Lesbók Morgunblaðsins - 27.06.1981, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 27.06.1981, Blaðsíða 3
Fjölprentaöur Elvis Presley frá 1962. Utkoman ræöst aöallega af Ijós- myndinni og vera má aö Warhol sé góöur Ijósmyndari. Þótt Ijósmyndin sé silkiprentuö ofan á málaöan grunn, eru vinnubrögöin fyrst og fremst vélræns eölis, myndin fyrst og fremst Ijósmynd. En portret er þaö vissulega engu aö síður. Aödáendum hins heföbundna por- tretmálverks þykir sem hér sé mjög verið að dást að nýju fötunum keisar- ans rétt einu sinni. Aðrir hafa bent á, aö hér sé komin portrettækni tölvu- aldar og hafi Warhol brotið ísinn. Spurt hefur verið: Þykir þessi aöferð ekki góö og giid vegna þess að það er listamaöur meö alþjóðlega frægö, sem til hennar greip? Og enn er spurt: Hefði þessi andlitsmyndagerö yfirhöf- uð vakið nokkra athygli, ef þaö heföi ekki verið ríkt, frægt og áhrifamikið fólk, sem listamaöurinn einbeitti sér að? Hitt er svo annaö mál, aö þessi aðferö er vissulega í poppstíl og þarmeð fullkomlega rökrænt að einn fremsti popplistamaöur heimsins not- færi sér hana. Spurningin er ekki, hvort Andy Warhol getur málaö por- tret með hinni gömlu og klassísku aðferð, enda er þaö alls ekki víst. Hann er engu að síöur einn þeirra, sem hefur brotið Kólumbusareggiö til aö fá það til að standa, markaö sér bás, þótt aðferðin sé vissulega vél- ræn. as_ Prestur meðal huldufólks Hvað er veruleiki og hvað er rugl? Höfundurinn segir frá sérstæðri reynslu, en hann á vanda til að fá köst á vorin, þar sem hann upplifir furðulega hluti sem blákaldan veruleika eftir Svavar Ólafsson Vinur minn bauö mér vestur í Aöalvík á Ströndum. Viö flugum frá Reykjavík' til ísafjaröar og fórum svo þaðan meö Fagranesinu til Aöalvíkur. Ekki fórum viö þó beint þangaö því aö viö sigldum fyrst meöfram öllum Hornströndum og var þaö ógleymanleg sýn aö viröa fyrir sér alla þá miklu fegurö sem viö blasti víöa í hinum hrikalegu hamraveggjum. Síöan var haldio til Aðalvíkur. Þangaö var furöulegt aö koma. Allt var þar í eyöi en húsunum þó vel viö haldiö. Þarna er hvönnin svo hávaxin aö maöur getur faliö sig í henni. Ég lagöist þar á bakiö og hlustaði langa stund á fuglasöng, lækjarniö og svæfandi óma sjávarins. Þetta vakti mér dásamlegar tilfinningar. Hér var ekkert sem truflaði þessar hljómfögru raddir náttúrunnar. Þarna er löng fjara, sjálfgerö baöströnd og um leið upplagöur stangveiöistaöur. Innar í dalnum er silungsvatn. Skammt þaöan er kirkja, falleg og vel við haldiö eins og öllum hinum húsunum. Þarna rakst ég á gamlan, upphleyptan veg, ótrúlega breiö- an, og einnig ryðgaöa Járnbrautarteina... Ég var aleinn á þessum ókunnu slóöum með óspilltri náttúrunni. Þetta kvöld fór ég ekki heim til vinar míns. Ég gekk aö afskekktasta húsinu, tók rúöu úr einum glugganum og fór þar inn. Þarna var allt hlaöiö húsgögnum og í stofunni héngu Ijósmyndir af löngu liönu fólki. Á leið minni heim aö húsinu haföi ég rekist á marga stóra steina en þó einn sýnu stærstan. Þar bjuggu dvergar. Þeir buöu mér inn, og meö hjálp þeirra gat ég gert mig svo lítinn aö ég gat þegiö boöiö. Þar var dúkaö langborð og var mér boðið sæti viö annan enda þess. Beint á móti mér viö hinn endann sat dvergakon- ungurinn og á milli okkar fullskipaö borö dverga í fagurlega sniönum