Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1978, Síða 16

Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1978, Síða 16
hu0skoti Woody ^MImi IÉg /UAN EFTtR BRÚÐK/tUPS- D£G/ sMUR/EL. S/STUR /UtStMAR. 'geturðu SÉÐ ; Fy/Z/R HEUNt A j=>ANN HÁTT SE.NI HÚN ER VÖN? WA, £F ' HÚN BR LAUS VIO TANNRérT- /NGARLEKNtNN þEGAR HÚH ' ' MÉR. þAU RBHPTU HÚS ! e/NU ÚT- HveRFiNU. U-tÆTTU AÐ HRetNSA SKILT/Ð, ~> HIÐUR. V/Ð MBGUM EKKt l'ATA A'A- GRAWANA'HALDA AÐ V/Ð SEUM £ó HELDY HftNN HBFUR L1KLE6A ÉG HAP! \ HByRT UM FUHÚ/Ú I VAXTAHAEKKUN/NA. MUR/BL VAR£> BR'ATT ARNSHAF- ANDt- Q Klns Uyndlcf, loc- 1S77. Worid righU ól/o j s X /ÉG 'A \K bg . ÚEVF>Íþ£Trftí J ( ÉG BtGN- ( AR b/nu ÞRÁl UÐU$T\ S/NN/ P J - HJÓNA- Þau BANPS- STBLPU . StBLUNA... ÚG Ort~4—í—f p r og VORU (jbét ''n t>AÐ OKÐ/N fjyyrtf/ Me/RAj GBRA REGLUé A1UR/EL LEG f~] ] OG FJÖL- HOúUARD SKyLM. l/Ka. WOODY ALLEN RÖNG- HENDI Framhaid af bls. 14. verið ósköp svipað öðrum kvöldum þegar gestir voru. Var það kannski þessvegna? Hann vék frá sér hugsun- inni og sofnaði órólegum svefni. Draumar og veruleiki ófust saman i ófreskju, sem var að gleipa fallegu konuna hans. Hann hrökk upp í svita- baði og strauk sér um höfuðið og augun. Loks fann hann inniskóna sína og læddist fram i eldhús. Hún sat þar með hönd undir kinn og bærði ekki á sér. — Hvað get ég gert fyrir ástina mína svo að hún verði kát og komi að hátta? — Nú skal ég koma, sagði hún og kyssti hann létt á kinnina um leið og hún fór fram á baðherbergið. Hann hrökk upp úr hugleiðingum sínum við það að hann hélt á ein- hverju i hægri hendi. Ósjálfrátt hafði hann náð i hnifinn í leðurhulstrinu úr borðskúffunni. — Nú skyldi hann verða notaður. Hann dró hann var- lega úr sliðrinu og brá honum á nögl sér.-Bitið mundi duga. Hann hafði geymt þennan hníf inn- st i skrifborðsskúffunni um nokkrun tima. Enginn hafði séð hann og eng- inn vissi um hann. Hann stakk hon- um i slíðrið og fól hann i innri jakka- vasa sínum. Siðan tók hann frakkann sinn og hatt og gekk út. Klukkan var að verða sex. Úti var orðið aldimmt og fáir á ferli. Hann gekk að bilastæð- inu og settist inn í bilinn og ræsti hann í gang Hann ók einsog i leiðslu að horninu við brauðbúðina og lagði bílnum þar. Því næst læddist hann að nr 4 og skimaði i kringum sig um leið og hann smaug inn um údidyrnar. Skígut peran bardaufa birtu um ganginn á þriðju hæð. Hann rýndi á nafnspjöldin og rakst loks á HERMANN HARALDSSON, LIST- MÁLARI. Hann knúði létt dyra. Inni svaraði syfjuleg rödd: „Kom inn!" Hann gekk inn i herbergið, sem var mettað reyk og innbyrgðu lofti. Málarinn bylti sér i rúminu og spurði: — Hverertþú? — Já hver er ég, það er von að þú spyrjir. Hver heldurðu svo sem að ég sé? — Mér er fjandann sama ef þú villt koma þér sem fyrst út, ég er að hugsa. — Það mun gefast nægur tími til að hugsa, öll eilífin. Hann færði sig nær rúmi málarans og dró hnifinn úr slíðrum Það blikaði á spegilfægt blaðið. — Þú vilt ekki draga konuna mina á tálar framar. Þinn dagur er upp runninn. Hann keyrði hnífinn á kaf í brjóst málarans og blóðið spýttist út. Hryglukennt korr heyrðist i honum. Karl stóð yfir honum og nötraði í hnjáliðunum. Hann dró skjálfhentur hnífinn úr sárinu og þurrkaði skaftið og blaðið með vasaklútnum sinum. Siðan otaði hann blaðinu aftur í sárið og kreppti hægri hönd fórnarlambs- ins um skaftið og rauð það blóði. Karl komst óséður út úr húsinu og inn í bílinn sinn hinumegin við horn- ið. Hann var fölur og skalf um allan likamann. Hann yrði að ná valdi á sér áðuren hann æki heim. Hann opnaði útidyrnar heima hjá sér og kallaði: — Didi, Dídi elskan, hvar ertu? — Ég er alveg að koma, svaraði hún i svefnherberginu. Hann gekk þangað inn og kyssti hana ofsafeng- inn. Hún svaraði atlotum hans nokk- uð annars hugar, en hann lét það ekki á sig fá. — Ég ætla að vera fljótur að hafa fataskipti og svo förum við á fínan veitingastað. Hann var svo skjálfhent- ur, að honum gekk illa að hnýta á sig slaufuna og reima skóna. Hann þurrkaði svitann úr lófunum. Nú gilti það eitt að láta sér ekki fipast. Eftir matinn drukku þau kampavín og hann bað þjóninn um viski. Hún leit dálitið undrandi á hann og sagði. — Nei, samsinnti hann, en i kvöld skulum við skemmta okkur verulega vel, það er svo langt síðan við höfum farið út saman. Er þau komu heim flýtti hann sér að afklæðast og beið spenntur þess að hún kæmi Hann gat ekki stillt sig lengur: — Didí, Didi mín, ertu ekki að koma? — Jú, svaraði hún og smeygði sér inn um dyrnari næfurþunnum nátt- slopp. Þessa nótt elskuðust þau af meiri hita en nokkru sinni fyrr. Þau vöknuðu seint um morguninn og fóru fram i eldhús til að hita sér kaffi. Hann fór fram i andyrið og náði í morgunblöðin: Róstur i S-Afríku, negri skotinn til bana i Maryland. útlit fyrir hægviðri áfram. Hann sneri blað- inu við. UNGUR MAÐUR STUNG- INN BANASÁRI í GÆRKVÖLD. Ann- að hvort um morð eða sjálfsmorð að ræða. Hnífnum hélt hann i hægri hendi. Rannsókn er i fullum gangi. Hinn látni var ungur listmálari og átti heima í Brettingsgötu 4. — Það var skritið, hann sem var örfhentur, hvislaði hún i hálfum hljóð- um. Hermann varð náfölur ásýndum. Hún starði á hann andartak, svo birgði hún andlitið í höndum sér og hljóp upp stigann. l'lm fandi: H.f. Arvakur. Rcykjavfk Framkv.slj.: Ilaraldur Svvinsson Kilsljórar: Mlallhfas Johannrssrn Sl v rmir (iunnarsson Rilstj.rilr.: (ifsli Sinurðsstm AiikIv sinnar: Arni (iarðar Krislinsson Rilsljnrn: Aðalslneli 6. Simi 10100

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.