Vísir - 01.09.1976, Blaðsíða 9

Vísir - 01.09.1976, Blaðsíða 9
VISIR Miövikudagur 1. september 1976 Haustsýning Féiags Islenskra myndlistarmanna var opnuö siðastliðinn laugardag að Kjarvalsstöðum. Það er að sjálfsögöu fagnaðarefni eftir Kjarvalssta6adeiluna og far- sælar lyktir hennar, ab sýning félagsins skuli komin á fyrri stað aftur. Allt liúsiö er undir- lagt. 139 verk eftir 46 listamenn voru valin af sýningarnefnd, úr um 300 verkum er bárust. Valio viröist hafa tekist allvel og sýnir vel þá framsókn og breidd, er einkennir islenska myndlist I dag. Ýmsar liststefn- ur eru kynntar og leiðir til margra átta i senn, standa opn- ar. Myndir eftir Sigurð Sigurðs- son sjast ekki oft á sýningum, en Skaröatungl Asgeröur Búadótt ir. Klsilgúr. Jóhannes Geir Jónsson ## Allt húsið er undarlegt ## þegarþaö hendir, er yfirleitt um að ræða þaulhugsuð og vönduð vinnubrögð, þar sem saman fer næmt listrænt innsæi og hl jóðleg lotning fyrir viofangsefninu. Ragnheiöur Jónsdóttir Ream, er með sinn djarfa pensildrátt I þrem landslagsmyndum, þó klettamynd hennar samsett, næði ekki saman að sinni. Jóhannes Geir Jónsson, á þarna fallegar og stemmnings- rikar myndir, og er langt slðan að ég hef séð eins góð myndverk frá hans hendi. Heiðavötnin hans Kristjáns Daviðssonar, flæða nokkuð spennulaust yíír myndflötinn. Annars standa fáir Kristjáni á sporði hvað snertir meðferð lit- anna, sem eru hans sterkasta hlið. Þinn heimur — mln veröld. Bragi Asgelrsson. Kjartan Guðjónsson slær sveifluna af miklum krafti og virðist aukast öryggi með hverri mynd. Valtýr Pétursson er hljóðlát- ari og segir ekki mikið i þeim tveim málverkum, er hann sýnir. Hörður Agústsson á I all knöppum dansi I smámyndun- um sex, sem þarna hanga eftir hann. „Nýgræðingur" Einars Þorlákssonar virkar ekki nægi- lega þroskaður enn, vegna hrárra lita, Pastelmyndirnar tvær „Uppstilling" og „Útsaumur", eru mun sam- stilltari i litameðferö. Haukur Dór Sturluson, á þarna allkröftug málverk og teikningar, krafturinn og ákai'- inn gengur þó úr hófi fram i stóra, rauða málverkinu. Mynd- þrenna Bjargar Þorsteinsdóttur nær ekki þeirri spennu, sem æskileg væri vegna of jafnra lita og stærða I formi, en hún er fag- lega gerð. Gunnar örn Gunnarsson hefur misst flugið dálitið síðan á' sýningu hans i kjallara Norræna hússins, og hefur litur- inn aðallega lagt á flótta frá honum. Nokkur bægslagangur er I myndum Arnar Þorsteinssonar, málverk kallað „Bað" er all sannfærandi. Sáldþrykksmyndir Þórðar Hall eru einu graflkmyndirnar á sýningunni, og þær eru virki- lega vel gerðar myndir og dular. Mjög áberandi á sýningunni eru „Klippmálararnir" svo nefndu, með Magnús Kjartans- son I broddi fylkingar. Vinnu- brögð af þessu tagi eru ekki ný af nálinni. Myndir þeirra Magnúsar, Siguröar örlygs- sonar og Ómars Skúlasonar eru að visu óllkar, en myndhugsun- inogafstaðan til myndgerðar er stl sama, og apa þeir sumt hvað eftir öðrurn. ömar og Magnús eru hvað skyldastir, en Sigurður byggir myndir sínar hreinna upp. Myndirnar likjast milli- bilsástandi átaka og með meiri ögun formsins, kæmi festa i þær. Litameðferðin er þó lengra komin, sérstaklega hjá Ómari. Bragi Ásgeirsson sýnir myndir af kynfærum, sem hann hefur viðað að sér úr ýmsum áttum og klippt til, i þeim til- gangi að skapa vissar stemmningar. Mynd han „Þinn heimur — míh veröld" sam- bland af fuglsvængjum o.fl. er sterkasta verk hans á sýning- unni. Eirikur Smith á smekklega unnar vatnslitamyndir af fólki I landslági, mér sýndist það vera hulduverur. Eyjólfur Einarsson er i sókn I sinu málverki, en Jóni Reykdal vantar lif i' myndirnar. í myndvefnaði ber Asgerður Búadóttir höfuð og herðar yfir stallsystur slnar, sem þarna sýna vefnað, og hef ég ekki i langan tima séð eins vel unnin og heilleg verk i þessari list- grein. Myndverk þeirra hjóna Margrétar Þ. Jóelsdóttur og Stephen Fairbairn eru fölar og átakalausar. Það dugir ekki bara vandað og fallegt hand- Tvö SS I morgunleikfimi. Magnús Kjartansson. bragð, innri optisk spenna verð- ur að koma til. Skúlptúrinn er af skornum skammti, en eins og oft áður er það kempan Sigurjón ólafsson, sem heldur uppi merki þeirrar listgreinar hvað mest. Far- fuglar hans fljúga vel og af miklum krafti. Og gaman er af stóru hvitu formunum, sem vaxa upp úr gólfinu I endanum á vestri sal. Myndir Ragnars Kjartans- sonar njóta sto mun betur smáar, en stórar. Hallsteinn Sigurðsson er skiptur milli massivra forma og járnaleiks. Glermyndir Eyborgar Guð- mundsdóttur taka sig ágætlega út á ganginum. Leifur Breiðfjörð hefur sér- stöðu i islenskri list, vegna gler- mynda sinna, sem eru unnar af smekkvisi og ekki sakar að efnið er mjög fallegt fyrir aug- að. Stóra hringlaga myndin er skrautleg þegar sólin skln i gegnum hana. Ég hef leyft mér að finna aö einu og öðru á þessari stóru sýn- ingu og gæti sem best tlnt fleira til, en læt þetta nægja. Haust- sýning G.I.M. 1976 sannar enn betur nú, hve nauðsynleg hún er. Ungt fólk fær þarna tækifæri til að koma fram, og viður- kenndara myndlistarfólk kemur oftar fram en ella. Almenningur kynnist þeim hræringum, sem eru að gerast I myndlist okkar árlega og þá er tilganginum náð. Ég vil þvl hvetja fólk til þess að skoða þessa sýningu, en hún stendur til 12. september. Kynjaskógur. Sigurður Sigurðsson.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.