lítklæðum. Erindi dverganna var áö biöja mig um að gerast prestur þeirra og huldufólksins í dalnum, því aö á milli þess og dverganna var náin samvinna. Dvergarnir gáfu mér gull, þrjá stóra hnullunga sem ég svo bar heim aö húsinu mínu, því aö þaö gáfu þeir mér líka. Ekki gat ég boriö nema einn hnullunginn í einu því aö svo voru þeir stórir og þungir. Ég fór nú aftur inn um kjallaragluggann, tók af mér skóna og læddist inn í stofu til hinna framliönu. Þar fékk ég vitrun um aö ég ætti aö taka á móti Jesú Kristi sem væri aö koma til jaröarinnar. Hann átti aö lenda á háu og fallegu fjalli rétt fyrir ofan húsið mitt. Fjalliö var slétt aö ofan og þar yar því góöur lendingarstaður. Jafnframt fékk ég að vita að Kristi yrði kalt eftir ferðina. Fór ég því á stúfana og safnaöi saman öllum þeim ullarteppum sem ég fann í húsinu, og þau voru mörg í hinum ýmsu herbergjum. Teppin setti ég í stafnherbergi uppi á lofti. Þar voru líka tvær kojur svo að viö gætum lagt okkur ef meö þyrfti. Sennilega hef ég veriö valinn til þessa viröulega hlutverks því að nú var ég orðinn prestur dverganna og huldufólksins í daln- um. Áður en Kristur kom setti ég stól upp á borö við stafngluggann til að búa honum veröugt sæti og um leið ræöustól. Eftir þetta fór ég niður í eldhús, tók þar heilt matarstell, grýtti því í gólfiö og muldi það mélinu smærra. Meö þessu var ég að reka þá útskúfuðu til Helvítis, og ég heyröi sár angistarvein og bæn um miskunn. En hjá mér var enga miskunn að fá. Eftir þetta fór ég út til aö taka á móti Jesú Kristi. Hann lenti á fjallinu, eins og mér hafði verið sagt, og kom svo til mín niöur hlíöina. Því næst gengum viö inn í húsið mitt. Hann settist í stólinn sem ég haföi komið fyrir uppi á boröinu. Síöan opnaöi ég stafngluggann til aö ræöa hans heyröist til Reykjavíkur. Honum var kalt og ég dúöaöi hann í öll ullarteppin. Að svo búnu hélt hann þrumandi ræðu og beindi orðum sínum til auövaldsins í Reykjavík. Um morguninn kom maður til að sækja mig og nokkru síöar hafnsögubáturinn frá ísafiröi þar sem ég var lagöur á sjúkrahús. Én rugliö hélt áfram. Eftir aö ég kom til Reykjavíkur skeöi ýmislegt, meöal annars skrapp ég vestur og messaöi fyrir söfnuð minn. Fylkingin sem hélt til kirkju frá húsinu mínu var ótrúlega fjölmenn. Voru þar mættir bæði dvergar og huldufólk og flestir í dásamleg- um litklæöum, ótrúlega vel hönnuöum. Mest bar þó á bláa litnum í kjólum huldukvennanna. Þær voru einnig skreyttar gulli og gimsteinum, en allt þó í hófi. Best man ég eftir hring sem álfadrottningin bar. Hún var líka meö gullbelti um sig miöja og úr því hékk sproti niður á mitt læri. Ég gekk fyrir fylkingunni inn dalinn til kirkjunnar og söng: „Með kirkjufólksinshópnum Ijúf er mér leiö, mig langar svo ákaft til tíða." Eftir 3ja vikna sjúkrahúsvist í Reykjavík. var ég kominn til sjálfs mín að nýju. Mér leiö alltaf vel á meöan á ruglinu stóð og venjulega kemur þetta yfir mig á vorin. Þetta er lagaö meö lyfjum. En eftir á man ég þetta allt saman mjög vel og geri mér þá grein fyrir að þetta hafa verið ofskynjanir. En meðan á kastinu stendur, upplifi ég furöulegustu atburöi sem gallharöan veru- leika og finnst þá ekkert sjálfsagöara en vera orðinn prestur meöal huldufólks.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.