Tíminn Sunnudagsblað - 13.11.1966, Síða 3

.W-.WM
>:>>>
- > >:>
íímwSÍ
Vatnahesturinn unir ekki lífinu annars staðar en
i vatni eða leðju. Hann hefur samhæfzt svo vatn-
inu ,ag hann gefur gengið á botninum, þótt yfir
hann fljóti, og bitið þar vatnagróður. Á sundi er oft
litið annað upp úr en augun og nasirnar.
Stundum sofa vatnahestar á kafi í vatni. Þá lyftast þeir og
síga aftur niður sjálfkrafa. Þriðju eða fjórðu hverja minútu
koma þeir upp í vatnsskorpuna, fylla lungun nýju lofti og
síga síðan aftur til botns. Afkvæmin sjúga móður sina oft á
kafi í vatni.
Gin vatnahestanna er firnastórt.
Hvalirnir einir eru munnstærrl. í
gininu eru tennur, sem vsrða oft
sex til átta pund að þyngd, og með
þeim getur vatnahesturinn klippt
sundur vatnagróðurinn.
Ekki veitir af þessu gini, því vatna-
hestarnir eru þurftarfrekir. Stærsta
karldýrið, sem kunnugt er um, er 4.800
kílógömm að þyngd. Það er í dýragarð
inum í Lundúnum, fjögurra metra
Iangt.
..... "■****<■ **M**ft..i*~
>-, >>.. ...................~
Vatnahestar eru fjarskaíega lystug-
ir. f Kongó eru þrjú þúsund dýr á
fimmtíu kílómetra iöngu svæði í
fljóti einu, og mönnum telst svo til,
að þau étl sex hundruð smálestir á
degi hverjum.
Þessi tröllauknu dýr eru friðsöm.
Skæða óvini eiga þau ekki nema
mannskepnuna. Lendi þau I orrustu
við krókódila, sigra þau að jafnaðl.
Vígtennur þelrra ganga í gegnum
brynju krókódílsins.
Þessum vopnum belta karldýrln lika,
þegar þeim lendir saman út af kven-
dýri. Um nætur heyrast oft org karl-
dýranna, þegar þau eru að ögra hvort
öðru. Og stundum liggja dýr dauð I
valnum.
Karldýrin helga sér land með sér-
kennilegum hætti. Þau vingsa halan-
um og spýta úr sér saur á göngunni.
Innan þeirra landamerkja er yfir-
ráðasvæði dýrsins. Þar helzt engum
uppi neln ágengnl.
Lesmál: Arne Broman Teiknlngar: Gharlie Bood.
TÍMINN - SUNNUDAGSBLAÐ
963