizt slúðri og rógi, en eftir að hún giftist Edward, fékk hún brátt að kenna á hvoru tveggja i ríkum mæli. I Washington voru „siðustu ástarævintýri" manns hennar rædd að heita mátti daglega svo hún heyrði eða frétti og henni bárust bréflega i stórum stil hótanir og svivirðingar frá alla vega geðbiluðu fólki. En í stað þess að reyna að hefjast af eigin verðleikum, tók hún að „keppa" við Kennedyfjölskylduna og það varð henni órlagaríkt. Því meira, sem hún reyndi, þeim mun fremur fór hún halloka, hún fylltist minnimáttarkennd og kjarkurinn fór óðum þverrandi. Nú hefur Kennedyættin öll fengið fylli sína af sorgum og áhyggjum, en þó hefur máski ekkert þeirra sætt öðrum eins þrengingum og Joan. Hún fæddist i New York árið 1 936 og var heitin eftir móður sinni Virginiu Joan Stead, sem árið áður hafði. gifzt Harry Bennett, en þá starfaði við auglýsingar. Tveimur árum siðar fæddist þeim hjónum svo önnur dóttir, sem heitin var Cand- ace. Virginia, móðir Joan, var mikil saumakona, saumaði sjálf allt á börn sin, kenndi þeim sjálfum að sauma og leika á slaghörpu. Harry, faðir þeirra, var úrvals fjölskyldufaðir og börnin áttu rólega og örugga æsku úti i Bronxville, þar sem þau bjuggu þá. Þau fengu ágæta menntun, eins og hæfði börnum sæmilega stæðra foreldra — efti miðstéttarfólks" — og æska Joan leið við endalausa dansleiki, ferðalög, leiki og ástarævintýri. Hún var bæði falleg og vel vaxin og komst m.a.s. svo langt. að hún var kjörin fegurðardrottning Ber- múda, og fékk tilboð frá tízkufirma. Hálfu öðru ári seinna, er hún var tekin til starfa hjá fyrirtækinu, kom húsbóndi hennar að henni dag einn, þar sem hún sat á tali við ungan mann, sem hann bar ekki kennsl á. — Hver er þessi feiti náungi, sem Joan er að tala við? spurði hann einhvern viðstadda. Það var þá Edward Kennedy, ungur lögfræðistúdent frá Virginiu. Ekkert kannaðist húsbóndinn við hann og lét hann þau orð falla, að Joan hlyti að eiga völ á „einhverju betra en þessu". Trúlofun þeirra var gerð heyrinkunn tæpu ári seinna og í september 1958 gengu þau i hjónaband. Þau fóru í þriggja daga brúðkaupsferð, en flugu þvi næst aftur til Virginiu og Ted hóf nám að nýju. Ári seinna lauk hann svo prófi og ungu hjónin héldu heim til Hyannis Port, aðalstöðva Kennedyættar- innar. Var nú tekið að leggja á ráðin um framtiðina. Fjölskyld- an var á einu máli um það, að John, sem þá var öldungadeild- arþingmaður fyrir Massachusettsfylki, skyldi freista þess að komast í forsetaframboð og Ted ákvað að snúa sér að þvi að vinna að kjöri bróður sins. Joan gerði sér þegar grein fyrir þvi, hvað þetta mundi hafa í för með sér. Ted yrði á ferð og flugi og hún yrði annað hvort að fylgja honum ellegar sitja heima og biða fregna. Hún tók siðari kostinn. Hún fór heim til foreldra sinna í Bronxville og reyndi aS drepa tímann með bóklestri og pianóleik meSan hún beið þess, að Ted hringdi. Jafnframt átti hún von á fyrsta barni sinu Kara Anne. sem fæddist í febrúar 1960. Einmanakennd hennar jókst enn að mun, þegar John F. Kennedy hafði verið valinn frambjóðandi Oemókrataflokksins i nóvember 1960, og það var þá fyrst er kosningabaráttunni lauk eftir marga mánuði, að Ted og Joan gátu flutt i sitt nýja heimili i Boston. Ted tók til opinberra starfa, en Joan sat heima og gætti bús og barna. Ekki leið á löngu þar til hún varð barnshafandi á nýjan leik og í september 1961 ól hún son, sem skýrður var i höfuðið á föður sinum. En það var stutt í þessari sæu. John var orðinn forseti, sæti hans í öldungadeildinni autt og Kennedyfjölskyldan var á einu máli um það, að Ted einum bæri það sæti. Joan varð að sjá á bak rólegu og friðsælu einkalífi og taka þátt í nýjum kosninga- slag, eins og gerði allt hitt kvenfólk fjölskyldunnar. Hún vildi það heldur en sitja heima við simann. Þessu lyktaði svo, að I janúarmánuði 1963 fluttust þau Ted og Joan Kennedy til Washington. Ted hafði náS kjöri til öldungadeildarinnar. Joan beiS nýtt og heillandi lif. — Hvers getur stúlka krafizt meira, sem er aðeins tuttugu og sex ára gömul, hefur aldrei orðið fyrir áföllum, er mágkona forsetans, mágur hennar dómsmálaráðherra og eiginmaður hennar ný- orðinn öldungadeildarþingmaður? sagði hún einhverju sinni, er þetta barst i tal. Þö má vera, að hún gæti óskað sér einhvers meira. Einnig i JOAN KENNEDY Hún hefur sannreynt aö gœfa og ¦ ¦¦ • ¦ ¦ ¦ ¦ gjorvileiki fara ekki alltaf saman Eftir Lester David KONUR i SVIÐSLJÖSINU Washington fór það svo, að Joan sat heima og gætti barn- anna, en Ted var á þeytingi um allar jarSir. Hún vandist þessu smám saman. Hún dró sig i hlé og reyndi að láta lítið á sór bera. Þegar vikublað nokkurt kaus hana eina af tíu fegurstu konum Washingtonborgar varð hún blátt áfram miður sin. — Hvers vegna einmitt ég? spurði hún. Ég hef ekkert gert svo ég eigi þetta skilið. Henni fannst litið verða úr sér við hlið hinna kvenna fjölskyldunnar. Hún dáði þær fyrir sjálfstraust, jafnvægi og sálarstyrk. Hún vildi þóknast fjölskyldunni og tók það ráð að keppa við hinar; þótti það sigurstranglegast. En það mistókst hvað eftir annað og hún varð slfellt niSurdregnari. Hún reyndi hvaS hún gat aS verSa jafnfær mágum sinum og mágkonum i iþróttum og leikjum og, jafn fáguS og Jacqueline, sem hún dáSi mest allra. En allt kom fyrir ekki. Loks var hún komin á þá skoSun, að Ted hefði átt að kvænast yngri systur Fjölskyldan hefur margt mátt þola. Eitt siðasta áfallið var að taka fótinn af syni þeirra hjóna eftir að Ijóst var, að hann var með krabbamein. hennar, Candace. sem er mikil hestakona og prýðis tennis- og golfleikari. Sjálf hafði Joan ofnæmi fyrirhestum. Ted hafði fylgzt með hinum örvæntingarfullu tilraunum konu sinnar og hafði ráðið henni til þess að hætta þessu, en snúa sér að cinhverju sem henni væri sjálfri hugleikið. Hún tók þetta til greina. Hún varð stjórnarfélagi National Symphony Orchestra og lét jafnvel til leiðast að leika sögu- konu i uppfærslu hljómsveitarinnar á Pétri og úlfinum eftir Prókoféff i Washington. — Ég var skelfingu lostin i fyrstu, en Ted taldi í mig kjark og þegar ég loks stóð frammi fyrir þessum 4000 áheyrendum var ég orðin sallaróleg. Daginn eftir var mynd af mér í blöðunum — en ekki Ted eins og venjulega, og börnin urðu himinlifandi. Þetta var henni þýðingarmikill sigur. Hana þyrsti i viður- kenningu Kennedyættarinnar og einkum þó ættmóðurinnar, Rose Kennedy. Þegar náinn vinur hennar hældi henni fyrir frammistöðuna, eftir hljómleikana, sagði hún i bænarrómi: <— Viltu nú ekki vera svo góður að skrifa tengdamóður minni og segja henni þetta? Henni varð æ mikilvægara að hljóta viðurkenningu vegna eigin verðleika. Hún fékk brátt sitt tækifæri til þess að sýna hvað i henni bjó. Það gerðist u.þ.b. hálfu ári eftir, að Kennedy forseti var myrtur i Dallas i Texas. Ted var á leið til fundar i Springfield i Massachusetts; hann var i kosningaleiðangri. Flugvélin hrapaði og hann slasaðist lifshættulega. Joan fór ekki að gráta þegar hún fékk fregnimar. Nú urðu timamót I lifi hennar. Á leiðinni til sjúkrahússins var eins og allt gjörbreyttist fyrir henni. Ted hafði hryggbrotnað á þremur stöðum og honum blæddi illa innvortis. Á þessari stundu öðlaðist Joan Kennedy nýjan styrk. Aldrei hafSi hún þurft þess meira aS einhver þarfnaSist hennar; nú var eiginmaSur hennar stórslasaður og hann þarfnaðist hennar. Hún ein gat hug- hreyst hann, hjálpað honum til bata, unnið starf hans. Slysið hafði orðið á föstudegi. Næsta mánudag hélt Joan fund með stjórnmálaráðgjöfum Teds. Sýnt var, að Ted yrði að hafa hægt um sig I a.m.k. hálft ár. En hann vildi ekki hætta viS kosningaherferSina, og þaS þýddi, aS Joan varS aS halda henni áf ram i stað hans. Og þaS gerði hún. Aðeins þremur vikum eftir annaS fóstur- lát sitt hóf hún herferSina, sem stóS I fulla fimm mánuSi. Sigurinn varð stórkostlegur. Ted hlaut 76,5% allra at- kvæða. Joan hafði tryggt manni slnum sæti I öldungadeildinni og þetta vissi hún vel. Hún var bæði glöð og stolt, er hitt fjölskyldufólkið bar lof á hana fyrir frammistöðuna. Þó var hún glöðust, að hún skyldi loks hafa hlotið virðingu og viðurkenn- ingu tengdamóður sinnar. Nokkrum árum siðar, i júni 1968, rétt eftir fæðingu þriSja barns þeirra hjóna, kom I Ijós, aS hún gat jafnvel orSið Ted að enn meira liði. Hann hafSi tekiS morði Roberts bróður sins ákaflega þunglega. Þeir Robert höfðu verið mjög nánir vinir. — Þetta sumar skildist mér loks til fulls, að Ted þurfti á mér að halda, segir hún. Enginn er jafn nákominn manni og eiginkona hans, en ég hafði aldrei áSur gert mér fulla grein ©

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.